𐙚₊˚⊹ 𝑺𝒆𝒂𝒔𝒐𝒏 𝑻𝒘𝒐 ⊹ 𝑷𝒂𝒓𝒕 10 ⊹˚₊𐙚
𐙚₊˚⊹ 𝑺𝒆𝒂𝒔𝒐𝒏 𝑻𝒘𝒐 ⊹ 𝑷𝒂𝒓𝒕 10 ⊹˚₊𐙚
ویو تهیونگ | کافه‌ی قدیمی
تهیونگ:
ـ چیشد ترسیدی من ترسناکم
آت با انگشت‌هاش لبه کتمو گرفت عصبانی گفت
آت:
ـ گفتم برو عقب من دیگه اون دختر. سابق نیستم
که هوف بسه برو می‌خوام برم
برای چند ثانیه حتی پلک هم نزدم.
تهیونگ:
ـ اووو بیبی عصبیه بیبی عصبی نباش و دیگه به لیام اعتماد نکن
آت:
ـ منو بیبی صدا نکن
و چرا
تهیونگ:
ـ بهتر ندونی .
آت:
ـ دیونه
تهیونگ:
دیونه تو هم
آت چند لحظه سکوت کرد.
بعد نگاهش رو ازم گرفت.
آت:
ـ چ.چی
حس کردم چیزی توی سینه‌ام فرو ریخت.
تهیونگ:
ـ گفتم دیونه تو هم
آت:
ـ چرت پرت نگو
با صدایی که به‌سختی کنترلش می‌کردم، پرسیدم:
تهیونگ:
ـ نمیگم نمیزارم دیگه کسی اذیتت کنه تو مال منی
آت:
ـ رسماً روانی شدی
تهیونگ:
رفت سر جایش گفت
آت بریم خرید
آت:
ـ نه
تهیونگ:
ـ چرا
آت:
ـ من کار دارم
آت:
ـ و نمی‌خوام با تو برم .
ویو آت | چند دقیقه بعد
آت:
ـ خدافظ
تهیونگ:
ـ آت، صبر کن.
آت:
ـ چیه؟
تهیونگ:
ـ نمی‌خوام از هم جدا بشیم.
آت:
ـ شغلت چیه
تهیونگ:
ـ چه ربطی داشت
آت:
ـ می‌خوام بدونم رو مغزت تاثیر گذاشته یا نه
تهیونگ چند لحظه نگاهم کرد
تهیونگ:
ـ رعیس پیست هستم 🤣
آت:
ـ هوف
کیفم رو برداشتم و از جام بلند شدم.
اما قبل از اینکه از کافه خارج بشم، صدای تهیونگ رو شنیدم.
تهیونگ:
ـ آت؟
برگشتم.
تهیونگ:
ـ من هیچ‌وقت از دوست داشتنت دست نکشیدم
اما فقط گفتم:
آت:
ـ خدافظ
و از کافه بیرون رفتم.
ویو تهیونگ | بعد از رفتن آت
چند دقیقه به صندلی خالی روبه‌روم خیره موندم.
بعد گوشی‌ام رو بیرون آوردم.
تهیونگ:
ـ کوک، یه کاری دارم.
کوک:
ـ هیونگ، ساعت هشت و نیم شبه. من هنوز شام نخوردم!
تهیونگ:
ـ لیام رو پیدا کن.
کوک چند لحظه سکوت کرد.
کوک:
ـ لیام؟
تهیونگ:
ـ آره.
کوک:
ـ می‌خوای این بار به‌جای مشت زدن، باهاش حرف بزنی؟
تهیونگ:
ـ اگه خوش‌شانس باشه.
کوک:
ـ عالیه! پس منم با خودم شام میارم که موقع بازجویی گرسنه نمونم! 😭
تماس رو قطع کردم.
نگاهم به شیشه‌ی کافه افتاد.
آت رفته بود.
دوباره.
اما این بار قرار نبود فقط رفتنش رو تماشا کنم.
ویو لیام | همان شب
گوشی‌ام زنگ خورد.
شماره ناشناس بود.
با بی‌حوصلگی جواب دادم.
لیام:
ـ بله؟
صدای مردی از پشت خط بلند شد.
ـ باید درباره‌ی آت باهات صحبت کنیم.
لبخندم محو شد.
لیام:
ـ درباره‌ی آت حرفی ندارم.
ـ مطمئنی؟ چون به نظر می‌رسه تهیونگ بالاخره داره سؤال‌های درستی می‌پرسه.
چند ثانیه سکوت کردم.
لیام:
ـ تو کی هستی؟
ـ مهم نیست من کی‌ام. مهم اینه که اگه آت بفهمه همچین تمومه .
تماس قطع شد.
گوشی رو پایین آوردم.
برای چند لحظه به صفحه‌ی خاموشش خیره موندم.
بعد زیر لب گفتم:
لیام:
ـ لعنتی… قرار نبود این‌قدر زود شروع بشه.
#پشت_نگاه_سردت#رمان_عاشقانه#رمان_احساسی#رمان_ایرانی#داستان_عاشقانه#رمان_جدید#عشق_و_نفرت#تهیونگ
ویو تهیونگ | کافه‌ی قدیمی
تهیونگ:
ـ چیشد ترسیدی من ترسناکم
آت با انگشت‌هاش لبه کتمو گرفت عصبانی گفت
آت:
ـ گفتم برو عقب من دیگه اون دختر. سابق نیستم
که هوف بسه برو می‌خوام برم
برای چند ثانیه حتی پلک هم نزدم.
تهیونگ:
ـ اووو بیبی عصبیه بیبی عصبی نباش و دیگه به لیام اعتماد نکن
آت:
ـ منو بیبی صدا نکن
و چرا
تهیونگ:
ـ بهتر ندونی .
آت:
ـ دیونه
تهیونگ:
دیونه تو هم
آت چند لحظه سکوت کرد.
بعد نگاهش رو ازم گرفت.
آت:
ـ چ.چی
حس کردم چیزی توی سینه‌ام فرو ریخت.
تهیونگ:
ـ گفتم دیونه تو هم
آت:
ـ چرت پرت نگو
با صدایی که به‌سختی کنترلش می‌کردم، پرسیدم:
تهیونگ:
ـ نمیگم نمیزارم دیگه کسی اذیتت کنه تو مال منی
آت:
ـ رسماً روانی شدی
تهیونگ:
رفت سر جایش گفت
آت بریم خرید
آت:
ـ نه
تهیونگ:
ـ چرا
آت:
ـ من کار دارم
آت:
ـ و نمی‌خوام با تو برم .
ویو آت | چند دقیقه بعد
آت:
ـ خدافظ
تهیونگ:
ـ آت، صبر کن.
آت:
ـ چیه؟
تهیونگ:
ـ نمی‌خوام از هم جدا بشیم.
آت:
ـ شغلت چیه
تهیونگ:
ـ چه ربطی داشت
آت:
ـ می‌خوام بدونم رو مغزت تاثیر گذاشته یا نه
تهیونگ چند لحظه نگاهم کرد
تهیونگ:
ـ رعیس پیست هستم 🤣
آت:
ـ هوف
کیفم رو برداشتم و از جام بلند شدم.
اما قبل از اینکه از کافه خارج بشم، صدای تهیونگ رو شنیدم.
تهیونگ:
ـ آت؟
برگشتم.
تهیونگ:
ـ من هیچ‌وقت از دوست داشتنت دست نکشیدم
اما فقط گفتم:
آت:
ـ خدافظ
و از کافه بیرون رفتم.
ویو تهیونگ | بعد از رفتن آت
چند دقیقه به صندلی خالی روبه‌روم خیره موندم.
بعد گوشی‌ام رو بیرون آوردم.
تهیونگ:
ـ کوک، یه کاری دارم.
کوک:
ـ هیونگ، ساعت هشت و نیم شبه. من هنوز شام نخوردم!
تهیونگ:
ـ لیام رو پیدا کن.
کوک چند لحظه سکوت کرد.
کوک:
ـ لیام؟
تهیونگ:
ـ آره.
کوک:
ـ می‌خوای این بار به‌جای مشت زدن، باهاش حرف بزنی؟
تهیونگ:
ـ اگه خوش‌شانس باشه.
کوک:
ـ عالیه! پس منم با خودم شام میارم که موقع بازجویی گرسنه نمونم! 😭
تماس رو قطع کردم.
نگاهم به شیشه‌ی کافه افتاد.
آت رفته بود.
دوباره.
اما این بار قرار نبود فقط رفتنش رو تماشا کنم.
ویو لیام | همان شب
گوشی‌ام زنگ خورد.
شماره ناشناس بود.
با بی‌حوصلگی جواب دادم.
لیام:
ـ بله؟
صدای مردی از پشت خط بلند شد.
ـ باید درباره‌ی آت باهات صحبت کنیم.
لبخندم محو شد.
لیام:
ـ درباره‌ی آت حرفی ندارم.
ـ مطمئنی؟ چون به نظر می‌رسه تهیونگ بالاخره داره سؤال‌های درستی می‌پرسه.
چند ثانیه سکوت کردم.
لیام:
ـ تو کی هستی؟
ـ مهم نیست من کی‌ام. مهم اینه که اگه آت بفهمه همچین تمومه .
تماس قطع شد.
گوشی رو پایین آوردم.
برای چند لحظه به صفحه‌ی خاموشش خیره موندم.
بعد زیر لب گفتم:
لیام:
ـ لعنتی… قرار نبود این‌قدر زود شروع بشه.
#پشت_نگاه_سردت#رمان_عاشقانه#رمان_احساسی#رمان_ایرانی#داستان_عاشقانه#رمان_جدید#عشق_و_نفرت#تهیونگ
- ۴۲۰
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
