آدم وقتی مقصدش را ببیند ، راه رفتن برایش آسان می شود ، نم

آدم وقتی مقصدش را ببیند ، راه رفتن برایش آسان می شود ، نمی شود ؟!
بالاتر از آن ، آیا اگر کسی مقصدی را دید ، راه برایش نزدیک نمی شود ؟ باز هم بالاتر بگویم که اگر کسی مقصدش را دید ، دیگر طول راه از او برداشته می شود . برای او مقصد همین جاست . مقصد نزدیک آمد و حرکت از میان رفت . پرسیدند چرا راه نمی روی ؟! گفت : تا صدایش کردم پیدا شد . تا رفتم نگاهش کنم ، دیدم اینجاست . من دیگر کجا به راه دور بروم !
آیا دیدید که مقصد چقدر به قاصد نزدیک است ؟ شما قاصد مقصدتان هستید . تمام روی زمین که دارند راه می روند مقصد دارند ، مقصدشان خداست . ما چه کار داریم که بعضی از آنها عوضی فکر می کنند . آنها هم سرانجام خوش عاقبت می شوند زیرا سرشان به سنگ می خورد ، استغفار می کنند و برمی گردند .....
هر چه به مقصد آشناتر بشوی ، آنجا که می خواهی بروی هر چه درش به رویت بازتر بشود ، یک چراغ روشن بشود یا یک بویی از آنجا به شامه ات بخورد ، مقصد نزدیک می شود ، راه آسان می شود و راحت راه می روی . همین که بو به شامه ات خورد خانه نزدیک شد . از فرط نزدیکی انگار همین جاست . نزدیک شد و نزدیک شد ، یکباره دیدی آفتاب زده است و مقصد و مقصود ، با قاصد ، نزدیک هم در این اتاق نشسته اند . مقصود ، خدا و پیغمبر و ائمه اند ، قیامت است . قاصد کیست ؟ مومنین و مومنات

عارف ربانی حاج محمد اسماعیل #دولابی(ره)