پارت 10
پارت 10
لحظه‌ی نفس‌گیری بود. حرف‌های یونگی مثل یه پتک، همه‌ی دیوارها رو فرو ریخت. سکوت سالن، پر از حرف‌های ناگفته بود. ا/ت، با قلبی که سرشار از احساسات متناقض بود، به یونگی نگاه می‌کرد. از طرفی هیجان و خوشحالی از این همه حمایت و از طرف دیگه، ترس از این توجه عمومی.
یونگی، دستش رو که روی شونه‌ی ا/ت بود، آروم‌تر فشرد. نگاهش به چشمان ا/ت دوخته شده بود. چیزی که بینشون رد و بدل شد، فراتر از نگاه‌های معمول استاد و شاگرد بود. یه جور درک متقابل، یه حس کشش عمیق که دیگه قابل انکار نبود.
هیوجون، با صورتی رنگ‌پریده و چشمانی خیره، داشت صحنه رو تماشا می‌کرد. انگار که دنیاش زیر و رو شده بود. اون چند استاد دیگه هم که شاهد ماجرا بودن، با پچ‌پچ‌هایی به هم نگاه می‌کردن. ا/ت حس می‌کرد گونه‌هاش از گرما سرخ شده.
یونگی، در حالی که همچنان دستش روی شونه‌ی ا/ت بود، به آرامی سرش رو خم کرد. نزدیک‌تر و نزدیک‌تر. ا/ت نفسش رو حبس کرده بود. قلبش با هر ضربان، اسم یونگی رو تکرار می‌کرد. اون لحظه، دیگه دانشگاه، دانشجوها، هیوجون، همه و همه محو شده بودن. فقط اون دو نفر بودن و فضایی پر از احساسات ناگفته.
و بعد، اتفاق افتاد. لب‌های یونگی، به آرامی روی لب‌های ا/ت نشست. یه بوسه‌ی نرم، با تمام احساساتی که در طول این مدت سرکوب شده بود. نه یه بوسه‌ی عجولانه، بلکه یه بوسه‌ی طولانی، که پر از اعتراف بود. اعتراف به عشق، به کشش، به همه‌ی اون لحظاتی که فقط با نگاه‌ها با هم حرف زده بودن.
وقتی از هم جدا شدن، ا/ت هنوز گیج بود. صورتش رو با دست پوشوند و لبخندش رو پنهان کرد. اشک شوق توی چشماش جمع شده بود. یونگی، با همون لبخند گرم و صمیمی، گفت: "ا/ت... من... من عاشق شدم."
صدای ا/ت، لرزان اما پر از شادی بود: "منم... منم عاشقتونم استاد... یعنی... یونگی."
و دوباره، لب‌هاشون به هم رسید. این بار، بوسه عمیق‌تر بود، پر از شور و اشتیاق. بوسه‌ای که نه فقط عشق رو، بلکه پذیرش اون عشق رو هم فریاد می‌زد. ا/ت، دستش رو دور گردن یونگی حلقه کرد و یونگی، با تمام وجود، ا/ت رو به خودش فشرد.
این بوسه، پایان یه فصل بود و شروع فصل تازه‌ای. فصلی که دیگه هیچ پنهان‌کاری یا تردیدی در کار نبود.
پایان.......
لحظه‌ی نفس‌گیری بود. حرف‌های یونگی مثل یه پتک، همه‌ی دیوارها رو فرو ریخت. سکوت سالن، پر از حرف‌های ناگفته بود. ا/ت، با قلبی که سرشار از احساسات متناقض بود، به یونگی نگاه می‌کرد. از طرفی هیجان و خوشحالی از این همه حمایت و از طرف دیگه، ترس از این توجه عمومی.
یونگی، دستش رو که روی شونه‌ی ا/ت بود، آروم‌تر فشرد. نگاهش به چشمان ا/ت دوخته شده بود. چیزی که بینشون رد و بدل شد، فراتر از نگاه‌های معمول استاد و شاگرد بود. یه جور درک متقابل، یه حس کشش عمیق که دیگه قابل انکار نبود.
هیوجون، با صورتی رنگ‌پریده و چشمانی خیره، داشت صحنه رو تماشا می‌کرد. انگار که دنیاش زیر و رو شده بود. اون چند استاد دیگه هم که شاهد ماجرا بودن، با پچ‌پچ‌هایی به هم نگاه می‌کردن. ا/ت حس می‌کرد گونه‌هاش از گرما سرخ شده.
یونگی، در حالی که همچنان دستش روی شونه‌ی ا/ت بود، به آرامی سرش رو خم کرد. نزدیک‌تر و نزدیک‌تر. ا/ت نفسش رو حبس کرده بود. قلبش با هر ضربان، اسم یونگی رو تکرار می‌کرد. اون لحظه، دیگه دانشگاه، دانشجوها، هیوجون، همه و همه محو شده بودن. فقط اون دو نفر بودن و فضایی پر از احساسات ناگفته.
و بعد، اتفاق افتاد. لب‌های یونگی، به آرامی روی لب‌های ا/ت نشست. یه بوسه‌ی نرم، با تمام احساساتی که در طول این مدت سرکوب شده بود. نه یه بوسه‌ی عجولانه، بلکه یه بوسه‌ی طولانی، که پر از اعتراف بود. اعتراف به عشق، به کشش، به همه‌ی اون لحظاتی که فقط با نگاه‌ها با هم حرف زده بودن.
وقتی از هم جدا شدن، ا/ت هنوز گیج بود. صورتش رو با دست پوشوند و لبخندش رو پنهان کرد. اشک شوق توی چشماش جمع شده بود. یونگی، با همون لبخند گرم و صمیمی، گفت: "ا/ت... من... من عاشق شدم."
صدای ا/ت، لرزان اما پر از شادی بود: "منم... منم عاشقتونم استاد... یعنی... یونگی."
و دوباره، لب‌هاشون به هم رسید. این بار، بوسه عمیق‌تر بود، پر از شور و اشتیاق. بوسه‌ای که نه فقط عشق رو، بلکه پذیرش اون عشق رو هم فریاد می‌زد. ا/ت، دستش رو دور گردن یونگی حلقه کرد و یونگی، با تمام وجود، ا/ت رو به خودش فشرد.
این بوسه، پایان یه فصل بود و شروع فصل تازه‌ای. فصلی که دیگه هیچ پنهان‌کاری یا تردیدی در کار نبود.
پایان.......
- ۱۷.۶k
- ۱۰ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
