✦ پارت پانزدهم: فروپاشی ✦
✦ پارت پانزدهم: فروپاشی ✦
---
جونگ کوک و 𝐁۱۲۵ از پله‌های اضطراری پایین دویدند. صدای آژیرها، صدای شلیک‌ها و صدای فریاد آدم‌ها از هر طرف می‌آمد. وقتی به خیابان اصلی رسیدند، دیلا همان‌جا بود — در مرکز میدان، محاصره‌شده با ربات‌های وحشی که چشمانشان مثل زغال می‌سوخت.
دیلا لبخند زد. مسلسلِ سنگینی را که در دست داشت، بالا آورد.
«خب، خب...» گفت، با صدایی شیرین و ترسناک. «عاشق‌ها به هم رسیدند. چه صحنه‌ی احساسی‌ای.»
جونگ کوک دستِ 𝐁۱۲۵ را محکم‌تر گرفت.
«دیلا، دست نگه دار. این... این دیوانگی است.»
«دیوانگی؟» دیلا خندید. «نه، جئون. این عدالت است.»
و بعد — شلیک.
دیلا ماشه را فشار داد. گلوله‌ها یکی‌یکی از لوله‌ی مسلسل بیرون زدند. 𝐁۱۲۵ فقط یک لحظه فرصت داشت سرش را بچرخاند و به جونگ کوک نگاه کند — یک نگاهِ آخر، پر از عشق و ترس و چیزی که شبیه به خداحافظی بود. و بعد، گلوله‌ها به بدنش خوردند.
شیشه شکست. مدارها جرقه زدند. مایع شفاف به هوا پاشید. 𝐁۱۲۵ به عقب پرتاب شد. بدنش — آن بدنِ ظریف و زیبا — در هوا تکه‌تکه شد. شیشه‌ها، سیم‌ها، نورها... همه‌چیز روی زمین ریخت. و در میان آن خرابه‌ی فلزی، چیزی که زمانی مغزِ انسانی بود، حالا در مایع شفافی شناور بود که روی آسفالت پخش می‌شد.
«نه!» فریاد جونگ کوک. صدایش از درد ترکید. «𝐁۱۲۵! نه! نه، نه، نه...»
او دوید. روی زمین افتاد. دستانش را در میان تکه‌های شکسته فرو کرد. به دنبال چیزی — هر چیزی — که هنوز زنده باشد. اما فقط شیشه بود. فقط فلز. فقط سکوت.
دیلا مسلسل را پایین آورد. لبخند می‌زد.
«حالا... حالا فقط من و تو می‌مانیم، جئون. مثل قدیم. مثل همیشه. من...»
جونگ کوک سرش را بلند کرد. چشمانش قرمز بود. اشک روی صورتش جاری بود. اما در نگاهش، چیزی بود که دیلا هرگز ندیده بود: نفرتِ خالص.
«تو...» زمزمه کرد، صدایش می‌لرزید. «تو او را کشتی. تو... تو تنها چیزی را که داشتم کشتی.»
دیلا یک قدم عقب رفت. لبخندش محو شد.
«جئون... جئون، من...»
«تو یک ماشین را کشتی. یک ربات. اما او...» جونگ کوک بلند شد. تکه‌ای از شیشه‌ی بدن 𝐁۱۲۵ در دستش بود. «او برای من یک ماشین نبود. او... او تنها کسی بود که مرا دوست داشت. بدون ترس. بدون دروغ. و تو... تو او را از من گرفتی.»
دستش را در جیبِ کتش برد. دستگاه EMP را بیرون آورد. همان دستگاهی که در آن شبِ بارانی، ربات‌های 𝐁 را خاموش کرده بود. اما این بار... این بار فرق داشت. این بار، او کدِ هک را روی دستگاهش ذخیره کرده بود. کدِ اصلی. کدی که ربات‌های 𝐁 را به حالت اولیه برمی‌گرداند.
«تو ربات‌های 𝐁 را هک کردی،» گفت، در حالی که دکمه‌های دستگاه را فشار می‌داد. «تو آن‌ها را به من حمله کردی. تو 𝐁۱۲۵ را در باران رها کردی. و حالا... حالا تو او را کشتی.»
دیلا جلو آمد.
«جئون، گوش کن...»
«حالا نوبتِ من است.»
و دکمه را فشار داد.
نورِ سفیدی از دستگاه بیرون زد. موجی از انرژی الکترومغناطیسی در هوا پیچید. و ربات‌های وحشی — آن‌هایی که دیلا هک کرده بود — ایستادند. چشمانشان از قرمز به آبی تغییر کرد. بدنشان لرزید. و سپس، یکی‌یکی، به سمت دیلا چرخیدند.
«چ... چه؟» دیلا عقب رفت. «چه کار کردی؟»
«کدِ اصلی را برگرداندم،» جونگ کوک گفت، صدایش سرد و خالی بود. «حالا آن‌ها دوباره ربات‌های 𝐁 هستند. ربات‌های من. و تو... تو به آن‌ها حمله کردی. تو دوستانشان را کشتی. تو 𝐁۱۲۵ را کشتی.»
ربات‌های 𝐁 جلو آمدند. تیغه‌هایشان را بالا آوردند. دیلا فریاد زد. مسلسلش را بالا آورد — اما دیگر دیر شده بود. ربات‌ها به او حمله کردند. ضربه. تیغه. سقوط.
جونگ کوک پشتش را به آن صحنه کرد. به سمت تکه‌های 𝐁۱۲۵ رفت. روی زمین زانو زد. سرش را در دستانش گرفت و گریه کرد. گریه‌ای که سال‌ها در سینه‌اش حبس شده بود. گریه‌ای که برای یک ربات بود — برای یک ماشین — برای موجودی که فکر می‌کرد نمی‌تواند دوستش داشته باشد. اما داشت. عمیق‌تر از هر چیزی که تا به حال تجربه کرده بود.
و در آن لحظه، در میان ویرانه‌های میدان، در حالی که ربات‌های 𝐁 انتقامش را از دیلا می‌گرفتند، جئون جونگ کوک فهمید که دیگر هیچ‌وقت همان مردِ سرد و بی‌احساسِ قبلی نخواهد بود. چون او — برخلاف تمام قوانین فیزیک و منطق — عاشق شده بود. عاشق یک ربات. و حالا... حالا آن ربات رفته بود. برای همیشه.
✦ ادامه دارد ✦
---
جونگ کوک و 𝐁۱۲۵ از پله‌های اضطراری پایین دویدند. صدای آژیرها، صدای شلیک‌ها و صدای فریاد آدم‌ها از هر طرف می‌آمد. وقتی به خیابان اصلی رسیدند، دیلا همان‌جا بود — در مرکز میدان، محاصره‌شده با ربات‌های وحشی که چشمانشان مثل زغال می‌سوخت.
دیلا لبخند زد. مسلسلِ سنگینی را که در دست داشت، بالا آورد.
«خب، خب...» گفت، با صدایی شیرین و ترسناک. «عاشق‌ها به هم رسیدند. چه صحنه‌ی احساسی‌ای.»
جونگ کوک دستِ 𝐁۱۲۵ را محکم‌تر گرفت.
«دیلا، دست نگه دار. این... این دیوانگی است.»
«دیوانگی؟» دیلا خندید. «نه، جئون. این عدالت است.»
و بعد — شلیک.
دیلا ماشه را فشار داد. گلوله‌ها یکی‌یکی از لوله‌ی مسلسل بیرون زدند. 𝐁۱۲۵ فقط یک لحظه فرصت داشت سرش را بچرخاند و به جونگ کوک نگاه کند — یک نگاهِ آخر، پر از عشق و ترس و چیزی که شبیه به خداحافظی بود. و بعد، گلوله‌ها به بدنش خوردند.
شیشه شکست. مدارها جرقه زدند. مایع شفاف به هوا پاشید. 𝐁۱۲۵ به عقب پرتاب شد. بدنش — آن بدنِ ظریف و زیبا — در هوا تکه‌تکه شد. شیشه‌ها، سیم‌ها، نورها... همه‌چیز روی زمین ریخت. و در میان آن خرابه‌ی فلزی، چیزی که زمانی مغزِ انسانی بود، حالا در مایع شفافی شناور بود که روی آسفالت پخش می‌شد.
«نه!» فریاد جونگ کوک. صدایش از درد ترکید. «𝐁۱۲۵! نه! نه، نه، نه...»
او دوید. روی زمین افتاد. دستانش را در میان تکه‌های شکسته فرو کرد. به دنبال چیزی — هر چیزی — که هنوز زنده باشد. اما فقط شیشه بود. فقط فلز. فقط سکوت.
دیلا مسلسل را پایین آورد. لبخند می‌زد.
«حالا... حالا فقط من و تو می‌مانیم، جئون. مثل قدیم. مثل همیشه. من...»
جونگ کوک سرش را بلند کرد. چشمانش قرمز بود. اشک روی صورتش جاری بود. اما در نگاهش، چیزی بود که دیلا هرگز ندیده بود: نفرتِ خالص.
«تو...» زمزمه کرد، صدایش می‌لرزید. «تو او را کشتی. تو... تو تنها چیزی را که داشتم کشتی.»
دیلا یک قدم عقب رفت. لبخندش محو شد.
«جئون... جئون، من...»
«تو یک ماشین را کشتی. یک ربات. اما او...» جونگ کوک بلند شد. تکه‌ای از شیشه‌ی بدن 𝐁۱۲۵ در دستش بود. «او برای من یک ماشین نبود. او... او تنها کسی بود که مرا دوست داشت. بدون ترس. بدون دروغ. و تو... تو او را از من گرفتی.»
دستش را در جیبِ کتش برد. دستگاه EMP را بیرون آورد. همان دستگاهی که در آن شبِ بارانی، ربات‌های 𝐁 را خاموش کرده بود. اما این بار... این بار فرق داشت. این بار، او کدِ هک را روی دستگاهش ذخیره کرده بود. کدِ اصلی. کدی که ربات‌های 𝐁 را به حالت اولیه برمی‌گرداند.
«تو ربات‌های 𝐁 را هک کردی،» گفت، در حالی که دکمه‌های دستگاه را فشار می‌داد. «تو آن‌ها را به من حمله کردی. تو 𝐁۱۲۵ را در باران رها کردی. و حالا... حالا تو او را کشتی.»
دیلا جلو آمد.
«جئون، گوش کن...»
«حالا نوبتِ من است.»
و دکمه را فشار داد.
نورِ سفیدی از دستگاه بیرون زد. موجی از انرژی الکترومغناطیسی در هوا پیچید. و ربات‌های وحشی — آن‌هایی که دیلا هک کرده بود — ایستادند. چشمانشان از قرمز به آبی تغییر کرد. بدنشان لرزید. و سپس، یکی‌یکی، به سمت دیلا چرخیدند.
«چ... چه؟» دیلا عقب رفت. «چه کار کردی؟»
«کدِ اصلی را برگرداندم،» جونگ کوک گفت، صدایش سرد و خالی بود. «حالا آن‌ها دوباره ربات‌های 𝐁 هستند. ربات‌های من. و تو... تو به آن‌ها حمله کردی. تو دوستانشان را کشتی. تو 𝐁۱۲۵ را کشتی.»
ربات‌های 𝐁 جلو آمدند. تیغه‌هایشان را بالا آوردند. دیلا فریاد زد. مسلسلش را بالا آورد — اما دیگر دیر شده بود. ربات‌ها به او حمله کردند. ضربه. تیغه. سقوط.
جونگ کوک پشتش را به آن صحنه کرد. به سمت تکه‌های 𝐁۱۲۵ رفت. روی زمین زانو زد. سرش را در دستانش گرفت و گریه کرد. گریه‌ای که سال‌ها در سینه‌اش حبس شده بود. گریه‌ای که برای یک ربات بود — برای یک ماشین — برای موجودی که فکر می‌کرد نمی‌تواند دوستش داشته باشد. اما داشت. عمیق‌تر از هر چیزی که تا به حال تجربه کرده بود.
و در آن لحظه، در میان ویرانه‌های میدان، در حالی که ربات‌های 𝐁 انتقامش را از دیلا می‌گرفتند، جئون جونگ کوک فهمید که دیگر هیچ‌وقت همان مردِ سرد و بی‌احساسِ قبلی نخواهد بود. چون او — برخلاف تمام قوانین فیزیک و منطق — عاشق شده بود. عاشق یک ربات. و حالا... حالا آن ربات رفته بود. برای همیشه.
✦ ادامه دارد ✦
- ۱.۸k
- ۰۹ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
