Enemys Embrsce [ part 4۳]
هیاهوی مهمونا و صدای موسیقی هنوز تو سالن جریان داشت.
بعد اون تماس، خبری از فرناندو و رزالین تو مهمونی نبود.
از نگرانی، احساس خفگی میکردم. به کمی سکوت و هوای آزاد نیاز داشتم.
از سالن خارج شدم و به سمت تراس رفتم.
هوای خنک شب کمی ذهنم رو اروم کرد.
دستهام رو روی نرده گذاشتم و به چراغهای حیاط خیره شدم.
الان هدفم پیدا کردن نقشه ست.
بعد بدست آوردن نقشه، اون رو با فرناندو معامله میکنم.
و رزالین رو نجات میدم...
بعدش از اینجا میریم.. دور از همهی این آدما؛ به زندگیه عادیمون برمیگردیم...
صدای باز شدن در منو از افکارم بیرون کشید.
- دنبالت میگشتم. مزاحم خلوتت شدم؟
لیام بود. کرواتش شل شده بود و استیناش رو بالا زده بود. یه لیوان مشروب هم دستش بود.
نفسی عمیق کشیدم.
+ نه. چرا دنبالم بودی؟
آروم به سمتم اومد.
- میخواستم مطمئن شم دوباره برای خودت دردسر درست نکنی.
چشماش خمار و صورتش قرمز شده بود.
+ فکر نمیکنی کمی زیاده روی کردی؟
- نه! خیلیهم هوشیارم.
ابروهام رو بالا دادم و سرم رو. تکون دادم.
+ بله کاملا مشخصه.
کنارم ایستاد و به نرده ها تکیه داد.
جرعه دیگه ای از لیوانِ توی دستش خورد.
نگاهش با همیشه فرق میکرد. انگار خسته بود.
چند دقیقه سکوت بینمون جریان داشت.
+ میشه برگردیم عمارت؟
- اره. برو وسایلت رو بردار بریم.
برگشتم به سالن.
به سمت میز رفتم تا کیفم رو بردارم که متوجه لیوان های روی میز شدم..
انگار نوشیدنیهایی که خورده بود بیشتر از چیزی بود که تصور میکردم.
---
ساعت از نیمهشب گذشته بود.
برگشتیم به عمارت.
با کمک بادیگارد ها ، لیام رو روی مبل نشیمن گذاشتیم.
لیام، سرش رو به دستهی مبل تکیه داده بود و چشمهاش رو بسته بود.
نفسزنان روی مبل تک نفره نشستم.
+ لیام!
- هوم؟
+ پدرمون دراومد تا بیاریمت بالا. مگه بچهای که انقدر خوردی؟!
چشمهاش را باز کرد و بهم خیره شد.
- چرا انقدر غر میزنی؟
+ چون حرص ادمو در میاری.
خنده کوتاهی کرد.
- میدونی چیه، وایولت؟
+ چی؟
- غر زدنات منو یاد مادرم میندازه.
از تعجب ابروهام بالا رفت.
+ مادرت؟
نگاهش برای چند ثانیه روی صورتم موند.
بعد لبخندش محو شد.
- آره... اونم وقتی مست برمیگشتم خونه مثل تو سرم غر میزد.
این اولین باری بود که درباره خانوادهاش حرف میزد.
دوست داشتم بیشتر راجبش بدونم.
+ الان کجاست؟
- خیلی وقت پیش... از دستش دادم.
خشکم زد.
+ پدرت چی؟
- بابام هیچ وقت من و مامانم رو دوست نداشت. چون ازدواجش با مامانم به اجبار خانوادش بود.
آهی کشید و ادامه داد:
- بعدها رفت با زن موردعلاقهش ازدواج کرد.
پدرم و زنش اونقدر مامانم رو اذیت کردن که آخر... خودش رو کشت.
نگاهش رو از من گرفت و به سقف خیره شد.
میخواست غم چشماشو پنهان کنه.
اما من میدیدمش..
نه تنها غم تو چشماش، بلکه خاطراتی که روی شونه هاش سنگینی میکردن رو هم میدیدم.
- بابام یه پسر دیگه هم داشت... از ازدواج دومش. همهچیز برای اون بود. توجه پدرم، بهترین لباسها ، بهترین غذاها ، بهترین وسیلهها...
همه میگفتن آینده شرکت پدرمون باید دست اون باشه..
همیشه باعث افتخار پدرمون بود.
لحن تعریفش جوری بود که تا پوست و استخونم دردش رو حس کردم.
- بعد مرگ مامانم همه چیز برام غیرقابل تحملتر شد.. برای همین از اون خونه فرار کردم.
+ پس هیچوقت کسی رو نداشتی که دوست داشته باشه !؟
لبخند تلخی زد.
- دوست داشتن؟
توی اون خونه بامن مثل یک اشغال رفتار میکردن.
همیشه سعی میکردم کاری کنم که بابام بهم افتخار کنه. اما هر بار فقط یه جمله میشنیدم:
«تو یه بیعرضهای لیام. ایکاش مادرت تورو هم با خودش میبرد.»
بعد شنیدن این حرف، قلبم سنگین شد..
برای اولین بار مردی که همیشه سرد و خشن بود، به نظرم شبیه پسربچهای میاومد که منتظر کمی محبته.
+ برای همین انقدر تلاش کردی که به این جایگاه برسی؟
سرش را کمی به سمتم چرخاند.
- نه... اولش برای اثبات خودم به اون بود. بعد فهمیدم هرچقدر هم تلاش کنم، هیچوقت راضی نمیشه.
+ پس چرا به نظر میاد هنوز دنبال تاییدشی؟
- نمیدونم... شاید مثل یه عادت شده.
حرفش رو که زد، چشمهاش رو بست.
لیام همیشه طوری رفتار میکرد که انگار هیچچیزی نمیتونه بهش آسیب بزنه. اما حالا معلوم شد اونقدر زخم از گذشتش داره، که دیگه چیزی بهش اثر نمیکنه.
+ لیام...
چشمهاش رو باز کرد.
- هوم؟
+ بهتره بری تو اتاقت بخوابی.
آروم سرش رو تکون داد.
از جاش بلند شد، اما تعادلش بهم خورد. سریع دستش رو گرفتم.
+ اروم راه بیا!
با کمک من تا اتاقش رفتیم. وقتی به تخت رسیدیم، ایستاد و نگاهم کرد.
- وایولت!
+ بله؟
- تو.. نمیدونی چقدر...
بعد اون تماس، خبری از فرناندو و رزالین تو مهمونی نبود.
از نگرانی، احساس خفگی میکردم. به کمی سکوت و هوای آزاد نیاز داشتم.
از سالن خارج شدم و به سمت تراس رفتم.
هوای خنک شب کمی ذهنم رو اروم کرد.
دستهام رو روی نرده گذاشتم و به چراغهای حیاط خیره شدم.
الان هدفم پیدا کردن نقشه ست.
بعد بدست آوردن نقشه، اون رو با فرناندو معامله میکنم.
و رزالین رو نجات میدم...
بعدش از اینجا میریم.. دور از همهی این آدما؛ به زندگیه عادیمون برمیگردیم...
صدای باز شدن در منو از افکارم بیرون کشید.
- دنبالت میگشتم. مزاحم خلوتت شدم؟
لیام بود. کرواتش شل شده بود و استیناش رو بالا زده بود. یه لیوان مشروب هم دستش بود.
نفسی عمیق کشیدم.
+ نه. چرا دنبالم بودی؟
آروم به سمتم اومد.
- میخواستم مطمئن شم دوباره برای خودت دردسر درست نکنی.
چشماش خمار و صورتش قرمز شده بود.
+ فکر نمیکنی کمی زیاده روی کردی؟
- نه! خیلیهم هوشیارم.
ابروهام رو بالا دادم و سرم رو. تکون دادم.
+ بله کاملا مشخصه.
کنارم ایستاد و به نرده ها تکیه داد.
جرعه دیگه ای از لیوانِ توی دستش خورد.
نگاهش با همیشه فرق میکرد. انگار خسته بود.
چند دقیقه سکوت بینمون جریان داشت.
+ میشه برگردیم عمارت؟
- اره. برو وسایلت رو بردار بریم.
برگشتم به سالن.
به سمت میز رفتم تا کیفم رو بردارم که متوجه لیوان های روی میز شدم..
انگار نوشیدنیهایی که خورده بود بیشتر از چیزی بود که تصور میکردم.
---
ساعت از نیمهشب گذشته بود.
برگشتیم به عمارت.
با کمک بادیگارد ها ، لیام رو روی مبل نشیمن گذاشتیم.
لیام، سرش رو به دستهی مبل تکیه داده بود و چشمهاش رو بسته بود.
نفسزنان روی مبل تک نفره نشستم.
+ لیام!
- هوم؟
+ پدرمون دراومد تا بیاریمت بالا. مگه بچهای که انقدر خوردی؟!
چشمهاش را باز کرد و بهم خیره شد.
- چرا انقدر غر میزنی؟
+ چون حرص ادمو در میاری.
خنده کوتاهی کرد.
- میدونی چیه، وایولت؟
+ چی؟
- غر زدنات منو یاد مادرم میندازه.
از تعجب ابروهام بالا رفت.
+ مادرت؟
نگاهش برای چند ثانیه روی صورتم موند.
بعد لبخندش محو شد.
- آره... اونم وقتی مست برمیگشتم خونه مثل تو سرم غر میزد.
این اولین باری بود که درباره خانوادهاش حرف میزد.
دوست داشتم بیشتر راجبش بدونم.
+ الان کجاست؟
- خیلی وقت پیش... از دستش دادم.
خشکم زد.
+ پدرت چی؟
- بابام هیچ وقت من و مامانم رو دوست نداشت. چون ازدواجش با مامانم به اجبار خانوادش بود.
آهی کشید و ادامه داد:
- بعدها رفت با زن موردعلاقهش ازدواج کرد.
پدرم و زنش اونقدر مامانم رو اذیت کردن که آخر... خودش رو کشت.
نگاهش رو از من گرفت و به سقف خیره شد.
میخواست غم چشماشو پنهان کنه.
اما من میدیدمش..
نه تنها غم تو چشماش، بلکه خاطراتی که روی شونه هاش سنگینی میکردن رو هم میدیدم.
- بابام یه پسر دیگه هم داشت... از ازدواج دومش. همهچیز برای اون بود. توجه پدرم، بهترین لباسها ، بهترین غذاها ، بهترین وسیلهها...
همه میگفتن آینده شرکت پدرمون باید دست اون باشه..
همیشه باعث افتخار پدرمون بود.
لحن تعریفش جوری بود که تا پوست و استخونم دردش رو حس کردم.
- بعد مرگ مامانم همه چیز برام غیرقابل تحملتر شد.. برای همین از اون خونه فرار کردم.
+ پس هیچوقت کسی رو نداشتی که دوست داشته باشه !؟
لبخند تلخی زد.
- دوست داشتن؟
توی اون خونه بامن مثل یک اشغال رفتار میکردن.
همیشه سعی میکردم کاری کنم که بابام بهم افتخار کنه. اما هر بار فقط یه جمله میشنیدم:
«تو یه بیعرضهای لیام. ایکاش مادرت تورو هم با خودش میبرد.»
بعد شنیدن این حرف، قلبم سنگین شد..
برای اولین بار مردی که همیشه سرد و خشن بود، به نظرم شبیه پسربچهای میاومد که منتظر کمی محبته.
+ برای همین انقدر تلاش کردی که به این جایگاه برسی؟
سرش را کمی به سمتم چرخاند.
- نه... اولش برای اثبات خودم به اون بود. بعد فهمیدم هرچقدر هم تلاش کنم، هیچوقت راضی نمیشه.
+ پس چرا به نظر میاد هنوز دنبال تاییدشی؟
- نمیدونم... شاید مثل یه عادت شده.
حرفش رو که زد، چشمهاش رو بست.
لیام همیشه طوری رفتار میکرد که انگار هیچچیزی نمیتونه بهش آسیب بزنه. اما حالا معلوم شد اونقدر زخم از گذشتش داره، که دیگه چیزی بهش اثر نمیکنه.
+ لیام...
چشمهاش رو باز کرد.
- هوم؟
+ بهتره بری تو اتاقت بخوابی.
آروم سرش رو تکون داد.
از جاش بلند شد، اما تعادلش بهم خورد. سریع دستش رو گرفتم.
+ اروم راه بیا!
با کمک من تا اتاقش رفتیم. وقتی به تخت رسیدیم، ایستاد و نگاهم کرد.
- وایولت!
+ بله؟
- تو.. نمیدونی چقدر...
- ۱۲۱
- ۲۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط