رمان گناهکار قسمت نهم (771) بچه ها محدودیت زمانی هست در ویسگون و گرنه همرو یه جا می زاشتم

کتابخانه نودهشتیا
گناهکار fereshteh27 کاربر انجمن نودهشتیا
بیارم و وجودش و از هستی ساقط کنم ولی تیر کشیدن قلبم بهم نهیب زد واسه دهمین بار صدمین بار هزارمین بار توی گوشم داد زد خودت همینو میخواستی دیگه چرا ولش نمی کنی لعنتی؟ اگه میموندم قلبم دووم نمیاورد و دردشو رسوا می کرد. پس رفتم با اون حالم سوار ماشین شدم و از اون ویلایی که عمر و زندگیمو توش جا گذاشته بودم دور شدم رفتم کنار دریا تا چون داشتم داد زدم تا رمق توی تنم بود فریاد کشیدم از خدا به خودش شکایت کردم که چرا داغونم؟ چرا دیگه مثل گذشته نمی تونم قوی باشم و روی پام بایستم؟ چرا نمی تونم تو رو داشته باشم؟ چرا نمیتونم با خیال راحت دستاتو بگیرم و توی چشمات زل بزنم و بگم آرومم بهش گفتم نفسو از توی سینم بگیر ولی زندگیمو نه زندگیم تو بودی واست انگیزه داشتم ولی از طرفی گناهکار این قصه من بودم.
چند تار از موهامو گرفت توی دستش و با به لبخند کم رنگ گوشه ی لباش که از روی غم بود ادامه داد میدیدم این عذاب واسه منه می دیدم این عذاب نمره ی گناهان منه و نمی خواستم تو رو هم تو این عذاب شریک کنم وقتی برگشتم خونه توی حیاط که بودم، سنگینی نگاهتو با تموم وجود حس کردم چشمم که به چشمای نگرانت افتاد دلم گرفت از خودم بدم اومد. منی که باعث آزارت بودم به آرامشت. ناخواسته تو رو هم با خودم شکنجه میکردم همون موقع که نگاهتو دیدم فهمیدم هر کاری کنم بازم تو توی زندگیم هستی چون نه خودم می خوام که نباشی و نه خودت راضی میشدی که بری و به این جدایی دامن بزنی
توی چشمام نگاه کرد با پشت انگشت اشارش گونه امو نوازش کرد و آروم گفت: فکر میکردی که نمی دونستم؟ تو منو فقط آرتام صدا می زدی در حالی که قلبا می دونستی من آرشامم به زبون میاوردی که منو نمی شناسی و باهام غریبه ای ولی چشمات عکس تموم گفته ها تو فریاد میزد. پیشنهاد رفتن به روستا از من بود واسه اینکه به موقعیت جور بشه و بهت بگم ولی نه از موندن از رفتن می خواستم این تیر شکسته رو تو تاریکی رها کنم ولی به جای هدف قلب خودمو نشونه گرفته بودم اون روز وقتی توی قبرستون فهمیدم تا حالا سر اون قبر کذایی نرفتی نمی دونی چقدر خوشحال شدم به حالی بهم دست داد که قابل وصف نبود ولی تو قبل از اینکه شاهد نگاه گرم و پر از اشتیاق من باشی گذاشتی رفتی من هیچ وقت اون آهنگو توی جمع نمی خوندم ولی اون شب فرق داشت. اون شب شبی بود که بهونمم کنارم نشسته بود همونی که بهونه ی این آهنگ و ترانه بود ولی بازم غرورم اجازه نداد بهت نزدیک بشم و با نگاهم ازت دوری می کردم اما صدای تپشهای قلب ضعیفمم با صدای آهنگ هم ترانه شده بود و این فریاد دلم بود. با تموم وجود توی خط به خط اون آهنگ.
خودشو کشید سمتم به پشت خوابیدم به دستشو گذاشت زیر سرش و خیره نگاهم کرد.
وقتی گذاشتی رفتی دنبالت اومدم نتونستم اون به جفت چشم بارونی رو طاقت بیارم ولی حالم بد بود.
چشماشو باریک کرد و از ته دل آه کشید وای وای وای که چقدر سخت بود خودمو جلوت نیازم و به زانو در نیام بغلت که کردم باید قلبم درد میگرفت ولی این طور نشد دستت که به پشت چشمام خورد آروم شدم به آرامش خاص و تکرار نشدنی وقتی خوابت برد سریع رسوندمت توی کلبه
از فاصله ی نزدیک توی چشمام زل زد و زمزمه وار گفت دیگه بقیشو لازم نیست بگم میدونم که خودت میدونی اونجا توانمو ازم گرفتی دیگه دستم پیشت رو شده بود. دست آرشام پیش به دختر شیطون و وحشی رو شده بود. خیلی حرف ها
خندیدم و معترضانه گفتم: من وحشیم؟!
یه تای ابروشو انداخت بالا و از گوشه ی چشم نگاهم کرد نیستی ؟!