لز دشمنان تا عاشقان
دستم خورد پاکش کردم 🗿🗿
اشکال نداره درباره میزارم
عااااـ
پارت ۷
.۳.
۲.
۱.
اکشن
دو هفته از اعترافشان گذشته بود.
همه چیز عجیبتر شده بود… نه به خاطر خطرها، نه مأموریتها،
بلکه به خاطر اینکه حالا هر نگاه، هر لمس، هر نزدیک شدن…
معنی دیگری داشت.
شب بود. شهر زیر نور نارنجی چراغها نفس میکشید و پشتبامِ آشنای ساختمان مثل همیشه خلوت و امن بود.
کیانا زانوهایش را بغل کرده بود و به افق نگاه میکرد.
صدای قدمهای آرام مایکی پشت سرش شنیده شد.
«بازم اینجایی؟»
کیانا گفت: «اینجا آرومتره.»
مایکی کنار او نشست. سکوتی کوتاه بینشان افتاد.
نه از آن سکوتهای سنگین—
سکوتی آرام که انگار کلماتش از قلب میآمدند، نه از زبان.
مایکی آهسته گفت:
«کیانا … چند روزه میخوام یه چیزی بگم ولی… نمیدونستم چطور.»
کیانا به او نگاه کرد.
چیزی در چشمهای مایکی بود…
نه شیطنت
نه اعتمادبهنفس همیشگی
بلکه نوعی ترس…
ترس از دست دادن.
مایکی ادامه داد:
«میدونی… من به خیلی چیزا عادت کردم.
به خطر.
به جنگ.
به اینکه همیشه همه پشت سرم حرف بزنن یا بخوان نابودم کنن.»
لبش را گاز گرفت، انگار جملهی بعدی سختترین بود.
«ولی… من اصلاً عادت ندارم یکی مثل تو کنارم باشه.»
کیانا آرام گفت: «من کنارتم.»
مایکی مکث کرد.
سپس نگاهش را مستقیم در چشمهای کیانا قفل کرد.
«میترسم ازم دور شی… حتی یک قدم.»
نفسش کمی لرزید.
«میترسم یه روز صبح بیدار شم و ببینم تو نیستی.»
کیانا آرام دستش را روی دست او گذاشت.
«چرا باید برم؟»
مایکی انگار منتظر همین سؤال بود.
بهسمت او چرخید.
دستهایش را دو طرف صورت کیانا گذاشت، خیلی آرام، خیلی با احترام.
«چون… هنوز ازت نخواستم که بمونی.»
کیانا پلک زد.
«مایکی…»
«کیانا …»
صدایش پایین و پر از احساس شد.
«من نمیخوام فقط همتیمی باشیم.»
صورتش نزدیکتر آمد.
«نمیخوام چیزی بین ما نصفه باشه.»
نفسش به گونهی کیانا خورد.
«میخوام… کنارم بمونی. واقعاً بمونی.»
سکوت.
فقط باد که موهایشان را میلرزاند.
مایکی تقریباً زمزمه کرد:
«کنار من. نه برای یک شب، نه برای چند لحظه… برای همیشه.»
کیانا نفسش گرفت.
برای اولین بار، قلبش نه از هیجان، نه از استرس—
از عشق درد گرفت.
آرام دستش را روی دستهای مایکی که صورتش را گرفته بود، گذاشت.
«مایکی… من خیلی وقته موندم.»
لبخند کوچکی زد.
«فقط صبر میکردم تو بالاخره بگی.»
مایکی نفسش را بیرون داد—انگار تمام وزن دنیا از روی شانههایش برداشته شده باشد.
آرام او را در آغوش کشید.
نه مثل قبل، نه از روی اشتیاق یا شیطنت.
در آغوشی آرام… محکم… امن.
آغوشی که مثل قول بود.
«پس… کنارم بمون؟»
کیانا سرش را روی سینهی او گذاشت.
«میمونم، مایکی.»
مایکی چشمهایش را بست و پیشانیاش را روی موهای کیانا گذاشت.
«دیگه ولت نمیکنم… کیانا هیچوقت.»
در آن لحظه، شهر، خطر، گذشته… همه چیز محو شد.
و تنها چیزی که مانده بود،
دو قلبی بود که بالاخره جای واقعیشان را پیدا کرده بودند.
:::
تا پارت بعدی بای
اشکال نداره درباره میزارم
عااااـ
پارت ۷
.۳.
۲.
۱.
اکشن
دو هفته از اعترافشان گذشته بود.
همه چیز عجیبتر شده بود… نه به خاطر خطرها، نه مأموریتها،
بلکه به خاطر اینکه حالا هر نگاه، هر لمس، هر نزدیک شدن…
معنی دیگری داشت.
شب بود. شهر زیر نور نارنجی چراغها نفس میکشید و پشتبامِ آشنای ساختمان مثل همیشه خلوت و امن بود.
کیانا زانوهایش را بغل کرده بود و به افق نگاه میکرد.
صدای قدمهای آرام مایکی پشت سرش شنیده شد.
«بازم اینجایی؟»
کیانا گفت: «اینجا آرومتره.»
مایکی کنار او نشست. سکوتی کوتاه بینشان افتاد.
نه از آن سکوتهای سنگین—
سکوتی آرام که انگار کلماتش از قلب میآمدند، نه از زبان.
مایکی آهسته گفت:
«کیانا … چند روزه میخوام یه چیزی بگم ولی… نمیدونستم چطور.»
کیانا به او نگاه کرد.
چیزی در چشمهای مایکی بود…
نه شیطنت
نه اعتمادبهنفس همیشگی
بلکه نوعی ترس…
ترس از دست دادن.
مایکی ادامه داد:
«میدونی… من به خیلی چیزا عادت کردم.
به خطر.
به جنگ.
به اینکه همیشه همه پشت سرم حرف بزنن یا بخوان نابودم کنن.»
لبش را گاز گرفت، انگار جملهی بعدی سختترین بود.
«ولی… من اصلاً عادت ندارم یکی مثل تو کنارم باشه.»
کیانا آرام گفت: «من کنارتم.»
مایکی مکث کرد.
سپس نگاهش را مستقیم در چشمهای کیانا قفل کرد.
«میترسم ازم دور شی… حتی یک قدم.»
نفسش کمی لرزید.
«میترسم یه روز صبح بیدار شم و ببینم تو نیستی.»
کیانا آرام دستش را روی دست او گذاشت.
«چرا باید برم؟»
مایکی انگار منتظر همین سؤال بود.
بهسمت او چرخید.
دستهایش را دو طرف صورت کیانا گذاشت، خیلی آرام، خیلی با احترام.
«چون… هنوز ازت نخواستم که بمونی.»
کیانا پلک زد.
«مایکی…»
«کیانا …»
صدایش پایین و پر از احساس شد.
«من نمیخوام فقط همتیمی باشیم.»
صورتش نزدیکتر آمد.
«نمیخوام چیزی بین ما نصفه باشه.»
نفسش به گونهی کیانا خورد.
«میخوام… کنارم بمونی. واقعاً بمونی.»
سکوت.
فقط باد که موهایشان را میلرزاند.
مایکی تقریباً زمزمه کرد:
«کنار من. نه برای یک شب، نه برای چند لحظه… برای همیشه.»
کیانا نفسش گرفت.
برای اولین بار، قلبش نه از هیجان، نه از استرس—
از عشق درد گرفت.
آرام دستش را روی دستهای مایکی که صورتش را گرفته بود، گذاشت.
«مایکی… من خیلی وقته موندم.»
لبخند کوچکی زد.
«فقط صبر میکردم تو بالاخره بگی.»
مایکی نفسش را بیرون داد—انگار تمام وزن دنیا از روی شانههایش برداشته شده باشد.
آرام او را در آغوش کشید.
نه مثل قبل، نه از روی اشتیاق یا شیطنت.
در آغوشی آرام… محکم… امن.
آغوشی که مثل قول بود.
«پس… کنارم بمون؟»
کیانا سرش را روی سینهی او گذاشت.
«میمونم، مایکی.»
مایکی چشمهایش را بست و پیشانیاش را روی موهای کیانا گذاشت.
«دیگه ولت نمیکنم… کیانا هیچوقت.»
در آن لحظه، شهر، خطر، گذشته… همه چیز محو شد.
و تنها چیزی که مانده بود،
دو قلبی بود که بالاخره جای واقعیشان را پیدا کرده بودند.
:::
تا پارت بعدی بای
- ۱۲.۳k
- ۰۶ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط