تو همانی که دلم لک زده لبخندش را

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را


او که هرگز نتوان یافت همانندش را
.
.
منم آن شاعر دلخون که فقط خرج تو کرد

غزل و عاطفه و روح هنرمندش را
.
.
از رقیبان کمین کرده عقب می ماند

هر که تبلیغ کند خوبی ِ دلبندش را
.
.
مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر

هر که تعریف کند خواب خوشایندش را
.
.

مادرم بعد تو هی حال مرا می پرسد

مادرم تاب ندارد غم فرزندش را
.
.
عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو

به تو اصرار نکرده است فرآیندش را
.
.
قلب ِ من موقع اهدا به تو ایراد نداشت

مشکل از توست اگر پس زده پیوندش را
.
.
حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید

بفرستند رفیقان به تو این بندش را :
.
.
" منم آن شیخ سیه روز که در آخر عمر

لای موهای تو گم کرده خداوندش را "