فیک کوک
𝕸𝖞 𝖒𝖆𝖋𝖎𝖆¹⁰²
جانگ‌وو: دوسه‌روز.
نفسمون با حرص بیرون فرستادم.
عصبی باشه‌ای گفتم و درو بستم رفتم تو اتاقم.
آخه سه روز!!! فردا باید واسه مذاکره برم.
امیدوارم بتونم توی همون جلسه اول ملاقات همه‌چیز رو خوب تموم کنم که بقیشو بدون توجه به مین‌سوک به گشتن دنبال جئون بگذرونم.
ویو رامونا
درسته که ازش جدا شده بود اما همچنان کلی بپا گذاشته بود براش تا محل‌های رفت و آمدشو بررسی کنن. نه بخاطر اینکه یه زمان انتقام بگیره یا از حرص و کینه نبود! اون از همه‌چیش گذشته بود. فقط دخترشو داشت. اینکارو میکرد بخاطر عشقی که هنوز بعد از تقریبا یک سال نتونسته بود فراموشش کنه.
وقتی متوجه شد به سوئیس اومده. خب... فقط میخواست ببینتش. از نزدیک.
روز مذاکره بود. موفق شد. یکم سخت گذشت ولی بخاطر اینکه بتونه توی یک روز قانعش کنه همه‌ی تلاشمو کرد و مدیر اصلی شرکت رو راضی به همکاری کرد.
به مین‌سوک این خبر رو داد. اون باورش نمیشد. فکر میکرد حداقل یک‌هفته کار داشته باشه. اما توی یک شب جمع شد.
پس بهشون گفت که کل اون هفته رو به‌عنوان جایزه کارشون اونجا بمون و خوش بگذرونن. اما از جانگ‌وو و باک‌هیون خواست که حواسشون به مینا باشه.
اون شب.. اون خوابای لعنتی.
باعث شد دوباره بیدار بشه. اما تنها چیزی که در لحظه به یادش اومد و از همه دردناک‌تر بود شکم گردش بود توی عکس درکنار جونگ‌کوک.
نمیتونست تحمل کنه. به سختی یک روز دیگه هم گذشت.
اما همچنان جانگ‌وو و باک‌هیون نمیدونستن چیکار کنن.
تصمیم گرفت خودش دست به‌کار بشه چون آبی از اونا براش گرم نمیشد.
ویو مینا
درست شب سوم. ساعت سه صبح.
آمده‌ی آماده بودم. اصلحه‌م رو داخل جیب شلوار مشکیم کردم. سویشرت مشکی رنگم رو همراه کلاه و ماسک گذاشتم.
موتور رو آماده کردم تا سمت آدرسی که راجبش کلی تحقیق کرده بودم برم.
انگار وسط جنگل بود. آخه مرضت چیه جئون؟ حالاهم که دیگه هیچ غلطی نمیکنی باید حتما خونه بگیری وسط جنگل؟؟
خیلی میترسیدم. جایی کمی دور تر موتور رو خاموش کردم.
از توی صفحه‌ی گوشیم به داخل دوربین هایی که هک شده بودن نگاهی انداختم. الان هم اون دوربین‌های اون خونه تحت نظر من بود. هم اون نگهبان تنبلی که خوابیده!
فکر میکنم واقعا زندگی آرومی رو برای خودش انتخاب کرده. تنها محافظ اونجا همون نگهبان تنبل توی اتاق کوچیک فرمان بود که خواب بود. دوتا برق داخل حیاط روشن بودم اما کسی دیده نمیشد. فک میکنم که کسی نبود.
لب‌تاب رو از کیف روی موتورم برداشتم.
با یکم تلاش صفحه‌ی اسکرین دوربین‌ها رو به یک عکس ثابت از همون مکان تغییر دادم. یعنی اگر من از اونجا عبور میکردم. توی دوربین دیده نمی‌شدم. چون نگهبان اگر بیدار بشه فقط یه تصویر میبینه.
جانگ‌وو: دوسه‌روز.
نفسمون با حرص بیرون فرستادم.
عصبی باشه‌ای گفتم و درو بستم رفتم تو اتاقم.
آخه سه روز!!! فردا باید واسه مذاکره برم.
امیدوارم بتونم توی همون جلسه اول ملاقات همه‌چیز رو خوب تموم کنم که بقیشو بدون توجه به مین‌سوک به گشتن دنبال جئون بگذرونم.
ویو رامونا
درسته که ازش جدا شده بود اما همچنان کلی بپا گذاشته بود براش تا محل‌های رفت و آمدشو بررسی کنن. نه بخاطر اینکه یه زمان انتقام بگیره یا از حرص و کینه نبود! اون از همه‌چیش گذشته بود. فقط دخترشو داشت. اینکارو میکرد بخاطر عشقی که هنوز بعد از تقریبا یک سال نتونسته بود فراموشش کنه.
وقتی متوجه شد به سوئیس اومده. خب... فقط میخواست ببینتش. از نزدیک.
روز مذاکره بود. موفق شد. یکم سخت گذشت ولی بخاطر اینکه بتونه توی یک روز قانعش کنه همه‌ی تلاشمو کرد و مدیر اصلی شرکت رو راضی به همکاری کرد.
به مین‌سوک این خبر رو داد. اون باورش نمیشد. فکر میکرد حداقل یک‌هفته کار داشته باشه. اما توی یک شب جمع شد.
پس بهشون گفت که کل اون هفته رو به‌عنوان جایزه کارشون اونجا بمون و خوش بگذرونن. اما از جانگ‌وو و باک‌هیون خواست که حواسشون به مینا باشه.
اون شب.. اون خوابای لعنتی.
باعث شد دوباره بیدار بشه. اما تنها چیزی که در لحظه به یادش اومد و از همه دردناک‌تر بود شکم گردش بود توی عکس درکنار جونگ‌کوک.
نمیتونست تحمل کنه. به سختی یک روز دیگه هم گذشت.
اما همچنان جانگ‌وو و باک‌هیون نمیدونستن چیکار کنن.
تصمیم گرفت خودش دست به‌کار بشه چون آبی از اونا براش گرم نمیشد.
ویو مینا
درست شب سوم. ساعت سه صبح.
آمده‌ی آماده بودم. اصلحه‌م رو داخل جیب شلوار مشکیم کردم. سویشرت مشکی رنگم رو همراه کلاه و ماسک گذاشتم.
موتور رو آماده کردم تا سمت آدرسی که راجبش کلی تحقیق کرده بودم برم.
انگار وسط جنگل بود. آخه مرضت چیه جئون؟ حالاهم که دیگه هیچ غلطی نمیکنی باید حتما خونه بگیری وسط جنگل؟؟
خیلی میترسیدم. جایی کمی دور تر موتور رو خاموش کردم.
از توی صفحه‌ی گوشیم به داخل دوربین هایی که هک شده بودن نگاهی انداختم. الان هم اون دوربین‌های اون خونه تحت نظر من بود. هم اون نگهبان تنبلی که خوابیده!
فکر میکنم واقعا زندگی آرومی رو برای خودش انتخاب کرده. تنها محافظ اونجا همون نگهبان تنبل توی اتاق کوچیک فرمان بود که خواب بود. دوتا برق داخل حیاط روشن بودم اما کسی دیده نمیشد. فک میکنم که کسی نبود.
لب‌تاب رو از کیف روی موتورم برداشتم.
با یکم تلاش صفحه‌ی اسکرین دوربین‌ها رو به یک عکس ثابت از همون مکان تغییر دادم. یعنی اگر من از اونجا عبور میکردم. توی دوربین دیده نمی‌شدم. چون نگهبان اگر بیدار بشه فقط یه تصویر میبینه.
- ۴.۸k
- ۳۰ مرداد ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
