فاصله یک لبخند تا جنون
𝐏𝐚𝐫𝐭: ❸❽
عکس هنوز در دست تهیونگ بود.
چند ثانیه به آن خیره ماند و بعد آن را داخل جیب کت خودش گذاشت.
گفتم:
«اون عکس رو از کجا آوردن؟»
یونگی جواب داد:
«احتمالاً مدت‌هاست زیر نظر داریم.»
تهیونگ نگاه تندی به او انداخت.
«نه.»
یونگی ساکت شد.
تهیونگ ادامه داد:
«زیر نظر من بودن.»
صدایش آن‌قدر آرام بود که بیشتر از فریاد نگران‌کننده به نظر می‌رسید.
---
به سمت راهروی اصلی برگشتیم.
اما قبل از اینکه به آسانسور برسیم، صدای یکی از نگهبان‌ها را شنیدیم.
«اینجا کسی نیست!»
یونگی ایستاد.
«چی شده؟»
نگهبان به اتاقی در انتهای راهرو اشاره کرد.
«دوربین این قسمت چند دقیقه قطع شده بود. وقتی برگشت، اینجا خالی بود.»
تهیونگ جلو رفت.
روی دیوار اتاق، همان نشان شورای سایه دیده می‌شد.
اما این بار زیر آن فقط یک جمله نوشته بودند:
«رئیس، وقت انتخابه.»
تهیونگ چند لحظه به نوشته نگاه کرد.
بعد گفت:
«می‌خوان من انتخاب کنم.»
پرسیدم:
«بین چی؟»
«گذشته‌ام و چیزی که الان دارم.»
نگاهم کرد.
«و اونا فکر می‌کنن می‌تونن مجبورم کنن یکی رو انتخاب کنم.»
---
به اتاقم برگشتم، اما ذهنم آرام نمی‌شد.
پرونده‌ی B-17 را دوباره باز کردم.
صفحه‌ها را یکی‌یکی ورق زدم تا اینکه به یک گزارش قدیمی رسیدم.
عنوانش:
«ارزیابی روانی بیمار شماره هفت»
شروع گزارش عجیب بود.
نوشته شده بود که تهیونگ در جلسات اولیه تقریباً هیچ واکنشی نشان نمی‌داده.
اما یک مورد همیشه تکرار شده بود.
هر بار نام یک نفر مطرح می‌شد، رفتار او تغییر می‌کرد.
اسم را خواندم.
مین یونگی.
سرم را بلند کردم.
یعنی یونگی از همان ابتدا فقط یک ناظر نبود؟
---
در همان لحظه در اتاق باز شد.
یونگی وارد شد.
پرونده را دید.
نگاهم کرد.
«اون قسمت رو هم پیدا کردی.»
«چرا هر بار اسم تو میاد، رفتار تهیونگ تغییر می‌کنه؟»
یونگی کنار پنجره ایستاد.
«چون من تنها کسی بودم که می‌دونست تهیونگ قبل از اینجا چه کسی بوده.»
«پس چرا کمکش کردی؟»
یونگی چند لحظه سکوت کرد.
«چون یک بار بهش قول دادم.»
«چه قولی؟»
نگاهش را به من دوخت.
«اگر یک روز از اینجا بیرون رفت، کمکش می‌کنم دوباره خودش رو پیدا کنه.»
قبل از اینکه چیزی بگویم، صدای تهیونگ از پشت در آمد.
«قولت هنوز سر جاشه؟»
یونگی برگشت.
تهیونگ وارد اتاق شد.
یونگی آرام جواب داد:
«تا وقتی خودت بخوای.»
تهیونگ چند ثانیه به او نگاه کرد.
بعد گفت:
«پس وقتشه.»
---
من با تعجب پرسیدم:
«وقت چی؟»
تهیونگ به پرونده‌ی B-17 نگاه کرد.
«وقت اینه که بفهمیم چه کسی پشت این بازیه.»
یونگی گفت:
«و بعد؟»
تهیونگ لبخند بسیار کوتاهی زد.
«بعد من از اینجا بیرون می‌رم.»
سکوت کردم.
او ادامه داد:
«این بار دیگه کسی منو برنمی‌گردونه.»
و من نمی‌دانستم چرا...
اما همان لحظه حس کردم خروج تهیونگ از این بیمارستان دیگر یک احتمال نیست.
یک اتفاق قطعی بود.
---
ادامه دارد...
عکس هنوز در دست تهیونگ بود.
چند ثانیه به آن خیره ماند و بعد آن را داخل جیب کت خودش گذاشت.
گفتم:
«اون عکس رو از کجا آوردن؟»
یونگی جواب داد:
«احتمالاً مدت‌هاست زیر نظر داریم.»
تهیونگ نگاه تندی به او انداخت.
«نه.»
یونگی ساکت شد.
تهیونگ ادامه داد:
«زیر نظر من بودن.»
صدایش آن‌قدر آرام بود که بیشتر از فریاد نگران‌کننده به نظر می‌رسید.
---
به سمت راهروی اصلی برگشتیم.
اما قبل از اینکه به آسانسور برسیم، صدای یکی از نگهبان‌ها را شنیدیم.
«اینجا کسی نیست!»
یونگی ایستاد.
«چی شده؟»
نگهبان به اتاقی در انتهای راهرو اشاره کرد.
«دوربین این قسمت چند دقیقه قطع شده بود. وقتی برگشت، اینجا خالی بود.»
تهیونگ جلو رفت.
روی دیوار اتاق، همان نشان شورای سایه دیده می‌شد.
اما این بار زیر آن فقط یک جمله نوشته بودند:
«رئیس، وقت انتخابه.»
تهیونگ چند لحظه به نوشته نگاه کرد.
بعد گفت:
«می‌خوان من انتخاب کنم.»
پرسیدم:
«بین چی؟»
«گذشته‌ام و چیزی که الان دارم.»
نگاهم کرد.
«و اونا فکر می‌کنن می‌تونن مجبورم کنن یکی رو انتخاب کنم.»
---
به اتاقم برگشتم، اما ذهنم آرام نمی‌شد.
پرونده‌ی B-17 را دوباره باز کردم.
صفحه‌ها را یکی‌یکی ورق زدم تا اینکه به یک گزارش قدیمی رسیدم.
عنوانش:
«ارزیابی روانی بیمار شماره هفت»
شروع گزارش عجیب بود.
نوشته شده بود که تهیونگ در جلسات اولیه تقریباً هیچ واکنشی نشان نمی‌داده.
اما یک مورد همیشه تکرار شده بود.
هر بار نام یک نفر مطرح می‌شد، رفتار او تغییر می‌کرد.
اسم را خواندم.
مین یونگی.
سرم را بلند کردم.
یعنی یونگی از همان ابتدا فقط یک ناظر نبود؟
---
در همان لحظه در اتاق باز شد.
یونگی وارد شد.
پرونده را دید.
نگاهم کرد.
«اون قسمت رو هم پیدا کردی.»
«چرا هر بار اسم تو میاد، رفتار تهیونگ تغییر می‌کنه؟»
یونگی کنار پنجره ایستاد.
«چون من تنها کسی بودم که می‌دونست تهیونگ قبل از اینجا چه کسی بوده.»
«پس چرا کمکش کردی؟»
یونگی چند لحظه سکوت کرد.
«چون یک بار بهش قول دادم.»
«چه قولی؟»
نگاهش را به من دوخت.
«اگر یک روز از اینجا بیرون رفت، کمکش می‌کنم دوباره خودش رو پیدا کنه.»
قبل از اینکه چیزی بگویم، صدای تهیونگ از پشت در آمد.
«قولت هنوز سر جاشه؟»
یونگی برگشت.
تهیونگ وارد اتاق شد.
یونگی آرام جواب داد:
«تا وقتی خودت بخوای.»
تهیونگ چند ثانیه به او نگاه کرد.
بعد گفت:
«پس وقتشه.»
---
من با تعجب پرسیدم:
«وقت چی؟»
تهیونگ به پرونده‌ی B-17 نگاه کرد.
«وقت اینه که بفهمیم چه کسی پشت این بازیه.»
یونگی گفت:
«و بعد؟»
تهیونگ لبخند بسیار کوتاهی زد.
«بعد من از اینجا بیرون می‌رم.»
سکوت کردم.
او ادامه داد:
«این بار دیگه کسی منو برنمی‌گردونه.»
و من نمی‌دانستم چرا...
اما همان لحظه حس کردم خروج تهیونگ از این بیمارستان دیگر یک احتمال نیست.
یک اتفاق قطعی بود.
---
ادامه دارد...
- ۴.۵k
- ۲۷ مرداد ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۳)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
