رمان زندگی سیگاری قسمت ( 118)

زندگی سیگاری
کلا هنگ بودم ...
بهم نگاه کرد و گفت
همراز ..؟
با بغض گفتم
از همتون متنفرم ......
و از کنارش بلند شدم و داد زدم
از همتون متنفرم.
ادامه دارد....
پارت نود و شش DL
با بغض نگاهش کردم و گفتم
من اون همه عذاب کشیدم ... تو چی ها.. من و مدام می دادن دست این و اون کلی اذیت شدم. اون همه با طلب کارای عوضی تو دست و پنجه نرم کردم. حالا چی میشنوم... ها.... میشنوم که تو تویی که باید پشتم می بودی ولم کردی... تویی که وضع مالیت خوب بود کمکم نکردی ... فراریم ندادی.
درک این همه واقعیت برام سخت بود.... وجود به داداش دیگه به اسم شهرزاد مادری که آدم کش بوده و ولی برای من و هاتف خونه مردم و تمیز میکرده داشتم دیوونه میشدم .. هاتف داداش خونیم نبود ولی... شهرزاد نامی که ندیده بودمش قولم بود . دوست داشتم خودم و بکشم و خلاص شم دارم دیوونه میشم ... می خوام
برای همیشه از شر همشون راحت شم با بغض تمام مدت نگاهش میکنم و اون با غم نگاهم می کنه و اروم می گه
برای منم سخت بود ... سخت هست هنوزم ... عشقم و روز عروسی ولش کردم مجبور شدم .....
زندگی سیگاری
مجبور بودم خواهرم و ببینم که داره مدام از دست طلب کارای من فرار میکنه ... اما نمیشد دخالت کنم چون ممکن بود افراد سازمان پیدام کنن
نمی دونم چه طوری پیدات کردن... نمی دونم ماجرای رمزه چیه ولی اون طور که فهمیدم همه چیز اتفاقی بوده و بعد که میفهمن خواهر منی نمی کشنت
با بغض مردونه ای گفت
من .. من مجبور بودم خواهرم .. وقتی پیش اروان بودی میتونستم به زورم شده تحمل کنم ولی سایه شب نه
اون خطر ناک بود ....
برای همین شهرزاد و فرستادم تا اروان و آزاد کنه
با نگرانی و گریه گفتم
پس ایوار چی؟
هاتف اون مهم نیست
داد زدم
مهمه برای من خیلی مهمه... اون قدر مهمه که خودم تنهایی میخواستم برای نجاتش برم تو اون خونه ...
هاتف با بهت نگاهم کرد و گفت
تو چی داری میگی
با گریه گفتم
اون به من اسیبی نزده هاتف اون خوبه .. فقط خودش و بد نشون میده اون حتی یه نفرم نکشته ...ان تازه بهمیده داداش از وانه
هاتف با بهت گفت
نکنه تو بهش علا....
زندگی سیگاری
يهو در اتاق باز شد.
و ریحانه وارد شد و با دیدن من با گریه پرید بقلم و منم محکم بقلش کردم ...
بعد از چند دقیقه از هم جدا شدیم و با تردید گفتم
تو تیر خورده بودی
هاتف دست ریحانه رو گرفت و نشوندش رو تخت و گفت
بشین بخیه هات باز میشع
ریحانه بهم نگاه کرد و گفت
من اون روز واقعا تیر خوردم... من یه سال بود که مخفیانه وارد نیروی جاسوسی پلیس شده بودم به یکی مثل من نیاز داشتن بعد که ماجرای تو پیش اومد از خدا خواسته برای کمکت وارد ماجرا شدم و اومدم تهران ....
امین و میشناختم ولی داوود و نه .. هاتف با پلیسا هم کاری میکرد و ما می دونستیم که به پسر هست که افراد خودش و داره و زد سازمان عمل میکنه و داره بهمون کمک میکنه ولی من نمی دونستم که هاتفه.... پسر خاله ی خودم البته که پسرخاله ی واقعی نیست
بعد این که من تیر خوردم داوود داشت با اونا مبارزه میکرد که افراد هاتف اومدن نجاتمون دادن و شهرزادم که کلا شیطون بلا همه چی یاد داره. نجاتم داد اخه دکتر نداشتن ....
با بهت نگاهشون می کردم ...
که یهو در باز شد و داوود اومد داخل و گفت
رعیس اومدن!
هاتف از کنارم بلند شد و من اشکام و پاک کردم و کنجکاو گفتم
کی؟
زندگی سیگاری
قبل این که هاتف جوابم و بده در اتاق باز شد و من با دیدن فرد روبه روم چشمام گرد شد
یه پسر هم قد خودم لاغر و سفید با چشمای آبی خاکستری و موهای قهوه ای که رو به بالا بود و چهرش شکل دخترا بود و ولی کلا فیس نازی داشت .
اون با اشتیاق به من نگاه می کرد .....
هاتف با لحن پر استرسی گفت
همراز این شهرزاده
با بهت به شهرزاد نگاه میکردم که اومد سمتم و گفت
سلام .. قولم!
و یهو منو بقل کرد ... به آرامش خاص حس کردم به بوی خوب به احساس ناب....
اشکام رون شد و پشت سر ایوار و دیدم که گوشه لبش کمی خونی
بود ... و احساسم دوباره پر از عشق شد.
مهشید و کنار ایوار دیدم که با ناباوری و اشک به هاتف نگاه میکرد هاتف با صدای گرفته و نگران رو به مهشید گفت
توضیح می دم
پارت نود و هفت D
مهشید دادی زد که من با وحشت از بقل شهرزاد اومدم بیرون
مهشید - عوضی. خودخواه مرتیکه بی احساس
دوییدم سمت مهشید و ایوار با نگاهی پر هیجان نگاهم می کرد