سلام قشنگا ببخشید دیر به دیر رمان می نویسم
سلام قشنگا ببخشید دیر به دیر رمان می نویسم
پارت ۱ رمان 🌹 رمان: سایه‌ی خونین و گلِ وحشی
باران به شدت به شیشه‌های بلند و عظیمِ عمارتِ کیم می‌کوبید، گویی آسمان هم می‌خواست با طوفانِ درونِ این خانه هم‌صدا شود. داخل عمارت، سکوت سنگین‌تر از سنگ بود؛ سکوتی که فقط با صدای تیک‌تاک ساعت‌های قدیمی و قدم‌های آرامِ خدمتکارها شکسته می‌شد.
«ات» با لباسِ سیاه و سفیدِ مرتبِ خدمتکاری، در حالی که سینیِ نقره‌ایِ حاویِ چای و ویسکی را در دست داشت، در راهروهای طولانی و تاریک حرکت می‌کرد. قلبش به شدت می‌تپید. این اولین روزِ کار او در این عمارتِ مرموز بود. همه در شهر درباره‌ی اربابِ این خانه صحبت می‌کردند؛ مردی که گفته می‌شد سنگِ قلبش از الماس است و ذره‌ای رحم در رگ‌هایش جاری نیست. کیم تهیونگ.
او به درِ چوبی و سنگینِ اتاقِ مطالعه رسید. با دست‌های لرزان، ضربه‌ی آرامی به در زد.
«بیا تو.»
صدا، بم، سرد و چنان نافذ بود که انگار مستقیماً ستون فقراتِ «ات» را لمس کرد. در را باز کرد و وارد شد. اتاق تاریک بود و فقط نورِ کم‌رنگِ شومینه روی صورتِ مردی که پشتِ میزِ بزرگِ چوبی نشسته بود، می‌رقصید. تهیونگ، با پیراهنی مشکی که دکمه‌های بالای آن باز بود، در حالی که یک لیوان در دست داشت، به کتابی خیره شده بود. دودِ سیگارش در هوا می‌چرخید و اتمسفر اتاق را سنگین‌تر می‌کرد.
«ات» با صدایی که سعی می‌کرد نلرزد، گفت: «آقا… چای و نوشیدنی شما آماده است.»
او با احتیاط جلو رفت و سینی را روی میز گذاشت. درست زمانی که می‌خواست عقب بکشد، تهیونگ ناگهان سرش را بلند کرد. چشم‌های تهیونگ، تیره و عمیق مثل یک چاهِ بی‌انتها بود. نگاهش مستقیم و بی‌رحمانه روی صورتِ «ات» ثابت ماند. «ات» احساس کرد که تمامِ اکسیژنِ اتاق از بین رفته است. او نمی‌توانست چشم‌های او را تحمل کند، اما نمی‌توانست سرش را پایین بیندازد؛ انگار یک نیروی مغناطیسی او را میخکوب کرده بود.
تهیونگ لیوان را زمین گذاشت و با لحنی که بیشتر شبیه به یک تهدید بود تا سوال، گفت: «اسمت چیه؟»
«ات» کمی مکث کرد، غرورش اجازه نداد با لکنت صحبت کند: «ات، قربان.»
تهیونگ نیم‌لبخندی زد، اما لبخندش اصلاً دوستانه نبود؛ بیشتر شبیه به پوزخندِ یک شکارچی بود که طعمه‌اش را پیدا کرده است. او از جایش بلند شد، آنقدر بلند که سایه‌ی عظیمش روی بدنِ کوچک‌ترِ «ات» افتاد. قدم‌هایش آرام و سنگین بود تا اینکه درست مقابل او ایستاد. «ات» می‌توانست بوی عطرِ تلخ و چرمیِ او را به خوبی حس کند
تهیونگ کمی خم شد، آنقدر نزدیک که نفس‌های گرمش پوستِ صورتِ «ات» را لمس می‌کرد. با صدایی که حالا پچ‌پچ می‌ماند، گفت: «اینجا قوانینِ خودش رو داره، “ات”. اولین قانون: هرگز توی چشم‌های من نگاه نکن، مگر اینکه بخوای نابود بشی. دومین قانون: سوال نپرس، فقط دستورات رو اجرا کن. متوجه شدی؟»
پارت ۱ رمان 🌹 رمان: سایه‌ی خونین و گلِ وحشی
باران به شدت به شیشه‌های بلند و عظیمِ عمارتِ کیم می‌کوبید، گویی آسمان هم می‌خواست با طوفانِ درونِ این خانه هم‌صدا شود. داخل عمارت، سکوت سنگین‌تر از سنگ بود؛ سکوتی که فقط با صدای تیک‌تاک ساعت‌های قدیمی و قدم‌های آرامِ خدمتکارها شکسته می‌شد.
«ات» با لباسِ سیاه و سفیدِ مرتبِ خدمتکاری، در حالی که سینیِ نقره‌ایِ حاویِ چای و ویسکی را در دست داشت، در راهروهای طولانی و تاریک حرکت می‌کرد. قلبش به شدت می‌تپید. این اولین روزِ کار او در این عمارتِ مرموز بود. همه در شهر درباره‌ی اربابِ این خانه صحبت می‌کردند؛ مردی که گفته می‌شد سنگِ قلبش از الماس است و ذره‌ای رحم در رگ‌هایش جاری نیست. کیم تهیونگ.
او به درِ چوبی و سنگینِ اتاقِ مطالعه رسید. با دست‌های لرزان، ضربه‌ی آرامی به در زد.
«بیا تو.»
صدا، بم، سرد و چنان نافذ بود که انگار مستقیماً ستون فقراتِ «ات» را لمس کرد. در را باز کرد و وارد شد. اتاق تاریک بود و فقط نورِ کم‌رنگِ شومینه روی صورتِ مردی که پشتِ میزِ بزرگِ چوبی نشسته بود، می‌رقصید. تهیونگ، با پیراهنی مشکی که دکمه‌های بالای آن باز بود، در حالی که یک لیوان در دست داشت، به کتابی خیره شده بود. دودِ سیگارش در هوا می‌چرخید و اتمسفر اتاق را سنگین‌تر می‌کرد.
«ات» با صدایی که سعی می‌کرد نلرزد، گفت: «آقا… چای و نوشیدنی شما آماده است.»
او با احتیاط جلو رفت و سینی را روی میز گذاشت. درست زمانی که می‌خواست عقب بکشد، تهیونگ ناگهان سرش را بلند کرد. چشم‌های تهیونگ، تیره و عمیق مثل یک چاهِ بی‌انتها بود. نگاهش مستقیم و بی‌رحمانه روی صورتِ «ات» ثابت ماند. «ات» احساس کرد که تمامِ اکسیژنِ اتاق از بین رفته است. او نمی‌توانست چشم‌های او را تحمل کند، اما نمی‌توانست سرش را پایین بیندازد؛ انگار یک نیروی مغناطیسی او را میخکوب کرده بود.
تهیونگ لیوان را زمین گذاشت و با لحنی که بیشتر شبیه به یک تهدید بود تا سوال، گفت: «اسمت چیه؟»
«ات» کمی مکث کرد، غرورش اجازه نداد با لکنت صحبت کند: «ات، قربان.»
تهیونگ نیم‌لبخندی زد، اما لبخندش اصلاً دوستانه نبود؛ بیشتر شبیه به پوزخندِ یک شکارچی بود که طعمه‌اش را پیدا کرده است. او از جایش بلند شد، آنقدر بلند که سایه‌ی عظیمش روی بدنِ کوچک‌ترِ «ات» افتاد. قدم‌هایش آرام و سنگین بود تا اینکه درست مقابل او ایستاد. «ات» می‌توانست بوی عطرِ تلخ و چرمیِ او را به خوبی حس کند
تهیونگ کمی خم شد، آنقدر نزدیک که نفس‌های گرمش پوستِ صورتِ «ات» را لمس می‌کرد. با صدایی که حالا پچ‌پچ می‌ماند، گفت: «اینجا قوانینِ خودش رو داره، “ات”. اولین قانون: هرگز توی چشم‌های من نگاه نکن، مگر اینکه بخوای نابود بشی. دومین قانون: سوال نپرس، فقط دستورات رو اجرا کن. متوجه شدی؟»
- ۱۱۵
- ۲۰ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
