رمان نگاه اول در تاریکی پارت ۴
🔴 بخش دوم: اعتراف در لبه پرتگاه (دیدگاه جونگ کوک)
دنیا دور سرم میچرخید. هر نفس مثل کشیدن تیغ از روی ریههایم بود. اما نباید متوقف میشدم. اگر من بمیرم، او تنها میماند. و تنهایی برای دختری مثل آرمیتا در دنیای من، حکم جهنم را دارد.
ماشین را در انتهای یک جاده خاکی و گلآلود پارک کردم. موتور خاموش شد. سکوت جنگل، سنگینتر از هیاهوی شهر بود.
سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمانم را بستم. تلاش کردم تمرکز کنم، اما تصویر صورت وحشتزده آرمیتا جلوی چشمانم بود.
«جونگ کوک؟» صدایش لرزید.
چشم باز کردم. او داشت کمربندش را باز میکرد و به سمت من خم میشد. دستهایش سرد بود، اما وقتی گونهام را لمس کرد، آتش به جانم انداخت.
«باید بریم داخل. نمیتونی اینجا بمونی.»
میخواستم بگویم «برو»، بگویم «فرار کن». اما زبانم یاری نمیکرد. بدنم تسلیم شده بود.
او در را باز کرد و بازویم را دور گردنش انداخت. وزنم زیاد بود، اما او مقاومت کرد. قدمهایش در گل فرو میرفت، اما رها نکرد.
وقتی به داخل کلبه چوبی و نمور رسیدیم، مرا روی یک تشک کهنه خواباند. چراغ قوه گوشیاش را روشن کرد و نور را روی زخم شانهام انداخت.
«این عمیقتر از چیزیه که فکر میکردم،» زمزمه کرد. اشک در چشمانش حلقه زده بود. «چرا انقدر احمقی؟ چرا خودت رو سپر بلای من کردی؟»
خندیدم. خندهای تلخ و دردناک.
«چون تو تنها چیزی هستی که تو این زندگی لعنتی واقعیه، آرمیتا.»
او دستمالی را خیس کرد و شروع به تمیز کردن خون کرد. درد شدید بود، اما نگاه او مسکن بود.
«اون شب...» گفتم، نفسم بند آمده بود. «اون شب اول که تو کوچه دیدمت...»
آرمیتا سرش را بلند کرد و به چشمانم دوخت. «چی؟»
«من قرار بود تو رو بکشم. دستور مستقیم بود. هیچ شاهدی نباید زنده میموند.»
دستانش خشک شد. ترس در چشمانش موج زد، اما نپرسید «چرا نکشتی؟». منتظر ماند.«اما وقتی نگات کردم... تو نترسیدی. حتی وقتی تفنگ رو گرفتم سمت سرت، تو فقط پرسیدی: «اینجا کجاست؟»»
لبخند کمرنگی زدم. «هیچکس تا حالا انقدر ساده، انقدر... *انسانی* با من حرف نزده بود. همه یا از من میترسیدن یا ازم متنفر بودن. تو فقط... کنجکاو بودی. و اون لحظه، من فهمیدم که اگر تو رو بکشم، بخشی از انسانیت خودم رو هم میکشم. برای همین زندهت گذاشتم. نه از روی ترحم. از روی نیاز.»
آرمیتا اشکش سرازیر شد. قطرهای از اشک روی زخم من چکید. سوزش عجیبی داشت. شیرین بود.
«تو هیولا نیستی، جونگ کوک. تو فقط یه مرد تنهایی که یاد گرفته چطور دوست داشته باشه.»
ناگهان صدای شکستن شاخهای از بیرون آمد.
هر دو خشکمان زد.
جونگ کوک سعی کرد بلند شود، اما درد او را به زمین دوخت.
آرمیتا سریع چراغ قوه را خاموش کرد. در تاریکی مطلق، دستم را گرفت و محکم فشار داد.
«اونا پیدامون کردن،» نجوا کرد. «ولی نترس. من اینجام.»
در آن لحظه، در تاریکی و بوی خون و خاک، فهمیدم که دیگر مهم نیست زنده میمانم یا نه. مهم این بود که او کنارم است. و این، بزرگترین پیروزی من بر تمام دشمنانم بود.
پایان پارت ۴
دنیا دور سرم میچرخید. هر نفس مثل کشیدن تیغ از روی ریههایم بود. اما نباید متوقف میشدم. اگر من بمیرم، او تنها میماند. و تنهایی برای دختری مثل آرمیتا در دنیای من، حکم جهنم را دارد.
ماشین را در انتهای یک جاده خاکی و گلآلود پارک کردم. موتور خاموش شد. سکوت جنگل، سنگینتر از هیاهوی شهر بود.
سرم را به پشتی صندلی تکیه دادم و چشمانم را بستم. تلاش کردم تمرکز کنم، اما تصویر صورت وحشتزده آرمیتا جلوی چشمانم بود.
«جونگ کوک؟» صدایش لرزید.
چشم باز کردم. او داشت کمربندش را باز میکرد و به سمت من خم میشد. دستهایش سرد بود، اما وقتی گونهام را لمس کرد، آتش به جانم انداخت.
«باید بریم داخل. نمیتونی اینجا بمونی.»
میخواستم بگویم «برو»، بگویم «فرار کن». اما زبانم یاری نمیکرد. بدنم تسلیم شده بود.
او در را باز کرد و بازویم را دور گردنش انداخت. وزنم زیاد بود، اما او مقاومت کرد. قدمهایش در گل فرو میرفت، اما رها نکرد.
وقتی به داخل کلبه چوبی و نمور رسیدیم، مرا روی یک تشک کهنه خواباند. چراغ قوه گوشیاش را روشن کرد و نور را روی زخم شانهام انداخت.
«این عمیقتر از چیزیه که فکر میکردم،» زمزمه کرد. اشک در چشمانش حلقه زده بود. «چرا انقدر احمقی؟ چرا خودت رو سپر بلای من کردی؟»
خندیدم. خندهای تلخ و دردناک.
«چون تو تنها چیزی هستی که تو این زندگی لعنتی واقعیه، آرمیتا.»
او دستمالی را خیس کرد و شروع به تمیز کردن خون کرد. درد شدید بود، اما نگاه او مسکن بود.
«اون شب...» گفتم، نفسم بند آمده بود. «اون شب اول که تو کوچه دیدمت...»
آرمیتا سرش را بلند کرد و به چشمانم دوخت. «چی؟»
«من قرار بود تو رو بکشم. دستور مستقیم بود. هیچ شاهدی نباید زنده میموند.»
دستانش خشک شد. ترس در چشمانش موج زد، اما نپرسید «چرا نکشتی؟». منتظر ماند.«اما وقتی نگات کردم... تو نترسیدی. حتی وقتی تفنگ رو گرفتم سمت سرت، تو فقط پرسیدی: «اینجا کجاست؟»»
لبخند کمرنگی زدم. «هیچکس تا حالا انقدر ساده، انقدر... *انسانی* با من حرف نزده بود. همه یا از من میترسیدن یا ازم متنفر بودن. تو فقط... کنجکاو بودی. و اون لحظه، من فهمیدم که اگر تو رو بکشم، بخشی از انسانیت خودم رو هم میکشم. برای همین زندهت گذاشتم. نه از روی ترحم. از روی نیاز.»
آرمیتا اشکش سرازیر شد. قطرهای از اشک روی زخم من چکید. سوزش عجیبی داشت. شیرین بود.
«تو هیولا نیستی، جونگ کوک. تو فقط یه مرد تنهایی که یاد گرفته چطور دوست داشته باشه.»
ناگهان صدای شکستن شاخهای از بیرون آمد.
هر دو خشکمان زد.
جونگ کوک سعی کرد بلند شود، اما درد او را به زمین دوخت.
آرمیتا سریع چراغ قوه را خاموش کرد. در تاریکی مطلق، دستم را گرفت و محکم فشار داد.
«اونا پیدامون کردن،» نجوا کرد. «ولی نترس. من اینجام.»
در آن لحظه، در تاریکی و بوی خون و خاک، فهمیدم که دیگر مهم نیست زنده میمانم یا نه. مهم این بود که او کنارم است. و این، بزرگترین پیروزی من بر تمام دشمنانم بود.
پایان پارت ۴
- ۲۰.۱k
- ۰۸ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳۹)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط