عطر شب های پاریس
پارت 9
بعد از شام، وقتی همه چیز را مرتب کردند، ا/ت به جونگ کوک گفت که روی کاناپه بنشیند. او به آشپزخانه رفت و با یک جعبهی کوچک برگشت. جعبهای ساده که با یک روبان آبی بسته شده بود. قلب ا/ت داشت با سرعت میتپید. نفسش را حبس کرده بود.
"این چیه، عزیزم؟" جونگ کوک با کنجکاوی پرسید.
"خودت باز کن." ا/ت جعبه را به او داد.
جونگ کوک روبان را باز کرد و در جعبه را برداشت. داخل جعبه، یک جفت جورابه نوزادی بود، بافته شده با کاموای آبی روشن، و کنار آن، یک بیبیچک که دو خط روی آن خودنمایی میکرد.
جونگ کوک اول با گیجی نگاه کرد، چشمانش بین پاپوشها و بیبیچک در نوسان بود. سپس، گویی لامپی در ذهنش روشن شده باشد، نگاهش به چشمان ا/ت افتاد. لحظهای سکوت بود، سکوتی پر از هیجان و انتظار.
بعد، یک لبخند بزرگ و باورنکردنی روی صورتش نقش بست. لبخندی که چشمانش را هم در بر گرفت. "ا/ت... این... این واقعیه؟" صدایش لرزان بود، پر از بغض و شادی.
ا/ت با اشکهایی که آرام آرام از گوشهی چشمانش سرازیر میشدند، سر تکان داد. "آره، جونگ کوک. ما قراره... بابا و مامان بشیم."
جونگ کوک جعبه را رها کرد و بدون هیچ حرفی، ا/ت را در آغوش گرفت. محکم، اما با تمام لطافت و مهری که داشت. او را بلند کرد و در حالی که میچرخید، خندههای شادی سر داد. "ا/ت! خدای من! من باورم نمیشه!"
اشکهای جونگ کوک هم سرازیر شده بود، اشکهایی از جنس شور و شوق. او ا/ت را پایین گذاشت، صورتش را بین دستانش گرفت و پیشانی، بینی و سپس لبهایش را با بوسههای پیدرپی پوشاند. این بوسهها نه از سر شور و اشتیاق، بلکه بوسههایی از سر شکرگزاری، از سر تحقق یک رویای پنهان بود. بوسههایی که بوی آینده میدادند، بوی مسئولیت، بوی عشقی جدید و عمیقتر که قرار بود زندگیشان را برای همیشه تغییر دهد.
ادامه دارد.......
بعد از شام، وقتی همه چیز را مرتب کردند، ا/ت به جونگ کوک گفت که روی کاناپه بنشیند. او به آشپزخانه رفت و با یک جعبهی کوچک برگشت. جعبهای ساده که با یک روبان آبی بسته شده بود. قلب ا/ت داشت با سرعت میتپید. نفسش را حبس کرده بود.
"این چیه، عزیزم؟" جونگ کوک با کنجکاوی پرسید.
"خودت باز کن." ا/ت جعبه را به او داد.
جونگ کوک روبان را باز کرد و در جعبه را برداشت. داخل جعبه، یک جفت جورابه نوزادی بود، بافته شده با کاموای آبی روشن، و کنار آن، یک بیبیچک که دو خط روی آن خودنمایی میکرد.
جونگ کوک اول با گیجی نگاه کرد، چشمانش بین پاپوشها و بیبیچک در نوسان بود. سپس، گویی لامپی در ذهنش روشن شده باشد، نگاهش به چشمان ا/ت افتاد. لحظهای سکوت بود، سکوتی پر از هیجان و انتظار.
بعد، یک لبخند بزرگ و باورنکردنی روی صورتش نقش بست. لبخندی که چشمانش را هم در بر گرفت. "ا/ت... این... این واقعیه؟" صدایش لرزان بود، پر از بغض و شادی.
ا/ت با اشکهایی که آرام آرام از گوشهی چشمانش سرازیر میشدند، سر تکان داد. "آره، جونگ کوک. ما قراره... بابا و مامان بشیم."
جونگ کوک جعبه را رها کرد و بدون هیچ حرفی، ا/ت را در آغوش گرفت. محکم، اما با تمام لطافت و مهری که داشت. او را بلند کرد و در حالی که میچرخید، خندههای شادی سر داد. "ا/ت! خدای من! من باورم نمیشه!"
اشکهای جونگ کوک هم سرازیر شده بود، اشکهایی از جنس شور و شوق. او ا/ت را پایین گذاشت، صورتش را بین دستانش گرفت و پیشانی، بینی و سپس لبهایش را با بوسههای پیدرپی پوشاند. این بوسهها نه از سر شور و اشتیاق، بلکه بوسههایی از سر شکرگزاری، از سر تحقق یک رویای پنهان بود. بوسههایی که بوی آینده میدادند، بوی مسئولیت، بوی عشقی جدید و عمیقتر که قرار بود زندگیشان را برای همیشه تغییر دهد.
ادامه دارد.......
- ۱۱.۲k
- ۲۲ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط