### **پارتی دوم: زبانی که فقط خودشان می‌فهمیدند**
### **پارتی دوم: زبانی که فقط خودشان می‌فهمیدند**
روزها می‌گذشتند و رابطه‌ی بین شوگا و آناهیتا فراتر از یک هم‌کار یا هم‌خانه رفته بود. آنها دو انسان بودند که از زخم‌های عمیق گذشته‌شان فرار می‌کردند. آناهیتا معمولاً روزها از همه‌ی آدم‌ها فاصله می‌گرفت و به خاطر درد مزمن و خستگی مفرطش، ترجیح می‌داد گوشه‌ی تاریکی کز کند. یونگی وارد اتاق شد، یک لیوان چای گرم روی میز گذاشت و سرد و کوتاه گفت: «امروز باز رنگ‌هات مرده‌ان.» آناهیتا سرش را بالا آورد، چشم‌های خسته و درشتش را به او دوخت و با لحنی خش‌دار گفت: «رنگ‌ها از اول هم وجود نداشتن یونگی... این تویی که داری بهشون دروغ می‌گی.» یونگی لبخند تلخ و محوی زد، نزدیک‌تر شد و کنارش نشست. بوی تلخ توتون و قهوه سرد با فضای اتاق آمیخته شد؛ بویی که برای آناهیتا آزاردهنده نبود، بلکه تنها پناهگاه امنش در این دنیای بی‌رحم بود.
### **پارتی سوم: شبِ اعتراف‌های خفه**
نیمه‌شب بود و سکوت شهر را فرا گرفته بود. آناهیتا روی بالکن، خیره به آسمان بدون ستاره ایستاده بود. درد مزمن شکم و فشار عصبی دوباره به سراغش آمده بود، اما عادت نداشت به کسی شکایت کند. ناگهان حس کرد هوای اطرافش تغییر کرد؛ شالی گرم روی شانه‌هایش نشست. یونگی پشت سرش ایستاده بود. با صدایی بم و آرام گفت: «تا کی می‌خوای این بار سنگین رو خودت تنها به دوش بکشی؟» آناهیتا بدون اینکه برگردد، با بغضی که در گلو داشت زمزمه کرد: «قلبم از شب هم تاریک‌تره یونگی... می‌ترسم اگر نزدیکم بشی، این تاریکی تو رو هم ببلعه.» یونگی دستش را روی شانه‌ی او گذاشت، محکم و استوار، و در گوشش گفت: «من از تاریکی نمی‌ترسم... خودم خالقش هستم.»
روزها می‌گذشتند و رابطه‌ی بین شوگا و آناهیتا فراتر از یک هم‌کار یا هم‌خانه رفته بود. آنها دو انسان بودند که از زخم‌های عمیق گذشته‌شان فرار می‌کردند. آناهیتا معمولاً روزها از همه‌ی آدم‌ها فاصله می‌گرفت و به خاطر درد مزمن و خستگی مفرطش، ترجیح می‌داد گوشه‌ی تاریکی کز کند. یونگی وارد اتاق شد، یک لیوان چای گرم روی میز گذاشت و سرد و کوتاه گفت: «امروز باز رنگ‌هات مرده‌ان.» آناهیتا سرش را بالا آورد، چشم‌های خسته و درشتش را به او دوخت و با لحنی خش‌دار گفت: «رنگ‌ها از اول هم وجود نداشتن یونگی... این تویی که داری بهشون دروغ می‌گی.» یونگی لبخند تلخ و محوی زد، نزدیک‌تر شد و کنارش نشست. بوی تلخ توتون و قهوه سرد با فضای اتاق آمیخته شد؛ بویی که برای آناهیتا آزاردهنده نبود، بلکه تنها پناهگاه امنش در این دنیای بی‌رحم بود.
### **پارتی سوم: شبِ اعتراف‌های خفه**
نیمه‌شب بود و سکوت شهر را فرا گرفته بود. آناهیتا روی بالکن، خیره به آسمان بدون ستاره ایستاده بود. درد مزمن شکم و فشار عصبی دوباره به سراغش آمده بود، اما عادت نداشت به کسی شکایت کند. ناگهان حس کرد هوای اطرافش تغییر کرد؛ شالی گرم روی شانه‌هایش نشست. یونگی پشت سرش ایستاده بود. با صدایی بم و آرام گفت: «تا کی می‌خوای این بار سنگین رو خودت تنها به دوش بکشی؟» آناهیتا بدون اینکه برگردد، با بغضی که در گلو داشت زمزمه کرد: «قلبم از شب هم تاریک‌تره یونگی... می‌ترسم اگر نزدیکم بشی، این تاریکی تو رو هم ببلعه.» یونگی دستش را روی شانه‌ی او گذاشت، محکم و استوار، و در گوشش گفت: «من از تاریکی نمی‌ترسم... خودم خالقش هستم.»
- ۷۴
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
