ادامه
هوای اطراف ناگهان سنگین شد.
یوکی که تا چند لحظه قبل با آن جثهی کوچک جلوی موئیچیرو ایستاده بود، سرش را پایین انداخت. سکوتی عجیب همهجا را گرفت؛ بعد، بدنش شروع به تغییر کرد. پیکر کوچکش آرامآرام کشیده شد و در یک چشمبههمزدن، دوباره به فرم انسانیاش برگشت؛ اما این دیگر آن یوکیِ همیشگی نبود.
ردهایی شبیه شاخههای یخزده و ترکهای برفی روی پوستش پدیدار شد؛ از گردنش شروع میشدند و روی شانهها، بازوها و پاهایش میدویدند، انگار زمستان خودش روی بدن او مُهر زده باشد. صورتش هم عوض شده بود؛ هنوز زیبایی سابقش را داشت، اما حالا در آن زیبایی، چیزی مرگبار و هولناک موج میزد. چهرهاش آرامِ یک شکارچی بود، نه آرامِ یک دختر. چشمهایش به رنگ آبیِ تیرهای درآمده بودند که در مرز سیاهی میسوختند، و نیشهای بلندش از پشت لبهای نیمهبازش بیرون زده بودند.
او یک قدم جلو آمد و دقیقاً جلوی موئیچیرو ایستاد؛ مثل سدی که با هیچ تیغهای شکسته نمیشود.
موئیچیرو برای لحظهای نفسش بند آمد. حتی او هم فهمید که این فقط یک تغییر ظاهری نیست. چیزی در حضور یوکی عوض شده بود؛ فشاری نامرئی، سنگین و کشنده، تمام محوطه را پر کرده بود. زمین زیر پایش انگار سردتر شده بود. نفس کشیدن سختتر شده بود. حتی سانمی، با آن همه گستاخی و خشم، ناخودآگاه مکث کرد.
یوکی سرش را کمی بالا آورد و نگاه یخزدهاش را روی تکتک هاشیراها چرخاند. وقتی حرف زد، صدایش دیگر آن صدای معمولی نبود؛ صدایی زنانه، آرام، سرد و مرگآور، مثل کسی که از قبل نتیجه را میداند:
«کدومتون…»
مکث کوتاهی کرد.
«میخواد اول روی من آزمایش کنه؟»
باد سردی از اطراف او برخاست. ردهای برفی روی بدنش کمکم درخشیدند.
«بیاید جلو.»
هیچکس حرکت نکرد.
نه چون مردد بودند… بلکه چون همه، حتی باتجربهترین هاشیراها، با غریزهی جنگیشان فهمیده بودند که اگر فقط کمی بیش از حد نزدیک شوند، زنده برنمیگردند.
اوبانای دستش را محکمتر روی قبضهی شمشیرش فشرد، اما شمشیر را نکشید. شینوبو لبخند همیشگیاش را حفظ کرده بود، ولی نگاهش برای اولین بار کاملاً جدی شد. گیو ساکت ماند، اما حالت ایستادنش عوض شد؛ آمادهی واکنش، نه حمله. سانمی دندانهایش را روی هم سایید، چون از همه بیشتر از این حس متنفر بود: حسِ اینکه دشمنی روبهرویش ایستاده که حتی او هم نمیتواند بیفکر به سمتش بتازد.
یوکی بدون اینکه نگاهش را از آنها بردارد، بازویش را کمی عقب برد؛ حرکتی غریزی، انگار اگر لازم میشد، در کمتر از یک لحظه همهچیز را به برف و خون تبدیل میکرد.
اما درست در همان لحظه، موئیچیرو صدایش زد؛ آرام، پایین،
یوکی که تا چند لحظه قبل با آن جثهی کوچک جلوی موئیچیرو ایستاده بود، سرش را پایین انداخت. سکوتی عجیب همهجا را گرفت؛ بعد، بدنش شروع به تغییر کرد. پیکر کوچکش آرامآرام کشیده شد و در یک چشمبههمزدن، دوباره به فرم انسانیاش برگشت؛ اما این دیگر آن یوکیِ همیشگی نبود.
ردهایی شبیه شاخههای یخزده و ترکهای برفی روی پوستش پدیدار شد؛ از گردنش شروع میشدند و روی شانهها، بازوها و پاهایش میدویدند، انگار زمستان خودش روی بدن او مُهر زده باشد. صورتش هم عوض شده بود؛ هنوز زیبایی سابقش را داشت، اما حالا در آن زیبایی، چیزی مرگبار و هولناک موج میزد. چهرهاش آرامِ یک شکارچی بود، نه آرامِ یک دختر. چشمهایش به رنگ آبیِ تیرهای درآمده بودند که در مرز سیاهی میسوختند، و نیشهای بلندش از پشت لبهای نیمهبازش بیرون زده بودند.
او یک قدم جلو آمد و دقیقاً جلوی موئیچیرو ایستاد؛ مثل سدی که با هیچ تیغهای شکسته نمیشود.
موئیچیرو برای لحظهای نفسش بند آمد. حتی او هم فهمید که این فقط یک تغییر ظاهری نیست. چیزی در حضور یوکی عوض شده بود؛ فشاری نامرئی، سنگین و کشنده، تمام محوطه را پر کرده بود. زمین زیر پایش انگار سردتر شده بود. نفس کشیدن سختتر شده بود. حتی سانمی، با آن همه گستاخی و خشم، ناخودآگاه مکث کرد.
یوکی سرش را کمی بالا آورد و نگاه یخزدهاش را روی تکتک هاشیراها چرخاند. وقتی حرف زد، صدایش دیگر آن صدای معمولی نبود؛ صدایی زنانه، آرام، سرد و مرگآور، مثل کسی که از قبل نتیجه را میداند:
«کدومتون…»
مکث کوتاهی کرد.
«میخواد اول روی من آزمایش کنه؟»
باد سردی از اطراف او برخاست. ردهای برفی روی بدنش کمکم درخشیدند.
«بیاید جلو.»
هیچکس حرکت نکرد.
نه چون مردد بودند… بلکه چون همه، حتی باتجربهترین هاشیراها، با غریزهی جنگیشان فهمیده بودند که اگر فقط کمی بیش از حد نزدیک شوند، زنده برنمیگردند.
اوبانای دستش را محکمتر روی قبضهی شمشیرش فشرد، اما شمشیر را نکشید. شینوبو لبخند همیشگیاش را حفظ کرده بود، ولی نگاهش برای اولین بار کاملاً جدی شد. گیو ساکت ماند، اما حالت ایستادنش عوض شد؛ آمادهی واکنش، نه حمله. سانمی دندانهایش را روی هم سایید، چون از همه بیشتر از این حس متنفر بود: حسِ اینکه دشمنی روبهرویش ایستاده که حتی او هم نمیتواند بیفکر به سمتش بتازد.
یوکی بدون اینکه نگاهش را از آنها بردارد، بازویش را کمی عقب برد؛ حرکتی غریزی، انگار اگر لازم میشد، در کمتر از یک لحظه همهچیز را به برف و خون تبدیل میکرد.
اما درست در همان لحظه، موئیچیرو صدایش زد؛ آرام، پایین،
- ۲.۰k
- ۱۳ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط