Chapter Seven, S², Part ⁴⁷
Chapter Seven, S², Part ⁴⁷
... بانوی من، امپراطور پشت در هستن
° بیان داخل
.
بعد از جمع کردن لباسش آروم روی صندلی نشست.
ملکه مادر لبخندی زد و دست هاش رو روی دامنش جمع کرد.
° صمیمانه، از اعماق قلبم بابت این که همه چیز به خوبی و خوشی تموم شد خوشحالم
یونگی سری تکون داد و لبخند کمرنگی زد.
_ فکر کنم باید از این بابت از شما ممنون باشم
° از چه بابتی؟
_ هدیه دادن جیمین
ملکه مادر لبخندش لحظه ای سست شد.
_ اگر شما بحث آوردن معروفترین و کاربلدترین شمن رو پیش نمیکشیدید و اصرار نمیکردید.. ممکن بود نه تنها هیچوقت نمیدیدمش، بلکه الآن زنده هم نبودم... مادر.. ازت ممنونم...
وقتی احساسات درون صدای پسرش رو حس کرد نفسی گرفت و لبخند مهربانانه ای بهش زد.
سری تکون داد و بعد از گذشت ثانیه ای یونگی شروع کرد.
_ در جریان جشن هستید درسته؟
° در حد یک ایده ازش شنیدم
_ تصمیم دارم برای رهایی ای به این بزرگی و هدیه خدایان به من که جیمین باشه، جشن بزرگی برپا کنم.
° چه روزی رو براش در نظر گرفتین؟
_ دقیق نمیدونم ولی به زودی. بعد از اینکه خدمه جدید رو معین کنم
° به ترتیب خدمه جدید فکر کردید؟ اینکه چه کسانی شایسته این مقامات هستن؟
_ فکر سطحی ای کردم اما هنوز به نتیجه مشخصی نرسیدم
° به هر حال، همگیه افراد حال حاضر در قصر، به نظر و انتخابتون احترام میزارن، اعلیحضرت
یونگی سری تکون داد و با خم کردن سرش به پایین، نشون داد که میخواد اتاق رو ترک کنه. وقتی که رسید به چهارچوب در صدای ملکه مادر متوقفش کرد.
° عالیجناب... از کجا شروع شد... چجوری، چرا؟...
یونگی ایستاد. مکثی کرد و همونطور که پشتش به ملکه مادر بود پاسخ داد.
_ مادر... وقتی ماه به شما میتابه یا وقتی که موج دریا بلند میشه و میشینه، شما میپرسید چرا؟ وقتی که برگ از درخت میفته، شما میپرسید چرا؟ کل زندگی ناخواسته اس.. اون درست مثل نوری که از جهت ماه و خورشید میتابه، برگی که از درخت میفته، مرواریدی که درون صدفی شکل میگیره، چشمه ای که به راه خودش ادامه میده، ناخواسته سمت قلبم اومد. و من چه کسی باشم که پسش بزنم؟ پس... فقط پذیرفتمش..
رو چرخوند سمت ملکه مادر.
_ اجازه دادم مثل نسیمی که از کنار آدم رد میشه و خنکی رو به تمام وجود آدم میبره، بیاد و تمام منو در بر بگیره... اون چیزی فراتر از یه آفریده، بنده و یا هدیه اس مادر... اون... قابل توصیف نیست...
بعد از انداختن نگاهی به چهره ی جدید مادرش، سری خم کرد و راهش رو از سر گرفت و اتاق رو ترک کرد.
... بانوی من، امپراطور پشت در هستن
° بیان داخل
.
بعد از جمع کردن لباسش آروم روی صندلی نشست.
ملکه مادر لبخندی زد و دست هاش رو روی دامنش جمع کرد.
° صمیمانه، از اعماق قلبم بابت این که همه چیز به خوبی و خوشی تموم شد خوشحالم
یونگی سری تکون داد و لبخند کمرنگی زد.
_ فکر کنم باید از این بابت از شما ممنون باشم
° از چه بابتی؟
_ هدیه دادن جیمین
ملکه مادر لبخندش لحظه ای سست شد.
_ اگر شما بحث آوردن معروفترین و کاربلدترین شمن رو پیش نمیکشیدید و اصرار نمیکردید.. ممکن بود نه تنها هیچوقت نمیدیدمش، بلکه الآن زنده هم نبودم... مادر.. ازت ممنونم...
وقتی احساسات درون صدای پسرش رو حس کرد نفسی گرفت و لبخند مهربانانه ای بهش زد.
سری تکون داد و بعد از گذشت ثانیه ای یونگی شروع کرد.
_ در جریان جشن هستید درسته؟
° در حد یک ایده ازش شنیدم
_ تصمیم دارم برای رهایی ای به این بزرگی و هدیه خدایان به من که جیمین باشه، جشن بزرگی برپا کنم.
° چه روزی رو براش در نظر گرفتین؟
_ دقیق نمیدونم ولی به زودی. بعد از اینکه خدمه جدید رو معین کنم
° به ترتیب خدمه جدید فکر کردید؟ اینکه چه کسانی شایسته این مقامات هستن؟
_ فکر سطحی ای کردم اما هنوز به نتیجه مشخصی نرسیدم
° به هر حال، همگیه افراد حال حاضر در قصر، به نظر و انتخابتون احترام میزارن، اعلیحضرت
یونگی سری تکون داد و با خم کردن سرش به پایین، نشون داد که میخواد اتاق رو ترک کنه. وقتی که رسید به چهارچوب در صدای ملکه مادر متوقفش کرد.
° عالیجناب... از کجا شروع شد... چجوری، چرا؟...
یونگی ایستاد. مکثی کرد و همونطور که پشتش به ملکه مادر بود پاسخ داد.
_ مادر... وقتی ماه به شما میتابه یا وقتی که موج دریا بلند میشه و میشینه، شما میپرسید چرا؟ وقتی که برگ از درخت میفته، شما میپرسید چرا؟ کل زندگی ناخواسته اس.. اون درست مثل نوری که از جهت ماه و خورشید میتابه، برگی که از درخت میفته، مرواریدی که درون صدفی شکل میگیره، چشمه ای که به راه خودش ادامه میده، ناخواسته سمت قلبم اومد. و من چه کسی باشم که پسش بزنم؟ پس... فقط پذیرفتمش..
رو چرخوند سمت ملکه مادر.
_ اجازه دادم مثل نسیمی که از کنار آدم رد میشه و خنکی رو به تمام وجود آدم میبره، بیاد و تمام منو در بر بگیره... اون چیزی فراتر از یه آفریده، بنده و یا هدیه اس مادر... اون... قابل توصیف نیست...
بعد از انداختن نگاهی به چهره ی جدید مادرش، سری خم کرد و راهش رو از سر گرفت و اتاق رو ترک کرد.
- ۸۸۴
- ۰۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط