قسمت اول: ورود به آکادمی ویستاریا
باد سردی در راهروی سنگی آکادمی ویستاریا پیچید؛ انگار ساختمانِ قدیمی داشت نفس می‌کشید.
دیپر و میبل پاییز همان سال به این مدرسه منتقل شده بودند—نه به‌خاطر نمره‌هایشان، بلکه چون خانواده مجبور شده بود به شهر جدیدی نقل مکان کند.
میبل وقتی وارد سالن اصلی شد، زیر لب گفت:
«امیدوارم اینجا کافه‌تریا داشته باشه… و امیدوارم کافه‌تریاش روح نداشته باشه.»
دیپر اما نگاهش روی تابلوی بزرگ ورودی گیر کرده بود؛ تابلویی که روی آن نوشته شده بود:
آکادمی ویستاریا – از ۱۸۹۴ تا امروز
و زیرش، یک نماد عجیب: چشم داخل یک مثلث.
نمادی که انگار از پشت شیشه، مستقیم به دیپر خیره شده بود.
میبل گفت: «این چیه؟ لوگوی مدرسه‌ست یا لوگوی گروه مخفیِ عجیبِ عجیب‌ها؟»
دیپر جواب داد: «نمی‌دونم… ولی یه چیزی درباره اینجا درست نیست.»
وقتی جلوتر رفتند، صدای قدم‌هایشان در سالن خالی می‌پیچید.
دیوارها پر بود از عکس‌های قدیمی دانش‌آموزها… بعضی‌شان خیلی کهنه، خیلی محو، و بعضی حتی انگار عمداً خراشیده شده بودند.
در یکی از عکس‌ها، صورت یک دختر کاملاً پاک شده بود—فقط موهایش باقی مانده بود.
میبل دستش را عقب کشید: «اَه… چرا پاکش کردن؟»
دیپر خم شد و دقیق‌تر نگاه کرد.
زیرِ عکس، نام دختر نوشته شده بود… اما نصفه.
فقط سه حرف دیده می‌شد:
مار—
و بقیه‌ی اسم، مثل اینکه اصلاً وجود نداشته.
دیپر زمزمه کرد:
«این فقط محو نشده. کسی خواسته که هیچ‌کس یادش نیاد.»
قبل از اینکه بیشتر نگاه کنند، ناگهان چراغ‌های سالن یک لحظه سوسو زدند.
بعد… صدایی آرام پشت سرشان شنیدند.
نه صدای آدم.
نه صدای قدم.
بلکه چیزی شبیه خش‌خش قلم‌مو روی بوم.
دیپر آرام برگشت.
در انتهای سالن، کنار درِ نیمه‌بازِ اتاق هنر… سایه‌ی یک نفر دیده می‌شد.
سایه‌ای با قلم‌مو در دست.
میبل گفت: «دیپر؟»
دیپر: «آره؟»
میبل: «اون… الان اونجا بود؟»
سایه آرام داخل اتاق لغزید و ناپدید شد.
دیپر و میبل، بدون حرف زدن، همزمان یک قدم عقب رفتند.
اما چیزی درون دیپر بهش گفت باید دنبالش بره.
نه از روی شجاعت—از روی کنجکاویِ خطرناک.
میبل گفت: «قول بده یه لحظه هم تنها نری.»
دیپر: «باشه. ولی باید بفهمیم اون چی بود.»
و همینجا بود که ماجرا شروع شد.
همان شب، آن‌ها برای اولین بار فهمیدند که آکادمی ویستاریا فقط یک مدرسه قدیمی نیست…
بلکه محل اتفاق‌هایی است که کسی نمی‌خواهد درباره‌شان حرف بزند.
امیدوارم دوستش داشته باشین
دیپر و میبل پاییز همان سال به این مدرسه منتقل شده بودند—نه به‌خاطر نمره‌هایشان، بلکه چون خانواده مجبور شده بود به شهر جدیدی نقل مکان کند.
میبل وقتی وارد سالن اصلی شد، زیر لب گفت:
«امیدوارم اینجا کافه‌تریا داشته باشه… و امیدوارم کافه‌تریاش روح نداشته باشه.»
دیپر اما نگاهش روی تابلوی بزرگ ورودی گیر کرده بود؛ تابلویی که روی آن نوشته شده بود:
آکادمی ویستاریا – از ۱۸۹۴ تا امروز
و زیرش، یک نماد عجیب: چشم داخل یک مثلث.
نمادی که انگار از پشت شیشه، مستقیم به دیپر خیره شده بود.
میبل گفت: «این چیه؟ لوگوی مدرسه‌ست یا لوگوی گروه مخفیِ عجیبِ عجیب‌ها؟»
دیپر جواب داد: «نمی‌دونم… ولی یه چیزی درباره اینجا درست نیست.»
وقتی جلوتر رفتند، صدای قدم‌هایشان در سالن خالی می‌پیچید.
دیوارها پر بود از عکس‌های قدیمی دانش‌آموزها… بعضی‌شان خیلی کهنه، خیلی محو، و بعضی حتی انگار عمداً خراشیده شده بودند.
در یکی از عکس‌ها، صورت یک دختر کاملاً پاک شده بود—فقط موهایش باقی مانده بود.
میبل دستش را عقب کشید: «اَه… چرا پاکش کردن؟»
دیپر خم شد و دقیق‌تر نگاه کرد.
زیرِ عکس، نام دختر نوشته شده بود… اما نصفه.
فقط سه حرف دیده می‌شد:
مار—
و بقیه‌ی اسم، مثل اینکه اصلاً وجود نداشته.
دیپر زمزمه کرد:
«این فقط محو نشده. کسی خواسته که هیچ‌کس یادش نیاد.»
قبل از اینکه بیشتر نگاه کنند، ناگهان چراغ‌های سالن یک لحظه سوسو زدند.
بعد… صدایی آرام پشت سرشان شنیدند.
نه صدای آدم.
نه صدای قدم.
بلکه چیزی شبیه خش‌خش قلم‌مو روی بوم.
دیپر آرام برگشت.
در انتهای سالن، کنار درِ نیمه‌بازِ اتاق هنر… سایه‌ی یک نفر دیده می‌شد.
سایه‌ای با قلم‌مو در دست.
میبل گفت: «دیپر؟»
دیپر: «آره؟»
میبل: «اون… الان اونجا بود؟»
سایه آرام داخل اتاق لغزید و ناپدید شد.
دیپر و میبل، بدون حرف زدن، همزمان یک قدم عقب رفتند.
اما چیزی درون دیپر بهش گفت باید دنبالش بره.
نه از روی شجاعت—از روی کنجکاویِ خطرناک.
میبل گفت: «قول بده یه لحظه هم تنها نری.»
دیپر: «باشه. ولی باید بفهمیم اون چی بود.»
و همینجا بود که ماجرا شروع شد.
همان شب، آن‌ها برای اولین بار فهمیدند که آکادمی ویستاریا فقط یک مدرسه قدیمی نیست…
بلکه محل اتفاق‌هایی است که کسی نمی‌خواهد درباره‌شان حرف بزند.
امیدوارم دوستش داشته باشین
- ۱.۳k
- ۲۳ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
