لانگ فیکشن از سونگمین/p3

علامت من:○
علامت دیگران:_
سرم بدجوری درد میکرد و از شدت نبض های وحشتناکش نمیتونستم چشمامو باز نگه دارم.
برای لحظه ای پِلک‌هامو روی هم گذاشتم که کلی افکار، همزمان به ذهنم راه پیدا کرده بودن.
سنگینی بدی روی خودم احساس میکردم.
سنگین تر از قبلیا که سونگمین همیشه میگفت:" اشکالی نداره؛ پیش میاد. فقط باید راجع بهش حرف بزنی.من روانشناس نیستم ولی... خودت میدونی دوستی‌ام که میتونه تمام و کمال درکت کنه. نمیتونم به خودم اجازه بدم یه همچین دختر خوش‌قلبی رو قضاوت کنم که! پس بهم بگو...!"
اما حالا چی؟
حالا نه اون سونگمین هست، نه حرفای دلنشینش، و نه اون راهکار های فوق‌العاده‌اش.
هی دختر!حق نداری اینطوری حرف بزنی! تو خودت باعث شدی اون حرفا به زبونش بیاد...!
خیلی صبوری کردم... آره من خیلی صبر کردم تا سه ساعتِ تمام بگذره و بالاخره درِ اون اتاق باز بشه.
سونگمین... با چشمای قرمز و صورت اشکی از اتاقش بیرون اومد و سعی کرد جلوم وایسته.
با بغض گفت:" ا/ت تو چیکار کردی؟..."
○چ...چی؟
_بزار یه بار دیگه بغلت کنم...
قلبم درد گرفت.
من بازم باید محرومش میکردم:" سونگمین... سخت‌ترش نکن."
_ خواهش میکنم بزار یه بار دیگه عطرتو حس کنم!
○نمیتونم سونگمین نمیتونم...!
قطره اشک دیگه ای از روی گونه‌اش به پایین چکید؛ این بار من نتونستم موندن توی اون مکان رو تحمل کنم.
مستقیم رفتم توی اتاقم و درو قفل کردم. تا اون جایی که یادم میاد...تا صبح بیرون نیومدم و دست از گریه برنداشتم.
سونگمین مثل همیشه صبح زود رفته بود کمپانی؛ اما این بار که وارد اتاقش شدم، فقط با جای خالی وسایل و لباس هاش مواجه شدم.
آره...درسته...اون بالاخره رفت!
بدون اینکه بفهمه قضیه واقعی چیه؛ نباید هم میفهمید.
ممکن بود دست به هر کاری بزنه.
فقط تونستم کاری رو بکنم که کمپانیش ازم میخواست... تونستم راضیشون کنم...
ادامه دارد...
#yuji