From Hatred to My Love

part¹



شب، چونان عبایی سیاه و مخملین، شهر را در آغوش کشیده بود.

صدای تق‌تقِ کارت‌ها بر روی میزِ کهنه‌، تنها سمفونیِ شومی بود که سکوتِ سنگینِ آن اتاقِ دودگرفته را می‌شکافت.

«ات»، در گوشه‌ای تاریک، فرو رفته در سکوتی عمیق، به پدرش خیره بود؛ مردی که گویی تمامِ هستیِ او را در دستِ لرزانِ قماربازش، به حراج گذاشته بود.

بغض، چونان تلاطمی اقیانوسی در گلوی دخترک موج می‌زد، اما فریادی نداشت؛ گویی دریا، در سینه‌ی او، آرام گرفته بود تا مبادا آرامشِ لحظه‌ایِ پدرش را بر هم زند.


و آنجا بود، در دلِ همین تاریکیِ ملموس،کیم تهیونگ ایستاده بود.

او نه یک مرد، که تجسمِ اراده‌ی بی‌رحمِ سرنوشت بود؛ مردی که نامش، چونان غباری سرد، بر لرزشِ زانوها می‌نشست. وقتی پدرِ «ات»، با صدایی که از لایِ ترک‌هایِ بغضش بیرون می‌آمد، نامِ دخترش را به عنوان «سرمایه‌ی شانس» بر زبان راند، سکوتِ اتاق، از شدتِ سنگینی، نفس‌ها را در سینه حبس کرد.


تهیونگ، آرام از پشتِ میز بلند شد. قدم‌هایش بر کفپوشِ مرمرین، به آهستگی، نوایِ مرگ را در فضایِ سرد طنین‌انداز می‌کرد.
او جلو آمد، آرنج‌هایش را بر لبه‌ی میزِ داغِ معامله تکیه داد و با نگاهی که انگار اعماقِ روحِ «ات» را می‌کاوشید، او را در آغوشِ نگاهش گرفت.


پس تو همان شانسِ گمشده‌ی من هستی؟» صدای تهیونگ، بم و خش‌دار، لرزه‌ای به ستون فقرات «ات» انداخت. «ببینم چقدر می‌ارزی...»


در آن لحظه، «ات» فهمید که تنها یک شیء است در دستِ این مرد؛ گویی تمامِ سرنوشتش، در بازیِ قمارِ پدرش، بر او مُهرِ باخت خورده بود.

دیگر در چشمانش اشکی نمانده بود، فقط سکوتی عمیق و اقیانوسی از احساساتِ سرکوب شده که در عمقِ نگاهش موج می‌زد...
.


.


.

The end..

لایک:60
کامنت:50
بازنشر:15


ܥ‌‌ܝ‌ܟܿࡐ‌ߊ‌ܢܚࡅ߳ࡅ࡙☆


حمایت میکنید عروسکا؟