رمان منیم گوزل سئوگیلیم نویسنده الهه پورعلی

پارت ۷۱

این‌طور که معلوم بود امروز خبری از ناهار نبوده و سر همه گرم کار بود، پس با خیال راحت وارد اتاقش شده و روی تخت دراز کشید.
نگاهش به دور تا دور اتاق در دوران بود با این‌که چند روز پیش سوزان اتاق را مرتب کرده بود اما وضعیت اتاق دوباره به هم ریخته و نامرتب بود.
بلند شده و دستی به سر و روی اتاق کشید.
یکی از روتختی‌ها را که مخصوص بالکن بود کنار در گذاشت تا مثل شب‌های گذشته که با سوگل وقت می‌گذراند امشب نیز در کنار او باشد.
خوشحال بود از این که حداقل سوگل در این خانه با او گرم و مهربان است.
در بالکن را باز کرده، پرده نازک و حریر مانند را کشید و به سمت تخت بازگشت.
روتختی تخت را نیز درست کرده و دراز کشید تا بخوابد، از آن‌جایی که تا شب وقت بسیار بود، با خیالی راحت به خواب رفت.
ساعت پنج عصر بوده و عمه خانوم با ظاهری همچون عروس با کت و دامنی سفید و صدفی روی مبل مخصوصش نشسته و منتظر مهمانان بود.
موهای جو گندمی‌اش به حالت شنیون پشت سر جمع شده و آرایشی ملایم درخور چهره با ابهتش روی صورتش کار شده بود.
با این که چهره‌اش چین و چروک فراوان داشت اما این از ابهت و زیبایی‌اش هیچ کم نمی‌کرد.
مثل همیشه عصا در دستش بوده و با استواری عصا را محکم گرفته و اطراف را نظارت می‌کرد.
راحله با پیراهنی بلند به رنگ طلایی و موهایی بابلیس کشیده با کفش‌های پاشنه بلندش به عنوان خانم این شب، داخل سالن قدم برمی‌داشت، آسیه و مهناز نیز با ظاهری زیبا و آراسته هر کدام روی مبل‌ها کنار عمه هاریکا نشسته بودند.
خانه کاملا با میزهای گرد و اطرافش صندلی‌های سلطنتی پر شده بود و بیشتر به تالار می‌ماند.
فاتح شلواری جین به رنگ مشکی به تن کرده و روی پیراهن مشکی‌اش تک کتی براق پوشیده بود.
موهای پرپشت و خوش‌حالتش کاملا تافت زده شده بود و ته‌ریشش جلوه زیبایی به او داده بود.
هر کس با تیپ زیبا و خاصش در جمع می‌درخشید و تنها جای کایان و سوگل خالی بود.
سوگل دستی روی لباس جدیدش کشید و خم شد تا بند کفش‌های پاشنه بلندش را ببندد، با آرایش غلیظ و زیبایی که به چهره داشت قیافه‌اش به کل تغییر کرده بود.
نگاهی کلی به خود داخل آینه انداخت و پس از یک دور چرخ زدن لبخند زده و آرام به سمت بالکن رفت.
یواشکی اتاق کایان را دید زد اما چراغ خاموش بوده و تاریکی هوا باعث شده بود داخل اتاق مشخص نباشد.
پس کایان در اتاق نبود!
می‌خواست برگردد که با صدای سرفه کایان ایستاده و با تعجب دوباره به سمت اتاق بازگشت.
کمی که دقت کرد کایان را روی تخت درحال خواب دید.
با صدای بلندی گفت:
- اوووف!
سری تکان داده و در دل زمزمه کرد:
- آخه تو چه‌قدر سر به هوایی پسر!
وارد اتاق شده و به سمت کلید برق رفت، چراغ را روشن کرد و با چهره جمع شده کایان روبه‌رو شد، کایان درحالی که دستش را روی چشمانش می‌گذاشت تا نور اذیت نکند به سمتی دیگر برگشته و دوباره به خواب رفت.
سوگل این‌بار کمی بلندتر گفت:
- آقا پسر تو امشب مهمونی دعوت نیستی؟
صدای سوگل باعث شد کایان تکانی بخورد، با این‌که صدای ملایم آهنگ از طبقه پایین به گوش می‌رسید اما کایان متوجه گذر زمان نشده بود.