تکپارتی از یونگی
خلق شده از قلمِ مین سویول✒️🎬
ا/ت هم مثل یونگی عاشق نارنگی بود.
تقریباً هر وقت برای خرید بیرون میرفت، یه کیسه نارنگی هم با خودش میآورد و با دقت توی یخچال میذاشت.
یونگی هم این موضوع رو خیلی خوب میدونست...
شاید حتی بیشتر از حد معمول خوب میدونست.(اینجا رو ریدم میدونم🗿)
یک شب ا/ت بعد از خرید، چندتا نارنگی تازه رو داخل ظرف گذاشت و روی میز آشپزخونه قرار داد.
+ اینا مال منهها!
یونگی که روی مبل نشسته بود، بدون اینکه سرش رو از گوشی بلند کنه گفت:
_ باشه.
ا/ت با شک نگاهش کرد.
+ جدی میگم.
_ شنیدم.
+ چون دفعه قبل نصفشونو خوردی!
یونگی بالاخره سرش رو بلند کرد.
_ من؟
+ بله، شما!
_ مدرک داری؟
ا/ت با اخم گفت:
+ پوست نارنگیها توی سطل آشغال بود!
یونگی خیلی خونسرد شونه بالا انداخت.
_ شاید یکی دیگه خورده.
+ توی این خونه فقط من و توییم!
یونگی چند ثانیه سکوت کرد.
_ خب... شاید نارنگیها خودشون پوست انداختن.
ا/ت با ناباوری نگاهش کرد.
+ خیلی بامزهای واقعاً!
بعد ظرف نارنگیها رو برداشت و با خودش به اتاق برد.
اما یونگی...
از همون لحظه نقشهی جدیدی توی سرش داشت.
ویو صبح روز بعد:
ا/ت خوابآلود وارد آشپزخونه شد.
اولین چیزی که دید، ظرف نارنگیها بود.
یکی کم شده بود.
+ ...
چند ثانیه به ظرف خیره موند.
بعد با صدای بلند گفت:
+ یونگییییی!
از اتاق صدای خوابآلود یونگی اومد:
_ چیه؟
+ نارنگی من کجاست؟
_ کدوم نارنگی؟
+ همونی که دیشب توی ظرف بود!
یونگی با قیافهای کاملاً بیگناه وارد آشپزخونه شد.
_ نمیدونم.
ا/ت چشمهاشو ریز کرد.
+ تو خوردیش.
_ چرا من؟
+ چون قیافت داد میزنه!
یونگی لبخند کوچیکی زد.
_ خیلی بیانصافی.
ا/ت نارنگی باقیمونده رو برداشت.
+ دیگه بهت نارنگی نمیدم.
و با نارنگی توی دستش از آشپزخونه رفت.
یونگی هم زیر لب خندید.
_ ارزشش رو داشت.
اما این ماجرا فقط به یک نارنگی ختم نشد.(به ۱۰۰ تا ختم شد😅🗿)
ویوی روز بعد:
یکی دیگه کم شده بود.
روز بعدش هم یکی.
حتی یک بار ا/ت نارنگیها رو شمرد و گفت:
+ هفت تاست!
چند ساعت بعد برگشت.
+ پنج تا؟!
یونگی از روی مبل گفت:
_ شاید نارنگیها کوچیک شدن.
+ یونگی!
یونگی خندید.
_ باشه، باشه... یکی خوردم.
+ یکی؟!
_ دوتا.
+ دوتا؟!
یونگی کمی فکر کرد.
_ سهتا.
ا/ت دست به کمر ایستاد.
+ تو دزد نارنگیای!
یونگی خیلی جدی سر تکون داد.
_ بله. جرمم رو میپذیرم.
+ دیگه برات نمیخرم!
یونگی این بار ساکت شد.
_ یعنی هیچ؟
+ هیچ!
یونگی چند لحظه بهش نگاه کرد.
_ حتی اگه خودم برات یه کیسه کامل بخرم؟
ا/ت سعی کرد نخنده.
+ نه.
_ دوتا کیسه؟
+ نه.
_ سه تا؟
ا/ت بالاخره خندید.
+ تو واقعاً فقط برای نارنگی داری رشوه میدی؟
یونگی لبخند زد.
_ شاید.
چند روز بعد، ا/ت از بیرون برگشت.
در رو که باز کرد، با صحنه عجیبی روبهرو شد.
روی میز آشپزخونه یک کیسه بزرگ نارنگی قرار داشت.
کنارش هم یک کاغذ کوچک بود.
روی کاغذ نوشته شده بود:
«برای جبران تمام نارنگیهایی که دزدیدم.»
ا/ت لبخند زد.
همون لحظه یونگی از پشت سرش گفت:
_ ولی یه شرط داره.
ا/ت برگشت.
+ چه شرطی؟
یونگی به کیسه اشاره کرد.
_ این بار نصفش برای منه.
ا/ت با خنده گفت:
+ پس دوباره دزد نارنگی شدی؟
یونگی شونه بالا انداخت.
_ من فقط سهم خودمو برمیدارم.
+ سهمت؟
_ آره.
بعد خیلی خونسرد یکی از نارنگیها رو برداشت.
_ این یکی مال منه.
ا/ت هم یکی برداشت.
+ این یکی مال منه.
یونگی دوباره یکی برداشت.
_ اینم مال منه.
+ یونگی!
هر دو خندیدن.
و ا/ت فهمید شاید نارنگیها برای یونگی خیلی مهم نبودن...
ولی دزدیدن نارنگیهای ا/ت، بهونهای بود برای اینکه هر روز چند دقیقه بیشتر باهاش شوخی کنه و لبخندش رو ببینه. 🍊💜
ا/ت هم مثل یونگی عاشق نارنگی بود.
تقریباً هر وقت برای خرید بیرون میرفت، یه کیسه نارنگی هم با خودش میآورد و با دقت توی یخچال میذاشت.
یونگی هم این موضوع رو خیلی خوب میدونست...
شاید حتی بیشتر از حد معمول خوب میدونست.(اینجا رو ریدم میدونم🗿)
یک شب ا/ت بعد از خرید، چندتا نارنگی تازه رو داخل ظرف گذاشت و روی میز آشپزخونه قرار داد.
+ اینا مال منهها!
یونگی که روی مبل نشسته بود، بدون اینکه سرش رو از گوشی بلند کنه گفت:
_ باشه.
ا/ت با شک نگاهش کرد.
+ جدی میگم.
_ شنیدم.
+ چون دفعه قبل نصفشونو خوردی!
یونگی بالاخره سرش رو بلند کرد.
_ من؟
+ بله، شما!
_ مدرک داری؟
ا/ت با اخم گفت:
+ پوست نارنگیها توی سطل آشغال بود!
یونگی خیلی خونسرد شونه بالا انداخت.
_ شاید یکی دیگه خورده.
+ توی این خونه فقط من و توییم!
یونگی چند ثانیه سکوت کرد.
_ خب... شاید نارنگیها خودشون پوست انداختن.
ا/ت با ناباوری نگاهش کرد.
+ خیلی بامزهای واقعاً!
بعد ظرف نارنگیها رو برداشت و با خودش به اتاق برد.
اما یونگی...
از همون لحظه نقشهی جدیدی توی سرش داشت.
ویو صبح روز بعد:
ا/ت خوابآلود وارد آشپزخونه شد.
اولین چیزی که دید، ظرف نارنگیها بود.
یکی کم شده بود.
+ ...
چند ثانیه به ظرف خیره موند.
بعد با صدای بلند گفت:
+ یونگییییی!
از اتاق صدای خوابآلود یونگی اومد:
_ چیه؟
+ نارنگی من کجاست؟
_ کدوم نارنگی؟
+ همونی که دیشب توی ظرف بود!
یونگی با قیافهای کاملاً بیگناه وارد آشپزخونه شد.
_ نمیدونم.
ا/ت چشمهاشو ریز کرد.
+ تو خوردیش.
_ چرا من؟
+ چون قیافت داد میزنه!
یونگی لبخند کوچیکی زد.
_ خیلی بیانصافی.
ا/ت نارنگی باقیمونده رو برداشت.
+ دیگه بهت نارنگی نمیدم.
و با نارنگی توی دستش از آشپزخونه رفت.
یونگی هم زیر لب خندید.
_ ارزشش رو داشت.
اما این ماجرا فقط به یک نارنگی ختم نشد.(به ۱۰۰ تا ختم شد😅🗿)
ویوی روز بعد:
یکی دیگه کم شده بود.
روز بعدش هم یکی.
حتی یک بار ا/ت نارنگیها رو شمرد و گفت:
+ هفت تاست!
چند ساعت بعد برگشت.
+ پنج تا؟!
یونگی از روی مبل گفت:
_ شاید نارنگیها کوچیک شدن.
+ یونگی!
یونگی خندید.
_ باشه، باشه... یکی خوردم.
+ یکی؟!
_ دوتا.
+ دوتا؟!
یونگی کمی فکر کرد.
_ سهتا.
ا/ت دست به کمر ایستاد.
+ تو دزد نارنگیای!
یونگی خیلی جدی سر تکون داد.
_ بله. جرمم رو میپذیرم.
+ دیگه برات نمیخرم!
یونگی این بار ساکت شد.
_ یعنی هیچ؟
+ هیچ!
یونگی چند لحظه بهش نگاه کرد.
_ حتی اگه خودم برات یه کیسه کامل بخرم؟
ا/ت سعی کرد نخنده.
+ نه.
_ دوتا کیسه؟
+ نه.
_ سه تا؟
ا/ت بالاخره خندید.
+ تو واقعاً فقط برای نارنگی داری رشوه میدی؟
یونگی لبخند زد.
_ شاید.
چند روز بعد، ا/ت از بیرون برگشت.
در رو که باز کرد، با صحنه عجیبی روبهرو شد.
روی میز آشپزخونه یک کیسه بزرگ نارنگی قرار داشت.
کنارش هم یک کاغذ کوچک بود.
روی کاغذ نوشته شده بود:
«برای جبران تمام نارنگیهایی که دزدیدم.»
ا/ت لبخند زد.
همون لحظه یونگی از پشت سرش گفت:
_ ولی یه شرط داره.
ا/ت برگشت.
+ چه شرطی؟
یونگی به کیسه اشاره کرد.
_ این بار نصفش برای منه.
ا/ت با خنده گفت:
+ پس دوباره دزد نارنگی شدی؟
یونگی شونه بالا انداخت.
_ من فقط سهم خودمو برمیدارم.
+ سهمت؟
_ آره.
بعد خیلی خونسرد یکی از نارنگیها رو برداشت.
_ این یکی مال منه.
ا/ت هم یکی برداشت.
+ این یکی مال منه.
یونگی دوباره یکی برداشت.
_ اینم مال منه.
+ یونگی!
هر دو خندیدن.
و ا/ت فهمید شاید نارنگیها برای یونگی خیلی مهم نبودن...
ولی دزدیدن نارنگیهای ا/ت، بهونهای بود برای اینکه هر روز چند دقیقه بیشتر باهاش شوخی کنه و لبخندش رو ببینه. 🍊💜
- ۱۰.۴k
- ۳۰ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط