پارت 4
🥀 شیطان من
پارت ۴ | شبی که همه‌چیز تغییر کرد
ساعت ۸ شب – رستوران لوکس سئول
دو هی روبه‌روی مین جه نشسته بود. هر دو مشغول صحبت بودند و گاهی می‌خندیدند.
مین جه: دو هی، خیلی وقته این‌قدر خوشحالت ندیده بودمت.
دو هی: شاید چون مدت‌هاست فرصت نکردیم همدیگه رو ببینیم.
مین جه لبخند زد.
مین جه: راستش یه چیزی هست که مدت‌هاست می‌خوام بهت بگم...
قبل از اینکه ادامه بدهد، تلفن دو هی روشن شد.
تماس ورودی: جونگ گو وون
دو هی تماس را رد کرد.
اما چند ثانیه بعد دوباره تلفنش زنگ خورد.
دو هی با کلافگی جواب داد.
دو هی: چیه گو وون؟!
گو وون: کجایی؟
دو هی: بیرونم. به تو چه؟
گو وون: آدرس رو بفرست.
دو هی: چرا باید این کارو بکنم؟
گو وون با صدایی جدی گفت:
گو وون: چون اتفاق خوبی در انتظارت نیست.
دو هی: تهدیدم می‌کنی؟
گو وون: نه... دارم بهت هشدار می‌دم.
تماس قطع شد.
مین جه با تعجب پرسید:
مین جه: مشکلی پیش اومده؟
دو هی: نه، فقط یه آدم اعصاب‌خردکنه!
بیست دقیقه بعد
دو هی از رستوران بیرون آمد. گو وون کنار ماشین مشکی‌اش ایستاده بود.
دو هی: تو واقعاً دیوونه‌ای! چرا اومدی اینجا؟
گو وون: چون جواب تلفنم رو ندادی.
دو هی: من مجبور نیستم همیشه جواب تو رو بدم!
گو وون نگاهش را به مین جه که پشت سر دو هی ایستاده بود، دوخت.
گو وون: پس این همون دوست قدیمیه؟
مین جه جلو آمد.
مین جه: مشکلی وجود داره؟
گو وون لبخند سردی زد.
گو وون: هنوز نه!
دو هی بین آن دو ایستاد.
دو هی: بسه! من دیگه بچه نیستم که شما دوتا به‌جای من تصمیم بگیرین.
مین جه خداحافظی کرد و رفت.
دو هی رو به گو وون برگشت.
دو هی: چرا نمی‌ذاری زندگی خودمو داشته باشم؟
گو وون این بار شوخی نکرد.
آرام گفت:
گو وون: چون نمی‌دونم چرا وقتی از کنارم دور می‌شی، همه‌چیز به هم می‌ریزه.
دو هی ماتش برد.
دو هی: چی گفتی؟
گو وون نگاهش را دزدید.
گو وون: هیچی. فراموشش کن.
دو هی آرام لبخند زد.
دو هی: برای یه شیطان، خیلی خوب بلدی دروغ بگی!
گو وون چیزی نگفت.
اما همان شب، وقتی تنها به عمارت برگشت، برای اولین بار از خودش پرسید:
«نکنه من دارم عاشق می‌شم؟»
🖤 پایان پارت ۴
ادامه دارد... 🥀
پارت ۴ | شبی که همه‌چیز تغییر کرد
ساعت ۸ شب – رستوران لوکس سئول
دو هی روبه‌روی مین جه نشسته بود. هر دو مشغول صحبت بودند و گاهی می‌خندیدند.
مین جه: دو هی، خیلی وقته این‌قدر خوشحالت ندیده بودمت.
دو هی: شاید چون مدت‌هاست فرصت نکردیم همدیگه رو ببینیم.
مین جه لبخند زد.
مین جه: راستش یه چیزی هست که مدت‌هاست می‌خوام بهت بگم...
قبل از اینکه ادامه بدهد، تلفن دو هی روشن شد.
تماس ورودی: جونگ گو وون
دو هی تماس را رد کرد.
اما چند ثانیه بعد دوباره تلفنش زنگ خورد.
دو هی با کلافگی جواب داد.
دو هی: چیه گو وون؟!
گو وون: کجایی؟
دو هی: بیرونم. به تو چه؟
گو وون: آدرس رو بفرست.
دو هی: چرا باید این کارو بکنم؟
گو وون با صدایی جدی گفت:
گو وون: چون اتفاق خوبی در انتظارت نیست.
دو هی: تهدیدم می‌کنی؟
گو وون: نه... دارم بهت هشدار می‌دم.
تماس قطع شد.
مین جه با تعجب پرسید:
مین جه: مشکلی پیش اومده؟
دو هی: نه، فقط یه آدم اعصاب‌خردکنه!
بیست دقیقه بعد
دو هی از رستوران بیرون آمد. گو وون کنار ماشین مشکی‌اش ایستاده بود.
دو هی: تو واقعاً دیوونه‌ای! چرا اومدی اینجا؟
گو وون: چون جواب تلفنم رو ندادی.
دو هی: من مجبور نیستم همیشه جواب تو رو بدم!
گو وون نگاهش را به مین جه که پشت سر دو هی ایستاده بود، دوخت.
گو وون: پس این همون دوست قدیمیه؟
مین جه جلو آمد.
مین جه: مشکلی وجود داره؟
گو وون لبخند سردی زد.
گو وون: هنوز نه!
دو هی بین آن دو ایستاد.
دو هی: بسه! من دیگه بچه نیستم که شما دوتا به‌جای من تصمیم بگیرین.
مین جه خداحافظی کرد و رفت.
دو هی رو به گو وون برگشت.
دو هی: چرا نمی‌ذاری زندگی خودمو داشته باشم؟
گو وون این بار شوخی نکرد.
آرام گفت:
گو وون: چون نمی‌دونم چرا وقتی از کنارم دور می‌شی، همه‌چیز به هم می‌ریزه.
دو هی ماتش برد.
دو هی: چی گفتی؟
گو وون نگاهش را دزدید.
گو وون: هیچی. فراموشش کن.
دو هی آرام لبخند زد.
دو هی: برای یه شیطان، خیلی خوب بلدی دروغ بگی!
گو وون چیزی نگفت.
اما همان شب، وقتی تنها به عمارت برگشت، برای اولین بار از خودش پرسید:
«نکنه من دارم عاشق می‌شم؟»
🖤 پایان پارت ۴
ادامه دارد... 🥀
- ۱۲۰
- ۲۱ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
