My Vampire P37

P37
P2

پسره گریه‌زنان: نه—خواهش—نکش—تو رو—خ—
هوسوک برگشت سمت جیا و با صدای آرام گفت:
— جیا…تا وقتی نگاهت پایین باشه…کمتر می‌ترسی.
جیا با هق‌هق:نه… نمی‌خوام ببینم… نمی‌خوام…
یونگی… خواهش می‌کنم… بس کن…
یونگی دست از پسره‌کشید…اروم‌بلند‌شد نفس‌نفس…ولی هنوز وحشی.
به‌سمت جیا رفت.جیا عقب رفت تا به دیوار رسید.
یونگی آروم دستشو گذاشت کنار صورت جیا؛
نه خشن‌ نه مهربون‌ چیزی بین مالکیت و جنون.
— جیا…
با لحنی که لرزه داشت:نبین… چون من…وقتی تو رو با پسر می‌بینم…کنترلم از دستم درمیره.

هوسوک پشت سرش زمزمه کرد: چون تو… ضعف‌ ما شدی.
جیا با نفس بریده:شما… دو تا…خطرناکین…

هوسوک لبخند:چراکه‌نه😼
یونگی سرشو برد نزدیک گوش جیا:و بازم… مال مایی.
جیا اشکش به زمین افتاد..نه فقط از ترس…چون حس می‌کرد قلبش همون لحظه‌از وحشت‌و از عشق لعنتی‌ می‌لرزه.در همون لحظه‌پسره کوتاه یک بار دیگه ناله کرد—هوسوک برگشت سمتش:خب، یونگی.بریم کارو جمع کنیم؟قبل از اینکه یکی بیاد اینجا؟
یونگی آهسته از جیا فاصله گرفت.بازم نگاهش رو ازش برنداشت.
— حتی یک لحظه…ازت چشم برنمی‌دارم!!
{گفتید دوست پسر کنترلگر میخواید دیگه؟}