پارت نهم: «ماتِ ناگهانی»

پارت نهم: «ماتِ ناگهانی»
نورِ چراغِ برنجیِ روی میز، روی تخته‌ی شطرنج سایه انداخته بود. فضای سالن در سکوتِ مطلق فرو رفته بود و تنها صدای برخوردِ مهره‌های سنگی به گوش می‌رسید. تهیونگ با خونسردیِ تمام مهره‌ی فیلش را حرکت داد و با صدایی بم گفت:

«داری به آخرِ خط می‌رسی، دختر. مهره‌هات دارن یکی‌یکی محاصره می‌شن.»
تینا اما لبخندی مرموز و شیطنت‌آمیز روی لب داشت. چشمانِ درشت و آبی‌اش با برقی از هوش و شیطنت به صفحه‌ی بازی دوخته شده بود. او با خونسردیِ کامل، دستِ کشیده‌اش را دراز کرد، مهره‌ی وزیر را برداشت و با یک حرکتِ پیش‌بینی‌نشده، شاهِ تهیونگ را کیش داد و گفت:

«اشتباهت همین‌جا بود، آقای کیم! فکر کردی چون همه‌چیز رو توی منطق و محاسبه خلاصه می‌کنی، هیچ‌وقت غافلگیر نمی‌شی؟ من توی قمار یاد گرفتم که جذاب‌ترین بردها، اونایی هستن که حریف فکر می‌کنه برنده شده!»
تهیونگ برای لحظه‌ای خیره ماند. چشمانِ کشیده‌ی رنگی‌اش درشت‌تر شدند. حسِ بویایی‌اش موجی از طوفانِ پیروزی، هیجان و غرورِ مطلق را از تینا دریافت کرد—بویری که در تمام عمرش ندیده بود. شاهِ او مات شده بود. دخترِ هجده‌ساله در خانه‌ی امنِ خطرناک‌ترین مافیای کره، او را در بازیِ منطق شکست داده بود.