فیک ازدواج اجباری(پارت۲۶)
FORCED MARRIAGE 26
جونگکوک: عام… تانگو بلدی؟
ا/ت: تانگو؟
جونگکوک: اوهوم.
ا/ت: واسه چی می‌پرسی؟
جونگکوک نگاهشو روی صورتش ثابت نگه داشت.
یه لبخند گوشه‌ی لبش نشست.
جونگکوک: جواب منو بده.
ا/ت: عام… خب، آره تقریبا.
جونگکوک: برقصیم؟
ا/ت با چشمای گرد نگاهش کرد.
ا/ت: دیوونه شدی؟
جونگکوک با خونسردی دست به سینه ایستاد و کمی سرشو خم کرد.
جونگکوک: اگه نمی‌خوای که…
ا/ت حرفشو برید.
یه لحظه مکث کرد.
دلش محکم میزد.
با صدای لرزون گفت:
ا/ت: من نگفتم نمی‌خوام… فقط حس میکنم…
جونگکوک بدون اینکه بذاره جمله‌ش کامل شه، به سمت اتاقش قدم برداشت و همونطور که راه میرفت، با صدای بم و آرومی گفت:
جونگکوک: مهم نیست.
ا/ت سریع دنبالش رفت.
ا/ت: باشه، باشه… بریم. برقصیم.
جونگکوک سرشو کمی برگردوند، پوزخندی از روی رضایت زد.
جونگکوک: هوا ابریه… نظرت چیه بریم توی حیاط؟
ا/ت سرشو به نشونه‌ی تأیید تکون داد.
قبل از اینکه حتی فرصت واکنش پیدا کنه، جونگکوک با یه حرکت سریع اونو براید استایل بلند کرد.
ا/ت که از تعجب دست و پا میزد، زیر لب غر زد:
ا/ت: جونگکوکااا… خودم می‌تونم راه برممم!
جونگکوک حتی نگاهش نکرد.
انگار صدای تپش قلب خودش از صدای غرغر ا/ت بلندتر بود.
صدای قدم هاش روی پله های عمارت میپیچید و هر ضربه‌ی کفشاش سکوت عمارتو می‌شکست.
ضربه‌هایی که با هر قدم انگار مستقیم می‌نشست وسط دل ا/ت.
وقتی به حیاط رسید، اروم اونو روی زمین گذاشت.
هوای خنک با بوی نم ابرهای بارونی قاطی شده بود.
جونگکوک بدون مکث به سمت ماشینش رفت.
دستشو روی دستگیره گذاشت و درو باز کرد.
پشت فرمون نشست و همونطور که در هنوز باز بود، آهنگ مدنظرشو پیدا کرد.
انگشتش رو دکمه‌ی پخش رفت و صدای موزیک یهو کل حیاطو پر کرد.
اونقد بلند که حتی صدای تپشای قلب ا/ت رو تو خودش غرق کرد.
ادامه دارد...
شرط پارت بعد:
۱۰ تا کامنت
۱۰ تا لایک
جونگکوک: عام… تانگو بلدی؟
ا/ت: تانگو؟
جونگکوک: اوهوم.
ا/ت: واسه چی می‌پرسی؟
جونگکوک نگاهشو روی صورتش ثابت نگه داشت.
یه لبخند گوشه‌ی لبش نشست.
جونگکوک: جواب منو بده.
ا/ت: عام… خب، آره تقریبا.
جونگکوک: برقصیم؟
ا/ت با چشمای گرد نگاهش کرد.
ا/ت: دیوونه شدی؟
جونگکوک با خونسردی دست به سینه ایستاد و کمی سرشو خم کرد.
جونگکوک: اگه نمی‌خوای که…
ا/ت حرفشو برید.
یه لحظه مکث کرد.
دلش محکم میزد.
با صدای لرزون گفت:
ا/ت: من نگفتم نمی‌خوام… فقط حس میکنم…
جونگکوک بدون اینکه بذاره جمله‌ش کامل شه، به سمت اتاقش قدم برداشت و همونطور که راه میرفت، با صدای بم و آرومی گفت:
جونگکوک: مهم نیست.
ا/ت سریع دنبالش رفت.
ا/ت: باشه، باشه… بریم. برقصیم.
جونگکوک سرشو کمی برگردوند، پوزخندی از روی رضایت زد.
جونگکوک: هوا ابریه… نظرت چیه بریم توی حیاط؟
ا/ت سرشو به نشونه‌ی تأیید تکون داد.
قبل از اینکه حتی فرصت واکنش پیدا کنه، جونگکوک با یه حرکت سریع اونو براید استایل بلند کرد.
ا/ت که از تعجب دست و پا میزد، زیر لب غر زد:
ا/ت: جونگکوکااا… خودم می‌تونم راه برممم!
جونگکوک حتی نگاهش نکرد.
انگار صدای تپش قلب خودش از صدای غرغر ا/ت بلندتر بود.
صدای قدم هاش روی پله های عمارت میپیچید و هر ضربه‌ی کفشاش سکوت عمارتو می‌شکست.
ضربه‌هایی که با هر قدم انگار مستقیم می‌نشست وسط دل ا/ت.
وقتی به حیاط رسید، اروم اونو روی زمین گذاشت.
هوای خنک با بوی نم ابرهای بارونی قاطی شده بود.
جونگکوک بدون مکث به سمت ماشینش رفت.
دستشو روی دستگیره گذاشت و درو باز کرد.
پشت فرمون نشست و همونطور که در هنوز باز بود، آهنگ مدنظرشو پیدا کرد.
انگشتش رو دکمه‌ی پخش رفت و صدای موزیک یهو کل حیاطو پر کرد.
اونقد بلند که حتی صدای تپشای قلب ا/ت رو تو خودش غرق کرد.
ادامه دارد...
شرط پارت بعد:
۱۰ تا کامنت
۱۰ تا لایک
- ۶۳.۹k
- ۰۴ مهر ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱۸)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
