فیکشن

نام=)سایه مافیا



### پارت دوم: ضیافتِ سکوت

لیها چانه‌اش را از میان انگشتان جونگ‌کوک بیرون کشید و با خشمی که در چشمانش شعله می‌کشید، عقب رفت. فاصله بین آن‌ها پر از کلماتِ ناگفته‌ای بود که مثل برق در هوا می‌چرخید.

جونگ‌کوک بی‌تفاوت برخاست. به سمت میزی که در گوشه اتاق بود رفت و گیلاسِ کریستالی‌اش را با مایعِ غلیظِ سرخ‌رنگ پر کرد. بدون اینکه برگردد، با همان لحنِ سرد و بُرنده پرسید:
«فکر کردی با این لجبازی‌ها چی به دست میاری؟ آزادی؟»

لیها ایستاد، پاهایش کمی سست بود اما مستقیم به پشتِ پهنِ جونگ‌کوک خیره شد:
«من یه کالا نیستم که پدربزرگم روی میزِ قمار حراجش کنه. شاید بتونی تنِ منو اینجا حبس کنی، ولی روحِ من هیچ‌وقت مالِ تو نمی‌شه.»

جونگ‌کوک پوزخندی زد، چرخید و با قدم‌هایی آرام، مثل پلنگی که طعمه‌اش را محاصره کرده، به سمتِ او آمد. وقتی جلوی لیها ایستاد، قدِ بلندش سایه‌ی سنگینی روی او انداخت. گیلاس را روی میزِ پاتختی گذاشت و خیلی نزدیک، طوری که گرمایِ نفس‌هایش به صورتِ لیها می‌خورد، زمزمه کرد:
«روح؟ کی از تو خواست که روحت رو بهم بدی؟ من فقط به چیزی که می‌تونم لمسش کنم اهمیت می‌دم. و تا وقتی اینجایی، این جسم... هر لحظه‌اش متعلق به دستوراتِ منه.»

لیها دهان باز کرد تا جوابی بدهد، اما جونگ‌کوک اجازه نداد:
«تهیونگ بیرونِ در منتظره. اون مسئولِ آموزشِ توئه. بهت پیشنهاد می‌کنم به جایِ چنگ‌ودندون نشون دادن، یاد بگیری چطور اینجا زنده بمونی. چون توی دنیایِ من، برای آدمایِ سرکش جایِ خیلی کمی وجود داره... یا شاید بهتره بگم، خیلی دردناکه.»

جونگ‌کوک به سمتِ در رفت، اما لحظه‌ای مکث کرد و بدون اینکه برگردد، اضافه کرد:
«لباسایِ روی تخت رو بپوش. نیم ساعت دیگه توی سالنِ غذاخوری منتظرتم. اگه دیر برسی... اون‌وقت خودم میام که شخصاً بیدارت کنم.»

صدایِ بسته شدنِ در، مثلِ ضربه‌ای بر قلبِ لیها فرود آمد. او تنها ماند، در اتاقی که مثل یک قفسِ طلایی و سرد، انتظارش را می‌کشید.