چه بگویم از فراقِ عزیزِ دلم…
چه بگویم از فراقِ عزیزِ دلم…
از قلبم، از نفسم، از جانم؛
از پدر، از پناه، از امیدِ بیپناهم…
آ سید علی جانم.
صد روز است که نیست،و صد روز است که من،به نبودنش عادت نکردهام…
هر روز برایش گریستهام؛نه از روی تعارف،نه برای مبالغه،بلکه از داغی که هنوز در سینهام تازه است.
من او را از سرِ دلیل دوست نداشتم؛از همان کودکی،دلِ من بیاختیار به او بسته شد.
دلتنگیام برای آقا ناگهان، بیهشدار،وسطِ روز، اشک را به چشمانم میآورد.
و شبها،تصویرش را به اشک میسپارم و با یادش به خواب میروم.
در تجمعات، که نامش را میشنوم،آرام میشوم؛چون آنجا میتوانم بیپروا، بلند بلند برایش گریه کنم…
من عاشقش بودم،من مریدش بودم،
و اگر میشد،میخواستم چون میثمِ تمّار،همهچیزم را فدای او کنم…
والله اگر فرمان میداد جان هم پیشکش میکردم.
اما عشقِ او در من، نه تمام میشود و نه سرد. من با همین داغ زندهام، تا روزی که در جوارِ او، آرام بگیرم. آقا، این دلتنگی، تا ابد امضایِ من است بر پایِ وفاداری به تو.
#نوشته
#رهبرم
از قلبم، از نفسم، از جانم؛
از پدر، از پناه، از امیدِ بیپناهم…
آ سید علی جانم.
صد روز است که نیست،و صد روز است که من،به نبودنش عادت نکردهام…
هر روز برایش گریستهام؛نه از روی تعارف،نه برای مبالغه،بلکه از داغی که هنوز در سینهام تازه است.
من او را از سرِ دلیل دوست نداشتم؛از همان کودکی،دلِ من بیاختیار به او بسته شد.
دلتنگیام برای آقا ناگهان، بیهشدار،وسطِ روز، اشک را به چشمانم میآورد.
و شبها،تصویرش را به اشک میسپارم و با یادش به خواب میروم.
در تجمعات، که نامش را میشنوم،آرام میشوم؛چون آنجا میتوانم بیپروا، بلند بلند برایش گریه کنم…
من عاشقش بودم،من مریدش بودم،
و اگر میشد،میخواستم چون میثمِ تمّار،همهچیزم را فدای او کنم…
والله اگر فرمان میداد جان هم پیشکش میکردم.
اما عشقِ او در من، نه تمام میشود و نه سرد. من با همین داغ زندهام، تا روزی که در جوارِ او، آرام بگیرم. آقا، این دلتنگی، تا ابد امضایِ من است بر پایِ وفاداری به تو.
#نوشته
#رهبرم
- ۸.۴k
- ۱۱ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط