بخش آخر پارت ۷
متعجب از رفتارش، چاقو را از زیر گلویش کنار کشیدم خیلی خب...الان وقتش نبود.
... : «اگر خشمت رو کنترل کردی، میتونم ادامه بدم؟»
با نشستن دوبارهی پسر روی صندلی و اخمی که حالا عمیقتر، اما خستهتر از قبل به نظر میرسید، ادامه دادم:
«همونطور که گفتم، ارزش این پرونده خیلی بیشتر از چیزیه که فکر میکنین.
چرا؟
اول؛ پرونده توسط محمولهای از مواد منفجره حمل شده که هیچ ارتباطی بهش نداشتن.
همهی اینا صحنهسازیه یه پوشش عالی برای مخفی کردن اصل ماجرا.
دوم؛ شما رقیبی دارین که از وجود این پرونده مطلعه.
و سوم؛ آتشسوزی به احتمال زیاد صحنهسازی همون رقیبه پروندهها دزدیده شدن.»
+ «ولی یکی از برگهها پیدا شد. فقط به خاطر دود یه مقدار سیاه شده بود.»
... : «این فقط یه معنی داره طرف مقابلمون باهوشه و یه صحنهی تمیز و قابل باور ساخته.»
+ «چرا باید دشمن برگهای رو که اطلاعات محل مأموریت روش نوشته شده، توی صحنه باقی بذاره؟»
... : «اینو وقتی به اون مکان برسیم میفهمیم.»
کویو برای چند ثانیه در سکوت به هر دوی آنها نگاه کرد در نهایت آه کوتاهی کشید و پرونده را بست.
کویو: «در هر صورت، حدس و گمان تا وقتی مدرکی پشتش نباشه فقط حدسه.»نگاهش بین چویا و لیام چرخید.
«فردا صبح به محل مأموریت میرین. تجهیزات لازم از قبل آماده شده و قبل حرکت تحویلتون داده میشه.»
مکث کوتاهی کرد.
«از هر دوتون انتظار میره این مأموریت تمیز انجام بشه.»
واژهی تمیز را کمی سنگینتر از قبل ادا کرد اما هر دو خوب میدانستند منظورش چیست.
«کوچکترین اشتباه میتونه برای مافیا هزینه داشته باشه.»
سکوت کوتاهی برقرار شد.
... : «چه مسئولیت هیجانانگیزی.»
لبخند همیشگی روی صورت لیام نشست.
کویو فقط نگاهش کرد چند ثانیه سپس بیتفاوت گفت: «مرخصی.»
پسر شانهای بالا انداخت از جایش بلند شد دستانش را داخل جیبهایش فرو برد و به سمت در اتاق راه افتاد هنگام عبور، نگاه کوتاهی به چویا انداخت.
... : «فردا میبینمت، ناکاهارا.»
و بدون آنکه منتظر جوابی بماند از اتاق خارج شد صدای بسته شدن در، سکوت سنگینی را در اتاق پخش کرد.
+ حالا فقط من و آنهسان مانده بودیم نگاهم روی پنجرههای بلند اتاق ثابت موند حوصله هیچ گفتگوی دیگه ای رو نداشتم.
اما تجربه ثابت کرده بود وقتی آنهسان بعد از رفتن همه کسی را نگه میداشت...دلیلی برایش داشت و معمولاً آن دلیل چیزی نبود که دوست داشته باشم بشنوم نگاهش کم کم روی من اومد ..
نگاهش...همیشه عجیب بود
نگاهش...چشمهاش...یه جور دلسوزیِ مادرانه توی خودشون داشتن که نمیدونم چطور باید توصیفش کنم.
شبیه بخار چای.آروم، بیصدا.اما به شکلی عجیب در هر شرایطی اثر خودش رو میذاشت و در مقابل بقیه...به شکلی غیرقابل توضیح ترسناک بود.
شاید من زیادی به چشمها توجه میکنم شاید برای همینه که همیشه براشون اسم میذارم...وال،بخار چای،خون،خورشید،سحابی...
بین تمام این رنگها و تصویرها، خون پررنگتر از بقیه بوده و احتمالاً خواهد موند.
نمیدونم چرا..شاید چون چشمها تنها عضوِ واقعیِ وجود آدمیزادن شاید چون دروغ نمیگن یا شاید هم میگن و ما فقط گول خوردیم اما اگر این یک فریب باشه...بدون شک قشنگترین گول خوردنِ تاریخه.
کویو بالاخره به خودش جرئت داد و سؤالی را که نباید، پرسید.
«اون کجاست؟»
لرزش مردمکهای پسرک را دید رنگپریدگی صورتش و تیرگی زیر چشمانش گواهِ همهچیز بود.
+ «نمیدونم.»
کویو: «فکر میکنی دستی توی این پرونده داشته باشه؟»
+ «نمیدونم.»
.....
زن لبخند تلخی زد و پسرک موحنایی را در آغوش کشید و دستی بر گیسوان نرمش کشید اگرچه از خونِ یکدیگر نبودند، ولی کویو چویا را مانند کودک خود میدید کودکی شکسته و خسته که به آغوش مادرش پناه برده است.
مادری که در سنین کودکی، آغوش خود را از کودکش دریغ کرد و این عقدهی کودکی در هر سنی خودش را نشان میدهد.
«برمیگرده... همیشه برمیگرده.»
+ «.....نمیدونم... واقعاً هیچی نمیدونم.»
سرمو پایین انداختم نمیخواستم جلوی کویو آسیبپذیر به نظر بیام نه الان و نه هیچوقت ولی اهمیتی هم داشت؟ جوابش زیادی واضح بود.
سایههای نارنجیرنگی که اتاق را در بر گرفته بودند، خبری جز غروب خورشید نداشتند و شب، زودتر از هر چیز دیگری میگذشت و زمانِ شروع مأموریت نزدیکتر میشد.
چشمان آبیاش به غروب خیره بودند. نه... غروب در آنها غرق شده بود. سرخی خورشید آرامآرام میان آبیِ چشمانش حل میشد؛ آنقدر آرام که تشخیصش ممکن نبود. هیچکس نمیدانست خورشید پشت افق در حال مرگ است یا در آسمانِ بیانتهای چشمهای چویا...
از پارت های بعد وارد خط اصلی داستان می شیم.
... : «اگر خشمت رو کنترل کردی، میتونم ادامه بدم؟»
با نشستن دوبارهی پسر روی صندلی و اخمی که حالا عمیقتر، اما خستهتر از قبل به نظر میرسید، ادامه دادم:
«همونطور که گفتم، ارزش این پرونده خیلی بیشتر از چیزیه که فکر میکنین.
چرا؟
اول؛ پرونده توسط محمولهای از مواد منفجره حمل شده که هیچ ارتباطی بهش نداشتن.
همهی اینا صحنهسازیه یه پوشش عالی برای مخفی کردن اصل ماجرا.
دوم؛ شما رقیبی دارین که از وجود این پرونده مطلعه.
و سوم؛ آتشسوزی به احتمال زیاد صحنهسازی همون رقیبه پروندهها دزدیده شدن.»
+ «ولی یکی از برگهها پیدا شد. فقط به خاطر دود یه مقدار سیاه شده بود.»
... : «این فقط یه معنی داره طرف مقابلمون باهوشه و یه صحنهی تمیز و قابل باور ساخته.»
+ «چرا باید دشمن برگهای رو که اطلاعات محل مأموریت روش نوشته شده، توی صحنه باقی بذاره؟»
... : «اینو وقتی به اون مکان برسیم میفهمیم.»
کویو برای چند ثانیه در سکوت به هر دوی آنها نگاه کرد در نهایت آه کوتاهی کشید و پرونده را بست.
کویو: «در هر صورت، حدس و گمان تا وقتی مدرکی پشتش نباشه فقط حدسه.»نگاهش بین چویا و لیام چرخید.
«فردا صبح به محل مأموریت میرین. تجهیزات لازم از قبل آماده شده و قبل حرکت تحویلتون داده میشه.»
مکث کوتاهی کرد.
«از هر دوتون انتظار میره این مأموریت تمیز انجام بشه.»
واژهی تمیز را کمی سنگینتر از قبل ادا کرد اما هر دو خوب میدانستند منظورش چیست.
«کوچکترین اشتباه میتونه برای مافیا هزینه داشته باشه.»
سکوت کوتاهی برقرار شد.
... : «چه مسئولیت هیجانانگیزی.»
لبخند همیشگی روی صورت لیام نشست.
کویو فقط نگاهش کرد چند ثانیه سپس بیتفاوت گفت: «مرخصی.»
پسر شانهای بالا انداخت از جایش بلند شد دستانش را داخل جیبهایش فرو برد و به سمت در اتاق راه افتاد هنگام عبور، نگاه کوتاهی به چویا انداخت.
... : «فردا میبینمت، ناکاهارا.»
و بدون آنکه منتظر جوابی بماند از اتاق خارج شد صدای بسته شدن در، سکوت سنگینی را در اتاق پخش کرد.
+ حالا فقط من و آنهسان مانده بودیم نگاهم روی پنجرههای بلند اتاق ثابت موند حوصله هیچ گفتگوی دیگه ای رو نداشتم.
اما تجربه ثابت کرده بود وقتی آنهسان بعد از رفتن همه کسی را نگه میداشت...دلیلی برایش داشت و معمولاً آن دلیل چیزی نبود که دوست داشته باشم بشنوم نگاهش کم کم روی من اومد ..
نگاهش...همیشه عجیب بود
نگاهش...چشمهاش...یه جور دلسوزیِ مادرانه توی خودشون داشتن که نمیدونم چطور باید توصیفش کنم.
شبیه بخار چای.آروم، بیصدا.اما به شکلی عجیب در هر شرایطی اثر خودش رو میذاشت و در مقابل بقیه...به شکلی غیرقابل توضیح ترسناک بود.
شاید من زیادی به چشمها توجه میکنم شاید برای همینه که همیشه براشون اسم میذارم...وال،بخار چای،خون،خورشید،سحابی...
بین تمام این رنگها و تصویرها، خون پررنگتر از بقیه بوده و احتمالاً خواهد موند.
نمیدونم چرا..شاید چون چشمها تنها عضوِ واقعیِ وجود آدمیزادن شاید چون دروغ نمیگن یا شاید هم میگن و ما فقط گول خوردیم اما اگر این یک فریب باشه...بدون شک قشنگترین گول خوردنِ تاریخه.
کویو بالاخره به خودش جرئت داد و سؤالی را که نباید، پرسید.
«اون کجاست؟»
لرزش مردمکهای پسرک را دید رنگپریدگی صورتش و تیرگی زیر چشمانش گواهِ همهچیز بود.
+ «نمیدونم.»
کویو: «فکر میکنی دستی توی این پرونده داشته باشه؟»
+ «نمیدونم.»
.....
زن لبخند تلخی زد و پسرک موحنایی را در آغوش کشید و دستی بر گیسوان نرمش کشید اگرچه از خونِ یکدیگر نبودند، ولی کویو چویا را مانند کودک خود میدید کودکی شکسته و خسته که به آغوش مادرش پناه برده است.
مادری که در سنین کودکی، آغوش خود را از کودکش دریغ کرد و این عقدهی کودکی در هر سنی خودش را نشان میدهد.
«برمیگرده... همیشه برمیگرده.»
+ «.....نمیدونم... واقعاً هیچی نمیدونم.»
سرمو پایین انداختم نمیخواستم جلوی کویو آسیبپذیر به نظر بیام نه الان و نه هیچوقت ولی اهمیتی هم داشت؟ جوابش زیادی واضح بود.
سایههای نارنجیرنگی که اتاق را در بر گرفته بودند، خبری جز غروب خورشید نداشتند و شب، زودتر از هر چیز دیگری میگذشت و زمانِ شروع مأموریت نزدیکتر میشد.
چشمان آبیاش به غروب خیره بودند. نه... غروب در آنها غرق شده بود. سرخی خورشید آرامآرام میان آبیِ چشمانش حل میشد؛ آنقدر آرام که تشخیصش ممکن نبود. هیچکس نمیدانست خورشید پشت افق در حال مرگ است یا در آسمانِ بیانتهای چشمهای چویا...
از پارت های بعد وارد خط اصلی داستان می شیم.
- ۴.۱k
- ۰۷ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط