#درخواستی
#درخواستی
( سورپرایز خراب‌شده )
تکپارتی سَپ🫶
«یونگی/جیهوپ»
صبح از همون لحظه‌ای که هوسوک چشم‌هاش رو باز کرد، رفتار عجیبی داشت.
مدام به ساعت نگاه می‌کرد، زیر لب چیزی می‌گفت و هر وقت یونگی بهش نزدیک می‌شد، سریع چیزی رو پشت سرش پنهان می‌کرد.
یونگی که روی تخت نشسته بود، با چشمای نیمه‌باز نگاهش کرد.
— هوسوک...
— جانم؟!
— داری چیکار می‌کنی؟
هوسوک لبخند بزرگی زد و دست‌هاش رو پشت کمرش قایم کرد.
— هیچییی!
یونگی ابرویی بالا انداخت.
— وقتی می‌گی هیچی، یعنی یه خرابکاری‌ای کردی.
— چرا همیشه به من شک داری؟!
— چون همیشه یه دلیلی برای شک کردن بهم می‌دی.
هوسوک خندید و با شیطنت گفت:
— فعلاً به کار خودت برس، آقای بدبین!
تمام روز هوسوک سعی کرد یونگی رو از خونه بیرون بفرسته، اما هیچ‌کدوم از نقشه‌هاش جواب نداد.
بالاخره عصر، وقتی یونگی مشغول خوندن کتابش بود، هوسوک کنارش نشست.
— یونگی...
— هوم؟
— می‌شه امشب یه کاری برام انجام بدی؟
یونگی بدون اینکه نگاهش رو از کتاب برداره، گفت:
— بستگی داره چی باشه.
— فقط چشم‌هات رو ببند و باهام بیا.
یونگی کتاب رو بست و نگاه مشکوکی بهش انداخت.
— این یکی دیگه چه نقشه‌ایه؟
هوسوک دستش رو جلو آورد.
— بهم اعتماد نداری؟
یونگی دستش رو گرفت.
— به تو چرا، به نقشه‌هات نه!
هوسوک یونگی رو تا جلوی اتاق برد و ازش خواست چشم‌هاش رو ببنده.
— آماده‌ای؟
— هوسوک، اگه قراره یه چیزی بترسونتم، همین الان برمی‌گردم.
— فقط ساکت باش!
هوسوک در رو باز کرد.
اتاق با چراغ‌های کوچیک و نورهای گرم تزئین شده بود. روی میز یه کیک کوچیک قرار داشت و چندتا عکس از لحظه‌های دونفره‌شون روی دیوار دیده می‌شد.
یونگی چند لحظه ساکت موند.
هوسوک با کمی نگرانی پرسید:
— خب؟ خوشت اومد؟
یونگی لبخند کوچیکی زد.
— پس تمام روز داشتی برای این کار نقشه می‌کشیدی؟
هوسوک با تعجب برگشت سمتش.
— از کجا فهمیدی؟!
— فکر کردی نمی‌فهمم هر پنج دقیقه یه بار داری ساعت رو چک می‌کنی؟
هوسوک لب‌هاش رو جمع کرد.
— یعنی سورپرایزم خراب شد؟
یونگی از پشت هوسوک رو بغل کرد...
— نه، فقط یکم زودتر از چیزی که فکر می‌کردم لو رفت.
هوسوک با لبخند گفت:
— می‌خواستم یه شب قشنگ برات بسازم.
یونگی نگاهی به اتاق انداخت.
— موفق شدی. فقط امیدوارم کیک رو خودت درست نکرده باشی!
هوسوک با اعتراض گفت:
— هییی! من فقط مسئول تزئینات بودم!
یونگی خندید.
— خداروشکر!
کمی بعد، هر دو کنار میز نشسته بودن و کیک می‌خوردن.
هوسوک با قاشق کوچیکی یه تکه کیک برداشت و جلوی یونگی گرفت.
— بگو آآآ.
یونگی نگاهش کرد.
— خودم دست دارم.
— می‌دونم، ولی می‌خوام من بهت بدم!
یونگی بالاخره کیک رو خورد.
چند لحظه بعد، خودش تکه‌ای از کیک برداشت و به سمت هوسوک گرفت.
— حالا تو.
هوسوک با ذوق دهانش رو باز کرد.
— دیدی؟ تو هم داری شبیه من می‌شی!
یونگی خندید و سرش رو تکون داد.
— چه بدبختی ای!
هوسوک خندید و دستش رو روی میز کنار دست یونگی گذاشت.
— خب، اعتراف کن که سورپرایزم رو دوست داشتی.
یونگی بهش نگاه کرد.
— آره، خیلی هم دوست داشتم.
هوسوک لبخند رضایت‌بخشی زد.
— پس دفعه‌ی بعد بهتر مخفیش می‌کنم!
یونگی یه قاشق دیگه از کیک برداشت.
— دفعه‌ی بعد اول مطمئن شو من نمی‌فهمم. بعد برو سراغ تزئینات!
هوسوک خندید و گفت:
—چشم آقای مین یونگی!
هردوشون لبخند زدن و امشب بهترین روز تولد یونگی بود.
Finish.
( سورپرایز خراب‌شده )
تکپارتی سَپ🫶
«یونگی/جیهوپ»
صبح از همون لحظه‌ای که هوسوک چشم‌هاش رو باز کرد، رفتار عجیبی داشت.
مدام به ساعت نگاه می‌کرد، زیر لب چیزی می‌گفت و هر وقت یونگی بهش نزدیک می‌شد، سریع چیزی رو پشت سرش پنهان می‌کرد.
یونگی که روی تخت نشسته بود، با چشمای نیمه‌باز نگاهش کرد.
— هوسوک...
— جانم؟!
— داری چیکار می‌کنی؟
هوسوک لبخند بزرگی زد و دست‌هاش رو پشت کمرش قایم کرد.
— هیچییی!
یونگی ابرویی بالا انداخت.
— وقتی می‌گی هیچی، یعنی یه خرابکاری‌ای کردی.
— چرا همیشه به من شک داری؟!
— چون همیشه یه دلیلی برای شک کردن بهم می‌دی.
هوسوک خندید و با شیطنت گفت:
— فعلاً به کار خودت برس، آقای بدبین!
تمام روز هوسوک سعی کرد یونگی رو از خونه بیرون بفرسته، اما هیچ‌کدوم از نقشه‌هاش جواب نداد.
بالاخره عصر، وقتی یونگی مشغول خوندن کتابش بود، هوسوک کنارش نشست.
— یونگی...
— هوم؟
— می‌شه امشب یه کاری برام انجام بدی؟
یونگی بدون اینکه نگاهش رو از کتاب برداره، گفت:
— بستگی داره چی باشه.
— فقط چشم‌هات رو ببند و باهام بیا.
یونگی کتاب رو بست و نگاه مشکوکی بهش انداخت.
— این یکی دیگه چه نقشه‌ایه؟
هوسوک دستش رو جلو آورد.
— بهم اعتماد نداری؟
یونگی دستش رو گرفت.
— به تو چرا، به نقشه‌هات نه!
هوسوک یونگی رو تا جلوی اتاق برد و ازش خواست چشم‌هاش رو ببنده.
— آماده‌ای؟
— هوسوک، اگه قراره یه چیزی بترسونتم، همین الان برمی‌گردم.
— فقط ساکت باش!
هوسوک در رو باز کرد.
اتاق با چراغ‌های کوچیک و نورهای گرم تزئین شده بود. روی میز یه کیک کوچیک قرار داشت و چندتا عکس از لحظه‌های دونفره‌شون روی دیوار دیده می‌شد.
یونگی چند لحظه ساکت موند.
هوسوک با کمی نگرانی پرسید:
— خب؟ خوشت اومد؟
یونگی لبخند کوچیکی زد.
— پس تمام روز داشتی برای این کار نقشه می‌کشیدی؟
هوسوک با تعجب برگشت سمتش.
— از کجا فهمیدی؟!
— فکر کردی نمی‌فهمم هر پنج دقیقه یه بار داری ساعت رو چک می‌کنی؟
هوسوک لب‌هاش رو جمع کرد.
— یعنی سورپرایزم خراب شد؟
یونگی از پشت هوسوک رو بغل کرد...
— نه، فقط یکم زودتر از چیزی که فکر می‌کردم لو رفت.
هوسوک با لبخند گفت:
— می‌خواستم یه شب قشنگ برات بسازم.
یونگی نگاهی به اتاق انداخت.
— موفق شدی. فقط امیدوارم کیک رو خودت درست نکرده باشی!
هوسوک با اعتراض گفت:
— هییی! من فقط مسئول تزئینات بودم!
یونگی خندید.
— خداروشکر!
کمی بعد، هر دو کنار میز نشسته بودن و کیک می‌خوردن.
هوسوک با قاشق کوچیکی یه تکه کیک برداشت و جلوی یونگی گرفت.
— بگو آآآ.
یونگی نگاهش کرد.
— خودم دست دارم.
— می‌دونم، ولی می‌خوام من بهت بدم!
یونگی بالاخره کیک رو خورد.
چند لحظه بعد، خودش تکه‌ای از کیک برداشت و به سمت هوسوک گرفت.
— حالا تو.
هوسوک با ذوق دهانش رو باز کرد.
— دیدی؟ تو هم داری شبیه من می‌شی!
یونگی خندید و سرش رو تکون داد.
— چه بدبختی ای!
هوسوک خندید و دستش رو روی میز کنار دست یونگی گذاشت.
— خب، اعتراف کن که سورپرایزم رو دوست داشتی.
یونگی بهش نگاه کرد.
— آره، خیلی هم دوست داشتم.
هوسوک لبخند رضایت‌بخشی زد.
— پس دفعه‌ی بعد بهتر مخفیش می‌کنم!
یونگی یه قاشق دیگه از کیک برداشت.
— دفعه‌ی بعد اول مطمئن شو من نمی‌فهمم. بعد برو سراغ تزئینات!
هوسوک خندید و گفت:
—چشم آقای مین یونگی!
هردوشون لبخند زدن و امشب بهترین روز تولد یونگی بود.
Finish.
- ۲۱۳
- ۲۳ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
