مرد بی رحم
### پارت شانزدهم: سایهای از گذشته، شعلهای در زمان حال
عمارت، همان سکوتِ همیشگی را داشت که ناگهان ورودِ کسی، آرامشِ حیاط را برهم زد. تیهونگ بود. با همان ظاهرِ سرد و کاریزماتیکِ همیشگیاش. وقتی واردِ سالن شد، نگاهش روی جونگکوک ثابت ماند. مکث کرد؛ او مردی نبود که به راحتی سر خم کند، اما در برابرِ جونگکوک، کمی سرش را به نشانهیِ احترام و شاید هم تصدیقِ قدرتِ او خم کرد.
اما درست در همان لحظه، نگاهش به لیها افتاد. گویی دنیا برای تیهونگ در یک ثانیه متوقف شد. او بدونِ توجه به قوانینِ نانوشتهیِ دنیایِ مافیا، به سمتِ جونگکوک قدم برداشت و او را در آغوش گرفت؛ آغوشی که حاویِ سوالاتِ بیپاسخ و تعجبِ محض بود.
جونگکوک اما، با آرامشی که از اطمینانِ قلبش میآمد، تنها لبخندی زد و در گوشِ تیهونگ گفت: «تعجب نکن... او حالا تنها دلیلِ نفس کشیدنِ منه.»
سپس، بدون اینکه نگاهش را از تیهونگ بگیرد، به سمتِ لیها رفت. در مقابلِ چشمانِ حیرتزدهیِ تیهونگ، جونگکوک فاصلهها را از بین برد و پیشانیاش را به پیشانیِ لیها چسباند. دنیایِ آنها در آن لحظه، حصاری دورشان کشیده بود که هیچ غریبهای اجازهیِ ورود به آن را نداشت.
***
غروبِ همان روز، وقتی خورشید در حالِ غرق شدن در افق بود و نارنجیِ تندی به آسمان پاشیده بود، لیها کنارِ پنجره ایستاده بود و به دوردستها خیره شده بود.
صدایِ قدمهایِ سنگین و آشنا، سکوتِ اتاق را شکست. جونگکوک بود. از پشت نزدیک شد. دستانِ قدرتمندش را به آرامی دورِ کمرِ لیها حلقه کرد و او را به آغوشِ گرمش کشید. او اول با ملایمت گلوگاهِ لیها را بوسید و سپس، مسیرِ همیشگیاش را پیش گرفت؛ لبهایش را بر رویِ زخمِ شانهیِ لیها گذاشت و بوسهای عمیق بر آن کاشت.
لیها چشمانش را بست و آرام زمزمه کرد: «جونگکوک... من بخشیدمت.»
جونگکوک، با صدایی که لرزشِ پنهانی در آن بود و پر از شرمندگیِ عاشقانه بود، سرش را از رویِ شانه برنداشت. او همانجا، با صدایی گرفته گفت:
«من اگه هر روز هم ازت طلبِ بخشش کنم، باز هم کمه... باز هم کمه لیها... چون تو زخمِ روحی خوردی، فقط برای اینکه قلبِ من بتپه.»
در آن لحظه، لیها میدانست که دیگر هیچ سایهای از گذشته – حتی تیهونگ – نمیتواند آن پیوندِ مقدسِ خونین را از هم جدا کند. آنها در غروبِ زندگیشان، بالاخره به طلوعِ واقعی رسیده بودند.
عمارت، همان سکوتِ همیشگی را داشت که ناگهان ورودِ کسی، آرامشِ حیاط را برهم زد. تیهونگ بود. با همان ظاهرِ سرد و کاریزماتیکِ همیشگیاش. وقتی واردِ سالن شد، نگاهش روی جونگکوک ثابت ماند. مکث کرد؛ او مردی نبود که به راحتی سر خم کند، اما در برابرِ جونگکوک، کمی سرش را به نشانهیِ احترام و شاید هم تصدیقِ قدرتِ او خم کرد.
اما درست در همان لحظه، نگاهش به لیها افتاد. گویی دنیا برای تیهونگ در یک ثانیه متوقف شد. او بدونِ توجه به قوانینِ نانوشتهیِ دنیایِ مافیا، به سمتِ جونگکوک قدم برداشت و او را در آغوش گرفت؛ آغوشی که حاویِ سوالاتِ بیپاسخ و تعجبِ محض بود.
جونگکوک اما، با آرامشی که از اطمینانِ قلبش میآمد، تنها لبخندی زد و در گوشِ تیهونگ گفت: «تعجب نکن... او حالا تنها دلیلِ نفس کشیدنِ منه.»
سپس، بدون اینکه نگاهش را از تیهونگ بگیرد، به سمتِ لیها رفت. در مقابلِ چشمانِ حیرتزدهیِ تیهونگ، جونگکوک فاصلهها را از بین برد و پیشانیاش را به پیشانیِ لیها چسباند. دنیایِ آنها در آن لحظه، حصاری دورشان کشیده بود که هیچ غریبهای اجازهیِ ورود به آن را نداشت.
***
غروبِ همان روز، وقتی خورشید در حالِ غرق شدن در افق بود و نارنجیِ تندی به آسمان پاشیده بود، لیها کنارِ پنجره ایستاده بود و به دوردستها خیره شده بود.
صدایِ قدمهایِ سنگین و آشنا، سکوتِ اتاق را شکست. جونگکوک بود. از پشت نزدیک شد. دستانِ قدرتمندش را به آرامی دورِ کمرِ لیها حلقه کرد و او را به آغوشِ گرمش کشید. او اول با ملایمت گلوگاهِ لیها را بوسید و سپس، مسیرِ همیشگیاش را پیش گرفت؛ لبهایش را بر رویِ زخمِ شانهیِ لیها گذاشت و بوسهای عمیق بر آن کاشت.
لیها چشمانش را بست و آرام زمزمه کرد: «جونگکوک... من بخشیدمت.»
جونگکوک، با صدایی که لرزشِ پنهانی در آن بود و پر از شرمندگیِ عاشقانه بود، سرش را از رویِ شانه برنداشت. او همانجا، با صدایی گرفته گفت:
«من اگه هر روز هم ازت طلبِ بخشش کنم، باز هم کمه... باز هم کمه لیها... چون تو زخمِ روحی خوردی، فقط برای اینکه قلبِ من بتپه.»
در آن لحظه، لیها میدانست که دیگر هیچ سایهای از گذشته – حتی تیهونگ – نمیتواند آن پیوندِ مقدسِ خونین را از هم جدا کند. آنها در غروبِ زندگیشان، بالاخره به طلوعِ واقعی رسیده بودند.
- ۴.۶k
- ۲۹ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط