𝑯𝒊𝒅𝒅𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒔𝒌
𝑯𝒊𝒅𝒅𝒆𝒏 𝑴𝒂𝒔𝒌
Season Two | ᴘᴀʀᴛ ⁶
ᴘᴀʀᴛ ⁶ | یه تماس غیرمنتظره
ساعت ۸ شب ـ سئول
مانلی روی مبل نشسته بود و منتظر تهیونگ بود. قرار بود امشب با هم فیلم ببینن، اما هنوز خبری ازش نبود.
گوشیش رو برداشت و پیام داد:
مانلی: «کجایی پس؟ قرار بود زود بیای خونه!»
چند ثانیه بعد جوابش اومد.
تهیونگ: «تو راهم عزیزم. بیست دقیقه دیگه میرسم.»
مانلی لبخندی زد و گوشی رو کنار گذاشت. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که صدای زنگ در بلند شد.
با تعجب بلند شد و در رو باز کرد.
جیمین پشت در ایستاده بود.
مانلی: «جیمین؟ تو اینجا چی کار میکنی؟»
جیمین که انگار انتظار دیدنش رو نداشت، برای لحظهای مکث کرد.
جیمین: «اومدم دنبال تهیونگ. خونهست؟»
مانلی: «نه، گفت تو راهه. چیزی شده؟»
جیمین دستش رو توی جیبش گذاشت و سعی کرد عادی به نظر برسه.
جیمین: «نه، چیز خاصی نیست. یه کاری باهاش دارم.»
همون موقع صدای ماشین تهیونگ از بیرون شنیده شد.
جیمین نگاهی به مانلی انداخت.
جیمین: «فقط اگه میشه، بهش نگو من اومده بودم. خودم باهاش حرف میزنم.»
مانلی ابروهاش رو بالا برد.
مانلی: «چرا؟ مگه چی شده؟»
جیمین هنوز جواب نداده بود که تهیونگ وارد خونه شد.
به محض دیدن جیمین، حالت صورتش تغییر کرد؛ تغییر کوچیکی که شاید هر کس دیگهای متوجهش نمیشد، اما مانلی دید.
تهیونگ: «جیمین؟»
جیمین: «باید باهات حرف بزنم.»
تهیونگ نگاهی کوتاه به مانلی انداخت و بعد رو به جیمین گفت:
تهیونگ: «بریم اتاق کار.»
هر دو از سالن خارج شدن.
مانلی سر جاش ایستاد. نه از اینکه جیمین بدون خبر اومده بود ناراحت بود، نه از اینکه همسرش کار داشت.
چیزی که ذهنش رو مشغول کرده بود، اون لحظهی کوتاه بود؛ وقتی تهیونگ جیمین رو دید، انگار انتظار شنیدن خبر بدی رو داشت.
چند دقیقه بعد، وقتی مانلی برای آوردن آب از کنار اتاق کار رد میشد، صدای جیمین رو شنید.
جیمین: «مطمئنی نمیخوای بهش بگی؟ اگه خودش بفهمه، اوضاع بدتر میشه.»
مانلی قدمهاش رو آهسته کرد.
صدای تهیونگ محکم و جدی بود.
تهیونگ: «نه. مانلی نباید وارد این ماجرا بشه.»
مانلی خشکش زد.
وارد کدوم ماجرا؟
قبل از اینکه بتونه چیز بیشتری بشنوه، در اتاق باز شد. جیمین بیرون اومد و با دیدن مانلی که لیوان آب دستش بود، مکث کرد.
جیمین: «اوه... سلام.»
مانلی سعی کرد عادی رفتار کنه.
مانلی: «سلام. حرفتون تموم شد؟»
جیمین: «آره، من دیگه باید برم.»
جیمین با عجله خداحافظی کرد و از خونه بیرون رفت.
تهیونگ به سمت مانلی اومد و دستش رو دور شونههاش انداخت.
تهیونگ: «چرا اینجا وایسادی؟»
مانلی به صورتش نگاه کرد.
مانلی: «داشتم آب میآوردم. تهیونگ... اتفاقی افتاده؟»
تهیونگ: «نه، چرا؟»
مانلی: «نمیدونم. جیمین عجیب رفتار میکرد.»
تهیونگ موهای کنار صورتش رو پشت گوشش برد و پیشونیش رو بوسید.
تهیونگ: «یه مسئلهی کاریه، عزیزم. چیزی نیست که بخوای نگرانش باشی.»
مانلی چیزی نگفت.
میخواست حرفش رو باور کنه؛ واقعاً هم دلش میخواست.
اما این بار، سؤال دیگهای توی ذهنش شکل گرفته بود.
اگه فقط یه مسئلهی کاری بود، چرا تهیونگ تأکید کرده بود که اون نباید واردش بشه؟
ادامه دارد......
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بچها ببخیشد من راستش در گیر درس و مدرسه شدم
چون هفتمم سال اول راهنماییم عادت به چند تا امتحان تو یک روز ندارم
ولی بازم ببخشید در هفته سعی میکنم براتون 2 پارت رو بنویسم
Season Two | ᴘᴀʀᴛ ⁶
ᴘᴀʀᴛ ⁶ | یه تماس غیرمنتظره
ساعت ۸ شب ـ سئول
مانلی روی مبل نشسته بود و منتظر تهیونگ بود. قرار بود امشب با هم فیلم ببینن، اما هنوز خبری ازش نبود.
گوشیش رو برداشت و پیام داد:
مانلی: «کجایی پس؟ قرار بود زود بیای خونه!»
چند ثانیه بعد جوابش اومد.
تهیونگ: «تو راهم عزیزم. بیست دقیقه دیگه میرسم.»
مانلی لبخندی زد و گوشی رو کنار گذاشت. هنوز چند دقیقه نگذشته بود که صدای زنگ در بلند شد.
با تعجب بلند شد و در رو باز کرد.
جیمین پشت در ایستاده بود.
مانلی: «جیمین؟ تو اینجا چی کار میکنی؟»
جیمین که انگار انتظار دیدنش رو نداشت، برای لحظهای مکث کرد.
جیمین: «اومدم دنبال تهیونگ. خونهست؟»
مانلی: «نه، گفت تو راهه. چیزی شده؟»
جیمین دستش رو توی جیبش گذاشت و سعی کرد عادی به نظر برسه.
جیمین: «نه، چیز خاصی نیست. یه کاری باهاش دارم.»
همون موقع صدای ماشین تهیونگ از بیرون شنیده شد.
جیمین نگاهی به مانلی انداخت.
جیمین: «فقط اگه میشه، بهش نگو من اومده بودم. خودم باهاش حرف میزنم.»
مانلی ابروهاش رو بالا برد.
مانلی: «چرا؟ مگه چی شده؟»
جیمین هنوز جواب نداده بود که تهیونگ وارد خونه شد.
به محض دیدن جیمین، حالت صورتش تغییر کرد؛ تغییر کوچیکی که شاید هر کس دیگهای متوجهش نمیشد، اما مانلی دید.
تهیونگ: «جیمین؟»
جیمین: «باید باهات حرف بزنم.»
تهیونگ نگاهی کوتاه به مانلی انداخت و بعد رو به جیمین گفت:
تهیونگ: «بریم اتاق کار.»
هر دو از سالن خارج شدن.
مانلی سر جاش ایستاد. نه از اینکه جیمین بدون خبر اومده بود ناراحت بود، نه از اینکه همسرش کار داشت.
چیزی که ذهنش رو مشغول کرده بود، اون لحظهی کوتاه بود؛ وقتی تهیونگ جیمین رو دید، انگار انتظار شنیدن خبر بدی رو داشت.
چند دقیقه بعد، وقتی مانلی برای آوردن آب از کنار اتاق کار رد میشد، صدای جیمین رو شنید.
جیمین: «مطمئنی نمیخوای بهش بگی؟ اگه خودش بفهمه، اوضاع بدتر میشه.»
مانلی قدمهاش رو آهسته کرد.
صدای تهیونگ محکم و جدی بود.
تهیونگ: «نه. مانلی نباید وارد این ماجرا بشه.»
مانلی خشکش زد.
وارد کدوم ماجرا؟
قبل از اینکه بتونه چیز بیشتری بشنوه، در اتاق باز شد. جیمین بیرون اومد و با دیدن مانلی که لیوان آب دستش بود، مکث کرد.
جیمین: «اوه... سلام.»
مانلی سعی کرد عادی رفتار کنه.
مانلی: «سلام. حرفتون تموم شد؟»
جیمین: «آره، من دیگه باید برم.»
جیمین با عجله خداحافظی کرد و از خونه بیرون رفت.
تهیونگ به سمت مانلی اومد و دستش رو دور شونههاش انداخت.
تهیونگ: «چرا اینجا وایسادی؟»
مانلی به صورتش نگاه کرد.
مانلی: «داشتم آب میآوردم. تهیونگ... اتفاقی افتاده؟»
تهیونگ: «نه، چرا؟»
مانلی: «نمیدونم. جیمین عجیب رفتار میکرد.»
تهیونگ موهای کنار صورتش رو پشت گوشش برد و پیشونیش رو بوسید.
تهیونگ: «یه مسئلهی کاریه، عزیزم. چیزی نیست که بخوای نگرانش باشی.»
مانلی چیزی نگفت.
میخواست حرفش رو باور کنه؛ واقعاً هم دلش میخواست.
اما این بار، سؤال دیگهای توی ذهنش شکل گرفته بود.
اگه فقط یه مسئلهی کاری بود، چرا تهیونگ تأکید کرده بود که اون نباید واردش بشه؟
ادامه دارد......
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بچها ببخیشد من راستش در گیر درس و مدرسه شدم
چون هفتمم سال اول راهنماییم عادت به چند تا امتحان تو یک روز ندارم
ولی بازم ببخشید در هفته سعی میکنم براتون 2 پارت رو بنویسم
- ۱۸۸
- ۲۵ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط