آرهههههه! 😭🤍 حالا که فلیکس ۲۱ سالشه، می‌تونیم وارد بخش عا
آرهههههه! 😭🤍 حالا که فلیکس ۲۱ سالشه، می‌تونیم وارد بخش عاشقانه داستان بشیم!
از اینجا به بعد رابطه‌شون فقط یک رابطه ساده نیست؛ چهار سال خاطره، نگرانی، وابستگی و حرف‌های نگفته پشتشه.
### 🖤 دام موزی
### پارت هشتم: چیزی که چهار سال پنهان ماند
ساعت ۱۱ شب ـ عمارت هوانگ
باران آرامی می‌بارید.
فلیکس هنوز به عکس پدرش خیره شده بود.
فلیکس: چهار سال... چهار سال کنار تو زندگی کردم و تو این موضوع رو ازم پنهان کردی؟
هیونجین از پشت میز بلند شد.
هیونجین: می‌خواستم قبل از اینکه حقیقت رو بدونم، چیزی بهت نگم.
فلیکس: ولی من حق داشتم بدونم!
هیونجین: می‌دونم.
فلیکس عکس را روی میز گذاشت و به سمت پنجره رفت.
هیونجین نزدیکش شد.
هیونجین: فلیکس...
فلیکس: نه، الان چیزی نگو.
چند ثانیه سکوت کردند.
بعد فلیکس آرام برگشت.
فلیکس: یه سؤال دارم. فقط می‌خوام راستش رو بگی.
هیونجین: بپرس.
فلیکس: توی این چهار سال... من برات چی بودم؟
نگاه هیونجین تغییر کرد.
مردی که هیچ‌وقت در برابر دشمنانش عقب‌نشینی نمی‌کرد، حالا برای جواب دادن به یک سؤال ساده مکث کرده بود.
هیونجین: اولش مسئولیتی بودی که نمی‌خواستم قبول کنم.
فلیکس لبخند تلخی زد.
فلیکس: و حالا؟
هیونجین یک قدم نزدیک‌تر شد.
هیونجین: حالا کسی هستی که نبودنش رو نمی‌تونم تصور کنم.
فلیکس سرش را پایین انداخت.
فلیکس: می‌دونی چقدر منتظر شنیدن این حرف بودم؟
هیونجین دستش را به‌آرامی به سمت او دراز کرد.
هیونجین: هنوز هم ازم عصبانی هستی؟
فلیکس: خیلی.
هیونجین: حق داری.
فلیکس خندید و اشک کوچکی از گوشه چشمش پایین آمد.
هیونجین با احتیاط اشکش را پاک کرد.
هیونجین: می‌تونم بغلت کنم؟
فلیکس آرام سر تکان داد.
هیونجین او را در آغوش گرفت.
فلیکس سرش را روی سینه او گذاشت و زیر لب گفت:
فلیکس: فقط دیگه هیچ رازی رو ازم پنهون نکن.
هیونجین: قول می‌دم.
و درست در همان لحظه، تلفن هیونجین دوباره روشن شد.
پیام جدیدی رسیده بود:
«اگر می‌خواهی حقیقت مرگ پدر فلیکس را بدانی، فردا نیمه‌شب به همان جایی بیا که چهار سال پیش معامله را انجام دادی.»
هیونجین پیام را خواند.
اما این بار فلیکس هم آن را دید.
فلیکس: این بار منم باهات میام.
هیونجین به او نگاه کرد.
هیونجین: می‌دونستم اینو می‌گی.
پایان پارت هشتم 🖤
حالا دیگه هم عاشقانه داریم، هم رازهای خانوادگی، هم خطرهای مافیایی! 😭🤍
از اینجا به بعد رابطه‌شون فقط یک رابطه ساده نیست؛ چهار سال خاطره، نگرانی، وابستگی و حرف‌های نگفته پشتشه.
### 🖤 دام موزی
### پارت هشتم: چیزی که چهار سال پنهان ماند
ساعت ۱۱ شب ـ عمارت هوانگ
باران آرامی می‌بارید.
فلیکس هنوز به عکس پدرش خیره شده بود.
فلیکس: چهار سال... چهار سال کنار تو زندگی کردم و تو این موضوع رو ازم پنهان کردی؟
هیونجین از پشت میز بلند شد.
هیونجین: می‌خواستم قبل از اینکه حقیقت رو بدونم، چیزی بهت نگم.
فلیکس: ولی من حق داشتم بدونم!
هیونجین: می‌دونم.
فلیکس عکس را روی میز گذاشت و به سمت پنجره رفت.
هیونجین نزدیکش شد.
هیونجین: فلیکس...
فلیکس: نه، الان چیزی نگو.
چند ثانیه سکوت کردند.
بعد فلیکس آرام برگشت.
فلیکس: یه سؤال دارم. فقط می‌خوام راستش رو بگی.
هیونجین: بپرس.
فلیکس: توی این چهار سال... من برات چی بودم؟
نگاه هیونجین تغییر کرد.
مردی که هیچ‌وقت در برابر دشمنانش عقب‌نشینی نمی‌کرد، حالا برای جواب دادن به یک سؤال ساده مکث کرده بود.
هیونجین: اولش مسئولیتی بودی که نمی‌خواستم قبول کنم.
فلیکس لبخند تلخی زد.
فلیکس: و حالا؟
هیونجین یک قدم نزدیک‌تر شد.
هیونجین: حالا کسی هستی که نبودنش رو نمی‌تونم تصور کنم.
فلیکس سرش را پایین انداخت.
فلیکس: می‌دونی چقدر منتظر شنیدن این حرف بودم؟
هیونجین دستش را به‌آرامی به سمت او دراز کرد.
هیونجین: هنوز هم ازم عصبانی هستی؟
فلیکس: خیلی.
هیونجین: حق داری.
فلیکس خندید و اشک کوچکی از گوشه چشمش پایین آمد.
هیونجین با احتیاط اشکش را پاک کرد.
هیونجین: می‌تونم بغلت کنم؟
فلیکس آرام سر تکان داد.
هیونجین او را در آغوش گرفت.
فلیکس سرش را روی سینه او گذاشت و زیر لب گفت:
فلیکس: فقط دیگه هیچ رازی رو ازم پنهون نکن.
هیونجین: قول می‌دم.
و درست در همان لحظه، تلفن هیونجین دوباره روشن شد.
پیام جدیدی رسیده بود:
«اگر می‌خواهی حقیقت مرگ پدر فلیکس را بدانی، فردا نیمه‌شب به همان جایی بیا که چهار سال پیش معامله را انجام دادی.»
هیونجین پیام را خواند.
اما این بار فلیکس هم آن را دید.
فلیکس: این بار منم باهات میام.
هیونجین به او نگاه کرد.
هیونجین: می‌دونستم اینو می‌گی.
پایان پارت هشتم 🖤
حالا دیگه هم عاشقانه داریم، هم رازهای خانوادگی، هم خطرهای مافیایی! 😭🤍
- ۵۳
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
