forced marriage part ۲۱
ازدواج اجباری پارت ۲۱
صبح زود بود و نور ملایم خورشید از پنجرهی اتاق میتابید. ا.ت آرام وارد شد، دستش دارو و یه لیوان آب بود. جونگکوک هنوز چشمهاش نیمهباز بود و نفسش کمی سنگین میزد.
– صبح بخیر، و. وقت داروست.
جونگکوک فقط یه نگاه سرد انداخت و دستش رو تکون نداد. ا.ت بدون اینکه چیزی بگه، دارو و آب رو نزدیکش گرفت و با احتیاط به لبش رسوند. جونگکوک بعد از چند لحظه نفس کشیدن، آرام دارو رو خورد و دوباره روی تخت دراز کشید.
ا.ت نشست روی صندلی کنار تخت و یه لحظه فقط نگاهش کرد، اما سریع نگاهشو ازش گرفت. دلش میخواست چیزی از هیجان و اضطرابش نشون نده، اما هر حرکت جونگکوک، هر نفس عمیقش، قلب ا.ت رو به هم میریخت.
روز گذشت و جونگکوک بیشترش رو خوابید، اما ا.ت هر چند ساعت یه بار سر میزد. از کنار تخت نگاهش میکرد، دستش رو روی پیشونیش میکشید تا مطمئن بشه که دماش بالاتر نرفته، یا یه لیوان آب نزدیکش میگذاشت. حتی وقتی که جونگکوک خوابیده بود، ا.ت نمیتونست از نگاه کردن بهش دست بکشه. اون لب و پرسینگها، تتوهایی که تا حالا محوشون کرده بود، همه مثل آهنربا ذهنش رو میکشیدن.
یه لحظه ا.ت نزدیکش خم شد تا موهای خیس پیشونیشو کنار بزنه، و برای چند ثانیه نگاهش با جونگکوک قاطی شد. جونگکوک هیچ چیز نگفت، همون حالت سرد و بیتفاوتیشو حفظ کرد، اما ا.ت محو اون نگاه شد و نفسشو حبس کرد.
بعد، به آرامی عقب رفت و سرجاش نشست. هر بار که جونگکوک پلک میزد و خوابش عمیق میشد، ا.ت مثل یه سایه نزدیکش حرکت میکرد و مراقبتش میکرد، محوش میشد، انگار خودش هم نمیخواست دیده بشه. حتی دستهاش که نزدیک تخت بود، انگار که بخواد چیزی لمس کنه، به آرامی به عقب میرفت.
ساعتها گذشت و ا.ت هر از گاهی دوباره میومد، دارو میآورد، آب میآورد، یا فقط نگاه میکرد. حس عجیبی از مسئولیت و کنجکاوی توی دلش جمع شده بود. هنوز نمیخواست به جونگکوک چیزی نشون بده، هنوز اون لجبازی و سردی که بینشون بود، پابرجا بود. اما هر بار که جونگکوک یه نفس عمیق میکشید یا چشمش باز میشد، ا.ت محوش میشد و هیچ چیزی از خودش لو نمیداد، حتی اون نگاه پرسینگ و لبش.
و وقتی شب شد، جونگکوک دوباره روی تخت دراز کشیده بود، سرفههای خفیفش هنوز ادامه داشت، اما ا.ت نزدیکش بود و با آرامش دارو و آب میآورد. هر بار که نگاه میکرد، انگار داره یه راز بزرگ رو کشف میکنه؛ یه حس عمیق و گیجکننده که حتی خودش هم نمیتونست اسمش رو بزاره، اما محوش نمیشد…
صبح زود بود و نور ملایم خورشید از پنجرهی اتاق میتابید. ا.ت آرام وارد شد، دستش دارو و یه لیوان آب بود. جونگکوک هنوز چشمهاش نیمهباز بود و نفسش کمی سنگین میزد.
– صبح بخیر، و. وقت داروست.
جونگکوک فقط یه نگاه سرد انداخت و دستش رو تکون نداد. ا.ت بدون اینکه چیزی بگه، دارو و آب رو نزدیکش گرفت و با احتیاط به لبش رسوند. جونگکوک بعد از چند لحظه نفس کشیدن، آرام دارو رو خورد و دوباره روی تخت دراز کشید.
ا.ت نشست روی صندلی کنار تخت و یه لحظه فقط نگاهش کرد، اما سریع نگاهشو ازش گرفت. دلش میخواست چیزی از هیجان و اضطرابش نشون نده، اما هر حرکت جونگکوک، هر نفس عمیقش، قلب ا.ت رو به هم میریخت.
روز گذشت و جونگکوک بیشترش رو خوابید، اما ا.ت هر چند ساعت یه بار سر میزد. از کنار تخت نگاهش میکرد، دستش رو روی پیشونیش میکشید تا مطمئن بشه که دماش بالاتر نرفته، یا یه لیوان آب نزدیکش میگذاشت. حتی وقتی که جونگکوک خوابیده بود، ا.ت نمیتونست از نگاه کردن بهش دست بکشه. اون لب و پرسینگها، تتوهایی که تا حالا محوشون کرده بود، همه مثل آهنربا ذهنش رو میکشیدن.
یه لحظه ا.ت نزدیکش خم شد تا موهای خیس پیشونیشو کنار بزنه، و برای چند ثانیه نگاهش با جونگکوک قاطی شد. جونگکوک هیچ چیز نگفت، همون حالت سرد و بیتفاوتیشو حفظ کرد، اما ا.ت محو اون نگاه شد و نفسشو حبس کرد.
بعد، به آرامی عقب رفت و سرجاش نشست. هر بار که جونگکوک پلک میزد و خوابش عمیق میشد، ا.ت مثل یه سایه نزدیکش حرکت میکرد و مراقبتش میکرد، محوش میشد، انگار خودش هم نمیخواست دیده بشه. حتی دستهاش که نزدیک تخت بود، انگار که بخواد چیزی لمس کنه، به آرامی به عقب میرفت.
ساعتها گذشت و ا.ت هر از گاهی دوباره میومد، دارو میآورد، آب میآورد، یا فقط نگاه میکرد. حس عجیبی از مسئولیت و کنجکاوی توی دلش جمع شده بود. هنوز نمیخواست به جونگکوک چیزی نشون بده، هنوز اون لجبازی و سردی که بینشون بود، پابرجا بود. اما هر بار که جونگکوک یه نفس عمیق میکشید یا چشمش باز میشد، ا.ت محوش میشد و هیچ چیزی از خودش لو نمیداد، حتی اون نگاه پرسینگ و لبش.
و وقتی شب شد، جونگکوک دوباره روی تخت دراز کشیده بود، سرفههای خفیفش هنوز ادامه داشت، اما ا.ت نزدیکش بود و با آرامش دارو و آب میآورد. هر بار که نگاه میکرد، انگار داره یه راز بزرگ رو کشف میکنه؛ یه حس عمیق و گیجکننده که حتی خودش هم نمیتونست اسمش رو بزاره، اما محوش نمیشد…
- ۴.۲k
- ۰۱ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط