نمی‌خورم
نمی‌خورم
تنهاحرفی بود که دختر برای رهایی از دست داروها تکرار می‌کرد، درحالی‌که از صبح حتی یک‌بار هم حاضر نشده بود به توصیه‌های همسرش گوش بدهد
روی مبل گوشه پذیرایی جمع شده بود و پتوی نازکی را تا زیر چانه‌اش بالا کشیده بود. موهای آشفته‌اش روی شانه‌ها ریخته و گونه‌هایش از تب کمی گل انداخته بود. با این حال، هنوز همان لجبازی همیشگی در نگاهش دیده می‌شد؛ انگار بیماری هم نتوانسته بود از میزان یک‌دندگی‌اش کم کند
لی‌نو مقابلش ایستاده بود. آستین‌های پیراهنش را تا آرنج بالا زده و ساعت مچی‌اش را باز کرده بود
روز کاری طولانی‌ای را پشت سر گذاشته بود و خستگی به‌وضوح در خطوط صورتش دیده می‌شد، اما از وقتی به خانه برگشته بود، تمام توجهش معطوف به دختری شده بود که حتی حاضر نبود یک لیوان آب بخورد
به سینی روی میز که قرص هایی که برایش آورده بود و سوپی که دست نخورده باقی مانده بود نگاه کرد
نفس آرامی از بینی بیرون داد
_انقد باهام چونه نزن، می‌دونی که آخرش باید بخوری
دختر لبخند محوی زد و کمی بیشتر زیر پتو فرو رفت. از اینکه می‌توانست صبر و حوصله او را امتحان کند، بدش نمی‌آمد؛ مخصوصا وقتی لی‌نو با آن ظاهر جدی و رفتار حساب‌شده‌اش سعی می‌کرد کنترل اوضاع را حفظ کند.
+حالم خوبه
لی‌نو نگاهش کرد.
دستش را جلو برد و پشت انگشتانش را روی پیشانی دختر گذاشت. گرمای پوستش هنوز به‌وضوح احساس می‌شد
_ معلومه. برای همین از صبح سه بار تب کردی
دخترلب‌هایش را جمع کرد و نگاهش را از او دزدید
لی‌نو کاسه سوپ را برداشت و روی میز کوچک جلوی مبل گذاشت. کنارش نشست؛قاشق را برداشت، کمی سوپ را هم زد و منتظر ماند تا حرارتش کمتر شود
_ اول چند قاشق از این می‌خوری، بعد داروت رو می‌خوری
+اگه نخورم چی؟
این بار نگاهش را بالا آورد. گوشه لبش اندکی تکان خورد؛ انگار از شنیدن این سؤال چندان هم متعجب نشده بود.
_ اون‌وقت مجبورم بیشتر از این کنارت بشینم و منتظرت بمونم.
دختر خنده کوتاهی کرد. انتظار داشت تهدیدش کند یا مثل دفعات قبل با اصرار بیشتری به خوردن دارو وادارش کند، اما آرامش او همیشه راه فرار را برایش سخت‌تر می‌کرد
لی‌نو قاشق را به سمتش گرفت. دختر آن را از دستش گرفت و با بی‌میلی کمی از سوپ خورد. بعد از قاشق دوم، صورتش را جمع کرد و ظرف را روی میز گذاشت.
+دیگه نمی‌خوام
مرد نگاهی به مقدار باقی‌مانده انداخت و بعد به صورت او نگاه کرد. دستش را جلو برد و چند تار مو را که روی گونه‌اش افتاده بود، پشت گوشش قرار داد
_ لازم نیست همه‌چیز رو به جنگ تبدیل کنی
لحنش آرام بود، اما در آن نوعی قاطعیت وجود داشت که دختر خوب می‌شناخت. لی‌نو از آن دسته آدم‌هایی نبود که برای هر مسئله کوچکی صدایش را بالا ببرد؛ معمولاً کافی بود تصمیمی بگیرد تا با همان آرامش همیشگی دنبالش کند.
دخترک با شیطنت به او نگاه کرد و قاشق دیگری برداشت
+فقط چون خیلی اصرار داری
پسر لبخند کوتاهی زد و چیزی نگفت
بعد از اینکه غذایش را تمام کرد، لیوان آب و داروها را به او داد. دختر قرص را بین انگشتانش نگه داشت و آهی کشید؛ انگار قرار بود با خوردن همان یک قرص اتفاق بزرگی برایش بیفتد
مرد دستش را زیر چانه‌اش گذاشت و منتظر ماند
_ تموم شد؟
دختر خندید و بالاخره دارو را خورد
لی‌نو لیوان را از دستش گرفت و روی میز گذاشت. کف دستش را روی پیشانی او قرار داد و چند لحظه در همان حالت ماند. نگاهش از صورت خسته دختر پایین رفت و روی چشم‌های نیمه‌بازش ثابت ماند.
از صبح چند بار به خودش گفته بود بعد از برگشتن به خانه باید استراحت کنه، اما حالا خستگی کار، تماس‌های عقب افتاده و جلسه‌ای که فردا صبح منتظرش بود، همگی برایش اهمیت داشتند؛ با این تفاوت که هیچ‌کدام به اندازه حال بد دختری که کنارش نشسته بود، ذهنش را مشغول نمی‌کردند
پتو را مرتب کرد و بالش کوچکی پشت کمرش گذاشت
_ حالا استراحت کن
دختر دستش را دور مچ پسر گرفت قبل از اینکه بلند شود، کمی به سمت خودش کشید
+تو هم بمون
نگاهش برای لحظه‌ای روی دست ظریف او که دور مچش قرار گرفته بود، ماند. بعد به چهره‌اش نگاه کرد؛ همان چهره‌ای که چند دقیقه قبل برای خوردن یک قرص ساده این‌همه مقاومت کرده بود
ولی چه میشه کرد؛ توان مخالفت با
خواسته‌های دختر کوچولویش را نداشت
کنارش جا گرفت و اجازه داد سر دختر روی سینه‌اش قرار بگیرد
لی‌نو انگشتانش را میان موهایش حرکت داد و با دست دیگر پتو را تا روی شانه‌هایش بالا کشید. دختر کمی جابه‌جا شد تا راحت تر قرار بگیرد
چند دقیقه بعد، نفس‌هایش آرام‌تر شد. مرد نگاه کوتاهی به صورتش انداخت و با دیدن چشم‌های بسته‌اش، موهای کنار پیشانی‌اش را کنار زد
پسر به نوازش موهایش ادامه داد ؛ درحالی‌که برای اولین بار از ابتدای شب خیالش کمی راحت‌تر شده بود.
تنهاحرفی بود که دختر برای رهایی از دست داروها تکرار می‌کرد، درحالی‌که از صبح حتی یک‌بار هم حاضر نشده بود به توصیه‌های همسرش گوش بدهد
روی مبل گوشه پذیرایی جمع شده بود و پتوی نازکی را تا زیر چانه‌اش بالا کشیده بود. موهای آشفته‌اش روی شانه‌ها ریخته و گونه‌هایش از تب کمی گل انداخته بود. با این حال، هنوز همان لجبازی همیشگی در نگاهش دیده می‌شد؛ انگار بیماری هم نتوانسته بود از میزان یک‌دندگی‌اش کم کند
لی‌نو مقابلش ایستاده بود. آستین‌های پیراهنش را تا آرنج بالا زده و ساعت مچی‌اش را باز کرده بود
روز کاری طولانی‌ای را پشت سر گذاشته بود و خستگی به‌وضوح در خطوط صورتش دیده می‌شد، اما از وقتی به خانه برگشته بود، تمام توجهش معطوف به دختری شده بود که حتی حاضر نبود یک لیوان آب بخورد
به سینی روی میز که قرص هایی که برایش آورده بود و سوپی که دست نخورده باقی مانده بود نگاه کرد
نفس آرامی از بینی بیرون داد
_انقد باهام چونه نزن، می‌دونی که آخرش باید بخوری
دختر لبخند محوی زد و کمی بیشتر زیر پتو فرو رفت. از اینکه می‌توانست صبر و حوصله او را امتحان کند، بدش نمی‌آمد؛ مخصوصا وقتی لی‌نو با آن ظاهر جدی و رفتار حساب‌شده‌اش سعی می‌کرد کنترل اوضاع را حفظ کند.
+حالم خوبه
لی‌نو نگاهش کرد.
دستش را جلو برد و پشت انگشتانش را روی پیشانی دختر گذاشت. گرمای پوستش هنوز به‌وضوح احساس می‌شد
_ معلومه. برای همین از صبح سه بار تب کردی
دخترلب‌هایش را جمع کرد و نگاهش را از او دزدید
لی‌نو کاسه سوپ را برداشت و روی میز کوچک جلوی مبل گذاشت. کنارش نشست؛قاشق را برداشت، کمی سوپ را هم زد و منتظر ماند تا حرارتش کمتر شود
_ اول چند قاشق از این می‌خوری، بعد داروت رو می‌خوری
+اگه نخورم چی؟
این بار نگاهش را بالا آورد. گوشه لبش اندکی تکان خورد؛ انگار از شنیدن این سؤال چندان هم متعجب نشده بود.
_ اون‌وقت مجبورم بیشتر از این کنارت بشینم و منتظرت بمونم.
دختر خنده کوتاهی کرد. انتظار داشت تهدیدش کند یا مثل دفعات قبل با اصرار بیشتری به خوردن دارو وادارش کند، اما آرامش او همیشه راه فرار را برایش سخت‌تر می‌کرد
لی‌نو قاشق را به سمتش گرفت. دختر آن را از دستش گرفت و با بی‌میلی کمی از سوپ خورد. بعد از قاشق دوم، صورتش را جمع کرد و ظرف را روی میز گذاشت.
+دیگه نمی‌خوام
مرد نگاهی به مقدار باقی‌مانده انداخت و بعد به صورت او نگاه کرد. دستش را جلو برد و چند تار مو را که روی گونه‌اش افتاده بود، پشت گوشش قرار داد
_ لازم نیست همه‌چیز رو به جنگ تبدیل کنی
لحنش آرام بود، اما در آن نوعی قاطعیت وجود داشت که دختر خوب می‌شناخت. لی‌نو از آن دسته آدم‌هایی نبود که برای هر مسئله کوچکی صدایش را بالا ببرد؛ معمولاً کافی بود تصمیمی بگیرد تا با همان آرامش همیشگی دنبالش کند.
دخترک با شیطنت به او نگاه کرد و قاشق دیگری برداشت
+فقط چون خیلی اصرار داری
پسر لبخند کوتاهی زد و چیزی نگفت
بعد از اینکه غذایش را تمام کرد، لیوان آب و داروها را به او داد. دختر قرص را بین انگشتانش نگه داشت و آهی کشید؛ انگار قرار بود با خوردن همان یک قرص اتفاق بزرگی برایش بیفتد
مرد دستش را زیر چانه‌اش گذاشت و منتظر ماند
_ تموم شد؟
دختر خندید و بالاخره دارو را خورد
لی‌نو لیوان را از دستش گرفت و روی میز گذاشت. کف دستش را روی پیشانی او قرار داد و چند لحظه در همان حالت ماند. نگاهش از صورت خسته دختر پایین رفت و روی چشم‌های نیمه‌بازش ثابت ماند.
از صبح چند بار به خودش گفته بود بعد از برگشتن به خانه باید استراحت کنه، اما حالا خستگی کار، تماس‌های عقب افتاده و جلسه‌ای که فردا صبح منتظرش بود، همگی برایش اهمیت داشتند؛ با این تفاوت که هیچ‌کدام به اندازه حال بد دختری که کنارش نشسته بود، ذهنش را مشغول نمی‌کردند
پتو را مرتب کرد و بالش کوچکی پشت کمرش گذاشت
_ حالا استراحت کن
دختر دستش را دور مچ پسر گرفت قبل از اینکه بلند شود، کمی به سمت خودش کشید
+تو هم بمون
نگاهش برای لحظه‌ای روی دست ظریف او که دور مچش قرار گرفته بود، ماند. بعد به چهره‌اش نگاه کرد؛ همان چهره‌ای که چند دقیقه قبل برای خوردن یک قرص ساده این‌همه مقاومت کرده بود
ولی چه میشه کرد؛ توان مخالفت با
خواسته‌های دختر کوچولویش را نداشت
کنارش جا گرفت و اجازه داد سر دختر روی سینه‌اش قرار بگیرد
لی‌نو انگشتانش را میان موهایش حرکت داد و با دست دیگر پتو را تا روی شانه‌هایش بالا کشید. دختر کمی جابه‌جا شد تا راحت تر قرار بگیرد
چند دقیقه بعد، نفس‌هایش آرام‌تر شد. مرد نگاه کوتاهی به صورتش انداخت و با دیدن چشم‌های بسته‌اش، موهای کنار پیشانی‌اش را کنار زد
پسر به نوازش موهایش ادامه داد ؛ درحالی‌که برای اولین بار از ابتدای شب خیالش کمی راحت‌تر شده بود.
- ۱۱۷
- ۲۲ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
