پیمان نقره ای

part⁹
بویِ سرد و تیزِ عطرش دوباره فضای دورت رو پر کرد. نگاهش رو دزدید تا با چشم‌هایِ خودت قفل بشه؛ تو اون چشم‌هایِ یخی، چیزی فراتر از عصبانیت بود. یه جور جنون… یه جور ادعایِ مالکیتِ دوباره نشست کنارِ تو. فاصله‌تون اون‌قدر کم بود که شونه‌هاتون بهم برخورد کرد. اون پنج تا پسر که حالا از ترسِ دراکو جرأتِ نفس کشیدن هم نداشتن، خودشون رو جمع کرده بودن.
دراکو سرش رو کمی خم کرد، طوری که فقط تو بشنوی. صدایِ بم و خش‌دارش تویِ گوشت پیچید:_ احمقِ کوچولو… فکر کردی می‌تونی تنهایی با یه ارتش در بیفتی؟
تو با همون چشم‌هایِ جسور نگاهش کردی، دست‌هات که بالا بود رو کمی تکون دادی:
_ اون‌ها شروعش کردن، مالفوی. و من هم تمومش کردم.
دراکو پوزخندِ کجی زد، همون پوزخندی که حالا برات آشنا بود. دستش رو از پشتش برد لایِ موهات و برایِ یک لحظه، طوری که اسنیپ نبینه، پشتِ گردنت رو لمس کرد… گرمایِ دستش باعث شد لرزه‌ای از هیجان توی بدنت بپیچه._ تو فقط واسه خودت دردسر می‌خری… ولی یادت باشه، دفعه‌ی بعد، اگه کسی بخواد بهت دست بزنه، قبل از اینکه خودت دست‌به‌کار بشی، جنازه‌شون رو از کفِ این راهرو جمع می‌کنم...
اسنیپ نگاهش رو تیز کرد و به سمتِ شما برگشت. دراکو بلافاصله دستش رو عقب کشید، اما اون نوری که تویِ چشماش می‌سوخت، هنوز همون‌قدر خطرناک بود. تنبیه تازه شروع شده بود، اما تو حالا دیگه تنها نبودی.
وقتی تنبیه بالاخره تموم شد، دراکو مثل یه سایه‌یِ لعنتی، از سایه‌به‌سایه موندن دست برنداشت. هر جا که پا می‌ذاشتی، سنگینیِ حضورش رو پشتِ گردنت حس می‌کردی. می‌خواست بهت نزدیک بشه، می‌خواست با اون لحنِ بم و مالکانه، انگار که می‌خواد با کلماتش مالکِ وجودت بشه، برات توضیح بده، اما تو فقط با نگاهی سرد و بی‌تفاوت ازش رد می‌شدی،وقتی به خوابگاه رسیدی، دراکو باز هم همون‌جا بود؛ درست جلوی در، با اون نگاهِ تشنه‌یِ کنترل. می‌خواستی فقط سکوت باشه. بدون اینکه حتی به حرفش گوش بدی، با تمامِ قدرت در رو به رخش کشیدی. صدایِ کوبیده شدنِ در، مثل یه ضربه‌یِ نهایی، سکوتِ راهرو رو درهم شکست...
با بی‌حسی رفتی سمتِ میزت. انگشتات می‌لرزید، اما نه از ترس، از اون خشمِ فروخورده‌ای که مثلِ اسید توی رگ‌هات جریان داشت. نامه‌هایی که روی میز جمع شده بودن رو با بی‌قراری باز کردی. کاغذها زیرِ انگشتات خش‌خش می‌کردن.
و بعد، چشمات رویِ اون نامه‌ی خاص ثابت موند.
تعطیلاتِ آخر هفته. جشنِ بزرگِ عمارتِ مالفوی.
یه لبخندِ تلخ و کج روی لبه‌ی لبت نشست. تو می‌دونستی اون جشن فقط یه مهمونیِ معمولی نیست؛ یه میدونِ جنگه. دراکو فکر می‌کرد با اون بوسه و اون حرف‌هایِ مرموز می‌تونه بازی رو کنترل کنه، اما اون نمی‌دونست که تو قراره برای سوزوندنِ غرورِ اون، سنگِ تموم بذاری.
تو دیگه اون دختری نبودی که فقط تماشا کنه. تو می‌خواستی واردِ قلمروِ خودش بشی، درست وسطِ قلبِ عمارتِ مالفوی، و اونجا بود که بازیِ واقعی شروع می‌شد. قرار بود اون جشن، نه شروعِ یه داستان، بلکه نقطه‌ی فروپاشیِ دراکو باشه..>>

♡♧♡♧♡♧♡♧♡♧♡♧♡