پارت ۱۸۶
هنوز بیشتر از چند دقیقه از خواب رفتن جونگ‌کوک نگذشته بود.
ات به دیوار تکیه داده بود و آروم بین موهای اون دست می‌کشید.
خودش خوابش نمی‌اومد.
هر بار که چشم‌هاشو می‌بست، تصویر مادربزرگ جونگ‌کوک جلوی چشمش می‌اومد.
ات یه نگاه به جونگ‌کوک انداخت.
بالاخره بعد از اون همه گریه خوابش برده بود.
اما ناگهان بدن جونگ‌کوک زیر دستش تکون شدیدی خورد.
ات اخم کرد.
چند ثانیه بعد یکی دیگه.
بعد یکی دیگه.
انگار داشت توی خواب با چیزی می‌جنگید.
پیشونیش خیس عرق شده بود.
نفس‌هاش نامنظم شده بودن.
ات سریع خم شد.
— «جونگ‌کوک؟»
هیچ جوابی نیومد.
فقط ابروهای جونگ‌کوک بیشتر توی هم رفت.
بعد ناگهانی از خواب پرید.
نفس عمیقی کشید و وحشت‌زده به اطراف نگاه کرد.
ات از دیدن حالش ترسید.
فوراً نشست.
— «هی... هی... آروم باش.»
— «جونگ‌کوک...»
اما جونگ‌کوک انگار اصلاً صدای اونو نمی‌شنید.
دست‌هاش می‌لرزیدن.
نفس‌هاش بریده بریده بیرون می‌اومدن.
چشم‌هاش مدام این طرف و اون طرف می‌چرخیدن.
انگار دنبال کسی می‌گشت.
یا شاید از چیزی فرار می‌کرد.
ات دو طرف صورتشو گرفت.
— «نگاه کن بهم.»
— «جونگ‌کوک... منم.»
چند ثانیه طول کشید تا نگاه جونگ‌کوک روی صورت ات ثابت بمونه.
و درست همون لحظه...
اولین اشک از چشمش پایین افتاد.
ات حس کرد قلبش فرو ریخت.
چون فهمید اون کابوس نبوده.
فهمیده بود.
واقعیت بالاخره بهش رسیده بود.
اشک دوم.
اشک سوم.
و بعد ناگهان لب‌های جونگ‌کوک لرزیدن.
دستشو آورد جلوی دهنش.
اما نتونست.
صدای هق‌هقش توی اتاق پیچید.
اونقدر دردناک که نفس ات بند اومد.
جونگ‌کوک خم شد و سرشو بین دستاش گرفت.
شونه‌هاش بی‌وقفه می‌لرزیدن.
ات سریع بغلش کرد.
سرشو روی سینه خودش نگه داشت.
— «آروم باش...»
— «من اینجام...»
اما جونگ‌کوک انگار اصلاً نمی‌شنید.
گریه‌ش هر لحظه شدیدتر می‌شد.
صدای هق‌هق‌هاش کل اتاقو پر کرده بود.
نفس کم می‌آورد.
اشک‌ها پشت سر هم روی صورتش می‌ریختن.
ناگهان با صدایی که از شدت گریه شکسته بود گفت:
— «فکر کردم تو هم رفتی...»
ات مات شد.
جونگ‌کوک مشتشو توی لباس ات گره کرد.
— «وقتی بیدار شدم...»
هق...
— «فکر کردم تو هم رفتی...»
یه اشک از گوشه چشم ات پایین افتاد.
اما چیزی نگفت.
جونگ‌کوک سرشو تکون داد.
— «فکر کردم دوباره تنها شدم...»
صداش هر لحظه ضعیف‌تر می‌شد.
— «فکر کردم وقتی چشم باز کنم هیچ‌کس نباشه...»
هق...
— «مثل اون...»
ات چشم‌هاشو بست.
داشت به سختی جلوی اشکاشو می‌گرفت.
دستشو روی پشت جونگ‌کوک کشید.
— «من اینجام.»
— «نگاه کن.»
— «هیچ جا نرفتم.»
اما جونگ‌کوک آروم نشد.
برعکس.
انگار شنیدن همین جمله باعث شد بیشتر بشکنه.
ناگهان محکم‌تر بغلش کرد.
اونقدر محکم که انگار می‌ترسید رهاش کنه.
— «نمی‌خواستم بره...»
هق...
— «واقعاً نمی‌خواستم بره...»
اشک‌ها بی‌وقفه روی صورتش می‌ریختن.
— «من هنوز بهش نیاز داشتم...»
این جمله باعث شد ات دیگه نتونه خودشو نگه داره.
چشم‌هاش پر شد.
جونگ‌کوک با گریه ادامه داد:
— «هر وقت بچه بودم می‌رفت دنبالم...»
— «هر وقت دعوام می‌کردن طرف منو می‌گرفت...»
— «همیشه بود...»
صداش شکست.
— «همیشه بود...»
بعد سرشو روی سینه ات کوبید و با صدای بلندتری گریه کرد.
اون گریه دیگه شبیه قبل نبود.
شبیه آدمی بود که عزیزترین آدم زندگیشو از دست داده.
ات حس می‌کرد قلبش داره از جا کنده میشه.
اشک از چشم خودش هم پایین اومد.
اول آروم.
بعد یکی دیگه.
و بعد نتونست جلوشو بگیره.
جونگ‌کوک برای چند لحظه سرشو بالا آورد.
چشم‌هاش قرمز شده بودن.
صورتش خیس اشک بود.
وقتی دید ات هم گریه می‌کنه، چند ثانیه فقط نگاهش کرد.
بعد خیلی آروم گفت:
— «چرا داری گریه می‌کنی...؟»
صدای ات هم لرزید.
— «چون تو داری گریه می‌کنی.»
جونگ‌کوک دوباره اشکش سرازیر شد.
ات دستشو روی صورتش گذاشت.
— «کاش می‌تونستم یه کاری بکنم که این درد کمتر بشه...»
— «کاش می‌شد...»
صدای خودش هم شکست.
جونگ‌کوک چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد دوباره سرشو روی شونه ات گذاشت.
و این بار هر دو باهم گریه کردن.
توی سکوت اتاق.
توی تاریکی.
فقط صدای نفس‌های بریده و هق‌هق‌های خفه‌شون شنیده می‌شد.
ات دستشو توی موهای جونگ‌کوک برد.
مدام آروم نوازشش می‌کرد.
انگار داشت یه بچه زخمی رو آروم می‌کرد.
حدود نیم ساعت گذشت.
اما جونگ‌کوک هنوز گاهی بین گریه‌هاش اسم مادربزرگشو زیر لب زمزمه می‌کرد.
و هر بار قلب ات بیشتر فشرده می‌شد.
آخر سر وقتی گریه‌های جونگ‌کوک کم‌کم ضعیف‌تر شد، ات پیشونیشو بوسید.
بعد خیلی آروم گفت:
— «من اینجام.»
چند ثانیه سکوت کرد.
ادامش داخل کامنتاعه
ات به دیوار تکیه داده بود و آروم بین موهای اون دست می‌کشید.
خودش خوابش نمی‌اومد.
هر بار که چشم‌هاشو می‌بست، تصویر مادربزرگ جونگ‌کوک جلوی چشمش می‌اومد.
ات یه نگاه به جونگ‌کوک انداخت.
بالاخره بعد از اون همه گریه خوابش برده بود.
اما ناگهان بدن جونگ‌کوک زیر دستش تکون شدیدی خورد.
ات اخم کرد.
چند ثانیه بعد یکی دیگه.
بعد یکی دیگه.
انگار داشت توی خواب با چیزی می‌جنگید.
پیشونیش خیس عرق شده بود.
نفس‌هاش نامنظم شده بودن.
ات سریع خم شد.
— «جونگ‌کوک؟»
هیچ جوابی نیومد.
فقط ابروهای جونگ‌کوک بیشتر توی هم رفت.
بعد ناگهانی از خواب پرید.
نفس عمیقی کشید و وحشت‌زده به اطراف نگاه کرد.
ات از دیدن حالش ترسید.
فوراً نشست.
— «هی... هی... آروم باش.»
— «جونگ‌کوک...»
اما جونگ‌کوک انگار اصلاً صدای اونو نمی‌شنید.
دست‌هاش می‌لرزیدن.
نفس‌هاش بریده بریده بیرون می‌اومدن.
چشم‌هاش مدام این طرف و اون طرف می‌چرخیدن.
انگار دنبال کسی می‌گشت.
یا شاید از چیزی فرار می‌کرد.
ات دو طرف صورتشو گرفت.
— «نگاه کن بهم.»
— «جونگ‌کوک... منم.»
چند ثانیه طول کشید تا نگاه جونگ‌کوک روی صورت ات ثابت بمونه.
و درست همون لحظه...
اولین اشک از چشمش پایین افتاد.
ات حس کرد قلبش فرو ریخت.
چون فهمید اون کابوس نبوده.
فهمیده بود.
واقعیت بالاخره بهش رسیده بود.
اشک دوم.
اشک سوم.
و بعد ناگهان لب‌های جونگ‌کوک لرزیدن.
دستشو آورد جلوی دهنش.
اما نتونست.
صدای هق‌هقش توی اتاق پیچید.
اونقدر دردناک که نفس ات بند اومد.
جونگ‌کوک خم شد و سرشو بین دستاش گرفت.
شونه‌هاش بی‌وقفه می‌لرزیدن.
ات سریع بغلش کرد.
سرشو روی سینه خودش نگه داشت.
— «آروم باش...»
— «من اینجام...»
اما جونگ‌کوک انگار اصلاً نمی‌شنید.
گریه‌ش هر لحظه شدیدتر می‌شد.
صدای هق‌هق‌هاش کل اتاقو پر کرده بود.
نفس کم می‌آورد.
اشک‌ها پشت سر هم روی صورتش می‌ریختن.
ناگهان با صدایی که از شدت گریه شکسته بود گفت:
— «فکر کردم تو هم رفتی...»
ات مات شد.
جونگ‌کوک مشتشو توی لباس ات گره کرد.
— «وقتی بیدار شدم...»
هق...
— «فکر کردم تو هم رفتی...»
یه اشک از گوشه چشم ات پایین افتاد.
اما چیزی نگفت.
جونگ‌کوک سرشو تکون داد.
— «فکر کردم دوباره تنها شدم...»
صداش هر لحظه ضعیف‌تر می‌شد.
— «فکر کردم وقتی چشم باز کنم هیچ‌کس نباشه...»
هق...
— «مثل اون...»
ات چشم‌هاشو بست.
داشت به سختی جلوی اشکاشو می‌گرفت.
دستشو روی پشت جونگ‌کوک کشید.
— «من اینجام.»
— «نگاه کن.»
— «هیچ جا نرفتم.»
اما جونگ‌کوک آروم نشد.
برعکس.
انگار شنیدن همین جمله باعث شد بیشتر بشکنه.
ناگهان محکم‌تر بغلش کرد.
اونقدر محکم که انگار می‌ترسید رهاش کنه.
— «نمی‌خواستم بره...»
هق...
— «واقعاً نمی‌خواستم بره...»
اشک‌ها بی‌وقفه روی صورتش می‌ریختن.
— «من هنوز بهش نیاز داشتم...»
این جمله باعث شد ات دیگه نتونه خودشو نگه داره.
چشم‌هاش پر شد.
جونگ‌کوک با گریه ادامه داد:
— «هر وقت بچه بودم می‌رفت دنبالم...»
— «هر وقت دعوام می‌کردن طرف منو می‌گرفت...»
— «همیشه بود...»
صداش شکست.
— «همیشه بود...»
بعد سرشو روی سینه ات کوبید و با صدای بلندتری گریه کرد.
اون گریه دیگه شبیه قبل نبود.
شبیه آدمی بود که عزیزترین آدم زندگیشو از دست داده.
ات حس می‌کرد قلبش داره از جا کنده میشه.
اشک از چشم خودش هم پایین اومد.
اول آروم.
بعد یکی دیگه.
و بعد نتونست جلوشو بگیره.
جونگ‌کوک برای چند لحظه سرشو بالا آورد.
چشم‌هاش قرمز شده بودن.
صورتش خیس اشک بود.
وقتی دید ات هم گریه می‌کنه، چند ثانیه فقط نگاهش کرد.
بعد خیلی آروم گفت:
— «چرا داری گریه می‌کنی...؟»
صدای ات هم لرزید.
— «چون تو داری گریه می‌کنی.»
جونگ‌کوک دوباره اشکش سرازیر شد.
ات دستشو روی صورتش گذاشت.
— «کاش می‌تونستم یه کاری بکنم که این درد کمتر بشه...»
— «کاش می‌شد...»
صدای خودش هم شکست.
جونگ‌کوک چند ثانیه نگاهش کرد.
بعد دوباره سرشو روی شونه ات گذاشت.
و این بار هر دو باهم گریه کردن.
توی سکوت اتاق.
توی تاریکی.
فقط صدای نفس‌های بریده و هق‌هق‌های خفه‌شون شنیده می‌شد.
ات دستشو توی موهای جونگ‌کوک برد.
مدام آروم نوازشش می‌کرد.
انگار داشت یه بچه زخمی رو آروم می‌کرد.
حدود نیم ساعت گذشت.
اما جونگ‌کوک هنوز گاهی بین گریه‌هاش اسم مادربزرگشو زیر لب زمزمه می‌کرد.
و هر بار قلب ات بیشتر فشرده می‌شد.
آخر سر وقتی گریه‌های جونگ‌کوک کم‌کم ضعیف‌تر شد، ات پیشونیشو بوسید.
بعد خیلی آروم گفت:
— «من اینجام.»
چند ثانیه سکوت کرد.
ادامش داخل کامنتاعه
- ۳۴.۰k
- ۲۰ خرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۲۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
