سکوت پشت پرده‌ها)

سکوت پشت پرده‌ها)
پارت ۳

ماشین بعد از دقایقی طولانی، وارد محوطه‌ای در دل تپه‌های اطراف شهر شد. خانه‌ای بزرگ و مدرن، با دیوارهایی از شیشه و نورهایی که مثل ستاره در شب می‌درخشیدند، در برابرش قرار داشت. جایی که آرامش در ظاهر داشت اما در اعماقش، ترس نفس می‌کشید.

در باز شد. یونگی بدون گفتن کلمه‌ای، از ماشین پیاده شد. به آرامی در را برای سوها باز کرد، مثل یک جنتلمن واقعی.
اما سوها می‌دانست، این مرد فقط ظاهرش شبیه انسان است.

او از ماشین پیاده شد و وارد خانه‌ای شد که در نگاه اول، مثل یک قصر بود. اما بویش... بوی خون می‌داد.


---


زمستان گذشته بود.

برف‌های خاکستری سئول، جای خود را به شکوفه‌های صورتی داده بودند و خیابان‌ها دوباره جان گرفته بودند. اما سوها مدت‌ها بود که فقط از پشت شیشه‌های آن عمارت شیشه‌ای دنیا را تماشا می‌کرد.
دختری که روزی روی صحنه‌ها با بال‌های باله‌اش پرواز می‌کرد، حالا در قفسی طلایی روزها را می‌شمرد.

اما چیزی در این قفس تغییر کرده بود.

دیگر دیوارها ترسناک نبودند. دیگر نگاه‌های یونگی سرد و یخ‌زده نبود.
در این چند ماه، هرچند سوها با قلبی شکسته وارد این دنیای تاریک شده بود، اما در دل همان تاریکی، کم‌کم چیزی جوانه زده بود. چیزی نرم، بی‌صدا، مثل پاشنه‌های ساتن روی صحنه‌ی چوبی.

یونگی عوض شده بود.

دیگر او را مجبور نمی‌کرد اطاعت کند. دیگر با اجبار با او رفتار نمی‌کرد. حتی گاهی شب‌ها، در سکوت، صدای پیانو می‌نواخت برایش. آهنگ‌هایی که هیچ‌کس باور نمی‌کرد از دستان رئیس بی‌رحم مافیا بیرون آمده باشند.

و حالا، در این شب بهاری، وقتی سوها در سالن خالی عمارت، تنها تمرین می‌کرد، در حالی که پرواز روی نوک انگشتانش را دوباره تجربه می‌کرد، صدایی از پشت سرش گفت:

– بالاخره برگشتی...