پارت 113

*پرش زمانی دو روز بود که عزی نیومده بود خونه و حتی زنگ نزده بود ، کارلوس همیشه سراغ پدرش رو میگرفت و منم میگفتم که عزی ماموریته ، یعنی انقدر براش بی ارزش بودیم ؟ من هیچ ولی کارلوس چی ؟ اونکه پسرشه ولی بازم حتی یکم هم براش ارزش نداشت ؟ اصلا دلتنگ ما شده بود ؟ ... همینطور که غرق فکر بودم و کارلوس مشغول بازی بود تلفنم زنگ خورد ، دوباره همون شماره ی نا شناس بود که دو روز پیش زنگ زده بود ... یعنی عزی بود ؟ ، جواب دادم *

امیلی : ...

کاترین : صدامو داری دهاتی ؟

*لز شوک چشم هام گشاد شد ، صدای کاترین بود ، با لحن سردی گفتم *

امیلی : چی میخوای ؟

کاترین : من چیزی نمیخوام ...

امیلی : پس چرا مزاحمم شدی ... !

*لحنم سرد اما پر از نفرت و تهدید بود ، خندید *

کاترین: از روی دلسوزی بهت زنگ زدم ... میخواستم همه چیز رو برات روشن کنم

امیلی : منظورت چیه !؟

*داشت میرفت رو مخم *

کاترین : کارلوس قراره صاحب یه خواهر یا برادر بشه

*وقتی اینو گفت انگار تشت آب یخ روم خالی شده بود ، قلبم تند میتپید ... انقدر تند که به وضوح صداش رو میشنیدم ، دست و پاهام گزگز میشد و سرگیجه ی شدیدی بهم دست داد *

کاترین : میدونی ... اگه اون دختره پسر بدنیا بیاره کارلوس مقام وراثت رو از دست میده چون بچه ی اون دختر از خون اصیل بهشته ولی بچه ی تو نیمه انسان و نیمه فرشته ست ... *خندید* اونموقع تو و بچه ت مثل یه آشغال از خانواده ی مورنینگ استار پرت میشید بیرون

*همینطور میخندید انگار خیلی خوشحال بود ، گوشام سوت کشید ، گوشی از دستم افتاد ، کم مونده بود غش کنم اما به سختی خودم رو کنترل کردم .. باید برای پسرم تحمل میکردم ... نباید اجازه میدادم کارلوس متوجه موضوع بشه ، دامنم رو چنگ زدم و به سختی بغضم رو قورت دادم *

*پرش زمانی شب بود و کارلوس تو اتاقش خواب بود ، ساعت از دوازده گذشته بود اما من همچنان روی کاناپه نشسته بودم و به صفحه ی خاموش تلویزیون زل زده بودم که یهو صدای باز شدن در رو شنیدم *
*[از دید عزی] ، وارد خونه شدم اما امیلی هنوز بیدار بود و روی کاناپه نشسته بود ، نگاهش رو دنبال کردم که به تلویزیون خاموش زل زده بود *

عزرائیل: عزیزم هنوز نخوابیدی ؟... باید بخوابی اینطوری به خودت آسیب میزنی

*بهش نزدیک شدم و کمک کردم وایسته ، برعکس همیشه اینبار پسم نزد ، همینطور که سمت پله ها میرفتیم تا به اتاق ببرمش زمزمه کرد *

امیلی : درسته که اون دختره بارداره ؟

*خشکم زد ، تموم بدنم یخ زد ، چطور فهمیده بود .. بجز من و تیفانی کسی این موضوع رو نمیدونست ... آخه چطوری ؟ الان اینکه چطور فهمیده بود مهم نبود ، میخواستم خودم بهش بگم ولی الان ... آخه چطور میتونستم بهش جواب بدم *

امیلی : راستش رو بگو ..

عزرائیل: درسته

امیلی : که اینطور

*تموم مدت خیلی آروم بود ، انتظار داشتم سرم داد بزنه یا بهم سیلی بزنه ولی هیچی نمیگفت و خیلی آروم بود ، این سکوتش داشت اذیتم میکرد *
*کمک کردم روی تخت دراز بکشه و آروم پتو رو کشیدم روش و کنارش نشستم *

عزرائیل: میخواستم امشب بهت موضوع رو بگم ... منم تازه دو روزه که فهمیدم .. متاسفم این دو روز خبری ازم نبود ولم نمیخواست بیام جلوت و حالت روبدتر کنم ... خیلی دلم برای تو و کارلوس تنگ شده بود

*هنوزم هیچی نمیگفت فقط به نقطه ی مخالف من با نگاه خنثی زل زده بود ، حتی سرزنشم هم نمیکرد *

عزرائیل: عشقم میشه یچیزی بگی ... سکوتت داره نابودم میکنه لطفاً بزار صدای قشنگت رو بشنوم

*لبخند زدم اما امیلی هنوزم تو اون حالت بود ، لبخندم محو شد *

عزرائیل: امی سرزنشم کن ... بهم سیلی بزن هر چقدر میخوای سرم داد بکش و بهم فوش بده ولی التماست میکنم سکوت نکن

*لحظه ای نگاه سردش رو بهم داد ، چشم هاش گویای همه چیز بود ، بغض گلوم رو گرفت ، اون حق داشت ، برای اینکه جلوش گریه نکنم سریع از جام بلند شدم *

عزرائیل: من میرم کارلوس رو ببینم خیلی دلتنگشم

*سریع از اتاق بیرون زدم *