«معشوق سابق» پارت بیست و دو

~~~

_مسافران محترم، لطفاً تلفن همراه خود را روی حالت پرواز بذارید، هواپیما آماده ی پرواز هست، لطفاً با همکاران محترم بنده و مسئولین همکاری کنید، با تشکر.

نفس عمیقی کشید و دستانش را در هم گره کرد. پوست لبش را مدام میکند...ضربان قلبش در دقیقه ۲۰۰ بار میزد.
حالت تهوع داشت...شاید از نگرانی، شاید از ترس یا شاید هم از درد عشقی که باید به اجبار ترکش میکرد.
پلک چشمانش را روی هم فشرد و سرش را به صندلی تکیه داد. دیگر تحمل این افکار را نداشت...یاد نامه ای افتاد که قرار بود به هیونجین بدهد...آن را نه تنها برای هیونجین پست نکرد بلکه فهمید نامه را جا گذاشته است.

بی زار بود از وضعیتی که داخلش قرار داشت.

~~~
به خانه اش که رسید، سراسیمه کلید را در قفل در انداخت و با کفش وارد خانه شد.
به سمت اتاق کارش رفت و بی توجه همه ی مدارک را از کمدش بیرون ریخت، یادش نمی آمد پرونده ی سند مالکیت فلیکس را کجا گذاشته.
همه ی پرونده ها و مدارک پخش زمین شده بودند، اما هیونجین ذره ای اهمیت نمیداد، در به در دنبال سند خانه ی فلیکس بود.
زانو زد کف اتاق تا چک کند بین یکی از پرونده های پخش شده روی زمین نباشد...تا اینکه بالاخره پرونده ای با عنوان لی فلیکس پیدا کرد.
سریعا ورق زد تا صفحه ی مربوط به مالکیت مَسکن را پیدا کند.

~~~

به قدری سرعتش زیاد بود که چرخ های ماشین هنگام پیچیدن جیغ می‌کشیدند. حدود شش بار نزدیک بود تصادف کند اما به هیچ کدام از این احتمالات اهمیت نمی‌داد و فقط فریاد می‌کشید: فلیکس، خونه باش، التــماس میکنم خونه باش...لعنت بهــت که قلب بیچارمو اینجوری گرفتی تو مشتت و پسش نمــیدی!!
به کوچه ای رسید که در سند درج شده بود، گاز میداد و با چشمانش پلاک خانه ها را دنبال میکرد.
بالاخره رسید به خانه ای با پلاک ۱۹، خانه ی دنج و زیبایی بود، نمای چوبی و کلبه مانند که طبقاتش با گل و گیاه تزئین و رنگین شده بودند.
ماشین را تقریبا وسط راه سایر ماشین ها پارک کرد، پیاده شد و در ماشین را محکم به هم کوبید.
به سمت درب قهوه ای رنگ خانه رفت و در زد...بی وقفه و با عصبانیت در میزد...در دلش دعا میکرد الان فلیکس در را باز کند و چهره ی درخشانش او را را سر حال کند، دستانش هنگام در زدن می‌لرزید.
تقریبا پنج دقیقه بی وقفه در میزد اما خبری از دزد قلبش نبود.
نا امید شده بود، از فلیکس، از خودش، از زندگی و از همه... سرش را به در تکیه داد و نفسی از سر خستگی کشید...در همین حالت زانو زد و زانو هایش را بغل گرفت.
نمی‌دانست حالا به چه امیدی زندگی کند، همه چیز مبهم و پیچیده بود...ذهنش دیگر توان تحمل این حجم از افکار به هم ریخته را نداشت.
بغضی که از حدود دو ماه پیش گلو اش را چنگ میزد حالا شکست. مثل بقیه ی روز ها...دوباره مثل کودکان معصوم و بی پناه گریه کرد.

چشمانش همه چیز را تار میدید. حدود یک ربع میشد که جلوی در خانه ی فلیکس زانو هایش را بغل گرفته بود و زیر نور ماه اشک می‌ریخت...
ناگهان چشمش به تکه کاغذی افتاد که دقیقا جلوی درب خانه ی فلیکس افتاده بود...جلوی پای هیونجین. دستش را دراز کرد و کاغذ را برداشت.
یک تکه کاغذ نبود، ظاهراً یک نامه بود که بوی عطر شیرین و خنک فلیکس را میداد. نامه را باز کرد و با اولین نگاه دست خط فلیکس را تشخیص داد.

~~~

حمایت هاتون کجان پس؟؟؟👀✨💔