MIDNIGHT BET
PART:7
°°°°°°°°°
سورا که دید وضعیت دارد خراب می‌شود، جلو آمد: «ببین جونگکوک، میکا حالش خوب نبود… یعنی، مست بود، واقعاً نمی‌فهمید چی..»
«سورا.»
صدای تهیونگ بود. او بلند شده بود. نگاه تهیونگ به سورا جدی و هشداردهنده بود. او می‌دانست جونگکوک وقتی در این حالت است، هیچ‌کس نباید دخالت کند. تهیونگ بازوی سورا را گرفت. «بیا بریم بیرون. این بحث به ما ربطی نداره.»
سورا معترض شد: «اما تهیونگ...»
«گفتم بیا بریم.» تهیونگ با ملایمت اما قاطعیت، سورا را به سمت در برد و قبل از بستن در، نگاه کوتاهی به آن دو نفر انداخت. حالا، فقط آن‌ها بودند.
جونگکوک حوله را روی زمین انداخت. او حالا کاملاً مقابل میکا بود. قد بلندش سایه انداخته بود روی جثه کوچک میکا. «خب؟ داشتی می‌گفتی. چرا معذرت‌خواهی می‌کنی؟ چون ترسیدی؟ یا چون فهمیدی دست روی آدم اشتباهی بلند کردی؟»
عصبانیت، جای خجالت را در دل میکا گرفت. او از تحقیر شدن متنفر بود. «من نترسیدم! تو بدون اجازه منو بوسیدی! یادت رفته؟ وسط اون بازی مسخره، تو هیچ حقی نداشتی که...»
جونگکوک حرفش را قطع کرد. او ناگهان بازوهایش را دو طرف میکا به دیوار کوبید و روی او خیمه زد. فاصله‌شان به مو رسید. «بدون اجازه؟ پس اون کی بود که نیم ساعت قبلش، بدون اجازه اومد و روی پاهای من نشست؟ ها؟»
میکا نفسش بند آمد. «اون… اون فقط یه بخش از بازی بود…»
«آره، بازی.» جونگکوک صورتش را نزدیک‌تر برد، آنقدر نزدیک که میکا می‌توانست داغی نفس‌هایش را روی پوستش حس کند. «تو هر وقت دلت بخواد می‌تونی با من بازی کنی، می‌تونی بهم نزدیک بشی، می‌تونی روی پاهام بشینی… ولی وقتی من بهت دست می‌زنم، میشم آدم بده؟»
میکا سعی کرد او را هل دهد، اما سینه پهن و سفت جونگکوک مثل صخره بود «تو منو بوسیدی چون می‌خواستی منو تحقیر کنی! می‌خواستی بگی برنده‌ای!»
جونگکوک مچ دست‌های میکا را گرفت و بالای سرش روی دیوار نگه داشت. فشار دست‌هایش محکم بود، اما دردناک نبود؛ بیشتر شبیه به یک مهار کردنِ وحشیانه بود. «بوسیدمت چون خودت اینو می‌خواستی، میکا. تمام شب داشتی با چشمات التماس می‌کردی. اون سیلی هم واسه این نبود که بدت اومده بود… واسه این بود که ترسیدی از اینکه چقدر خوشت اومده.»
چشم‌های میکا پر از اشکِ خشم شد. «ازت متنفرم جونگکوک. تو یه عوضیِ مغروری.»
جونگکوک پوزخندی زد و سرش را کنار گوش او برد. «باشه. متنفر باش. ولی یادت باشه… دیگه هیچ‌وقت، هیچ‌وقت دستت رو روی من بلند نمی‌کنی. چون دفعه بعد، با یه معذرت‌خواهی ولت نمی‌کنم.»
او ناگهان مچ دست‌های میکا را رها کرد و عقب کشید. انگار میکا یک تکه زغال داغ بود که دیگر نمی‌خواست لمسش کند. «از اتاقم برو بیرون.»
میکا در حالی که مچ دست‌هایش را می‌مالید، با نگاهی که هم درد داشت و هم نفرت، به او خیره شد. بدون حرفی، چرخید و با قدم‌هایی تند از اتاق تمرین بیرون رفت.
جونگکوک دوباره تنها شد. او مشتی به دیوار آجری کنارش کوبید. پوست دستش شکافت و خون آمد، اما او حتی پلک هم نزد. تنش بین آن‌ها، حالا به مرز انفجار رسیده بود.
°°°°°°°°°
سورا که دید وضعیت دارد خراب می‌شود، جلو آمد: «ببین جونگکوک، میکا حالش خوب نبود… یعنی، مست بود، واقعاً نمی‌فهمید چی..»
«سورا.»
صدای تهیونگ بود. او بلند شده بود. نگاه تهیونگ به سورا جدی و هشداردهنده بود. او می‌دانست جونگکوک وقتی در این حالت است، هیچ‌کس نباید دخالت کند. تهیونگ بازوی سورا را گرفت. «بیا بریم بیرون. این بحث به ما ربطی نداره.»
سورا معترض شد: «اما تهیونگ...»
«گفتم بیا بریم.» تهیونگ با ملایمت اما قاطعیت، سورا را به سمت در برد و قبل از بستن در، نگاه کوتاهی به آن دو نفر انداخت. حالا، فقط آن‌ها بودند.
جونگکوک حوله را روی زمین انداخت. او حالا کاملاً مقابل میکا بود. قد بلندش سایه انداخته بود روی جثه کوچک میکا. «خب؟ داشتی می‌گفتی. چرا معذرت‌خواهی می‌کنی؟ چون ترسیدی؟ یا چون فهمیدی دست روی آدم اشتباهی بلند کردی؟»
عصبانیت، جای خجالت را در دل میکا گرفت. او از تحقیر شدن متنفر بود. «من نترسیدم! تو بدون اجازه منو بوسیدی! یادت رفته؟ وسط اون بازی مسخره، تو هیچ حقی نداشتی که...»
جونگکوک حرفش را قطع کرد. او ناگهان بازوهایش را دو طرف میکا به دیوار کوبید و روی او خیمه زد. فاصله‌شان به مو رسید. «بدون اجازه؟ پس اون کی بود که نیم ساعت قبلش، بدون اجازه اومد و روی پاهای من نشست؟ ها؟»
میکا نفسش بند آمد. «اون… اون فقط یه بخش از بازی بود…»
«آره، بازی.» جونگکوک صورتش را نزدیک‌تر برد، آنقدر نزدیک که میکا می‌توانست داغی نفس‌هایش را روی پوستش حس کند. «تو هر وقت دلت بخواد می‌تونی با من بازی کنی، می‌تونی بهم نزدیک بشی، می‌تونی روی پاهام بشینی… ولی وقتی من بهت دست می‌زنم، میشم آدم بده؟»
میکا سعی کرد او را هل دهد، اما سینه پهن و سفت جونگکوک مثل صخره بود «تو منو بوسیدی چون می‌خواستی منو تحقیر کنی! می‌خواستی بگی برنده‌ای!»
جونگکوک مچ دست‌های میکا را گرفت و بالای سرش روی دیوار نگه داشت. فشار دست‌هایش محکم بود، اما دردناک نبود؛ بیشتر شبیه به یک مهار کردنِ وحشیانه بود. «بوسیدمت چون خودت اینو می‌خواستی، میکا. تمام شب داشتی با چشمات التماس می‌کردی. اون سیلی هم واسه این نبود که بدت اومده بود… واسه این بود که ترسیدی از اینکه چقدر خوشت اومده.»
چشم‌های میکا پر از اشکِ خشم شد. «ازت متنفرم جونگکوک. تو یه عوضیِ مغروری.»
جونگکوک پوزخندی زد و سرش را کنار گوش او برد. «باشه. متنفر باش. ولی یادت باشه… دیگه هیچ‌وقت، هیچ‌وقت دستت رو روی من بلند نمی‌کنی. چون دفعه بعد، با یه معذرت‌خواهی ولت نمی‌کنم.»
او ناگهان مچ دست‌های میکا را رها کرد و عقب کشید. انگار میکا یک تکه زغال داغ بود که دیگر نمی‌خواست لمسش کند. «از اتاقم برو بیرون.»
میکا در حالی که مچ دست‌هایش را می‌مالید، با نگاهی که هم درد داشت و هم نفرت، به او خیره شد. بدون حرفی، چرخید و با قدم‌هایی تند از اتاق تمرین بیرون رفت.
جونگکوک دوباره تنها شد. او مشتی به دیوار آجری کنارش کوبید. پوست دستش شکافت و خون آمد، اما او حتی پلک هم نزد. تنش بین آن‌ها، حالا به مرز انفجار رسیده بود.
- ۱.۱k
- ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
