پارت ۸ شاهزداه قصر سیاه

هیساشی دستش را بالا آورد و نگهبان‌ها بلافاصله عقب رفتند. سپس با همان نگاه سرد و نافذش به ایزوکو خیره شد و گفت:

**«امروز روز خدمت به خاندان ماست. آماده‌ای آن قربانی را بکشی؟»**

رنگ از صورت ایزوکو پرید.

**«قربانی...؟»**

هیساشی لبخند کم‌رنگ و بی‌رحمانه‌ای زد.

**«بله. امروز باید ثابت کنی که شایسته‌ی نام این خاندان و وارث قصر سیاه هستی.»**

ایزوکو احساس کرد بند کیف زیر انگشتانش می‌لرزد. او از مراسم‌های تاریک پدرش چیزهایی شنیده بود، اما هرگز تصور نمی‌کرد روزی مجبور شود شخصاً در یکی از آن‌ها شرکت کند—آن هم درست در روزی که قرار بود همراه باکوگو فرار کند.

با صدایی لرزان پرسید:

**«اون شخص کیه؟ چه کاری کرده؟»**

چهره‌ی هیساشی جدی‌تر شد.

**«این موضوع اهمیتی ندارد. قربانی نیازی به گناهکار بودن ندارد؛ تنها باید خونش برای پیمان کافی باشد.»**

ایزوکو سرش را بالا آورد. ترس هنوز در چشمانش دیده می‌شد، اما این بار چیزی درون آن‌ها تغییر کرده بود.

**«من کسی رو که بی‌گناهه نمی‌کشم.»**

راهرو در سکوت فرو رفت.

نگهبان‌ها با نگرانی به یکدیگر نگاه کردند. حتی مادر ایزوکو که چند قدم دورتر ایستاده بود، برای لحظه‌ای سرش را به‌سوی پسرش چرخاند. ایزوکو هیچ‌وقت این‌گونه مستقیم با پدرش مخالفت نکرده بود.

هیساشی آرام به طرف او آمد و گفت:

**«چه گفتی؟»**

پاهای ایزوکو می‌لرزیدند، اما عقب نرفت.

**«گفتم من اون قربانی رو نمی‌کشم.»**

هیساشی ناگهان دستش را روی شانه‌ی ایزوکو گذاشت و محکم فشرد.

**«این یک درخواست نبود، ایزوکو. فرمان بود.»**

ایزوکو از درد صورتش را جمع کرد، اما سکوت نکرد:

**«پس چرا پرسیدی آماده‌ام یا نه؟ تو هیچ‌وقت به انتخاب من اهمیت ندادی!»**

خشم در چشمان هیساشی شعله کشید. او با اشاره‌ای کوتاه به نگهبان‌ها فرمان داد:

**«او را به تالار قربانی ببرید. وقتی آن فرد را ببیند، نظرش تغییر خواهد کرد.»**

دو نگهبان بازوان ایزوکو را گرفتند. کیف از دستش افتاد و وسایلش روی زمین پخش شدند. قمقمه، نان و گردنبند قدیمی‌اش مقابل چشمان هیساشی قرار گرفتند.

هیساشی به وسایل نگاه کرد و با لحنی مشکوک پرسید:

**«برای کسی که قصد ترک قصر را نداشت، بیش از اندازه آماده‌ای.»**

قلب ایزوکو فرو ریخت. پیش از آنکه بتواند پاسخی بسازد، هیساشی گردنبند را برداشت و آن را میان انگشتانش چرخاند.

**«چه کسی به تو گفته امروز فرار کنی؟»**

ایزوکو لب‌هایش را محکم روی هم فشار داد. اگر نام باکوگو را می‌گفت، تمام نقشه نابود می‌شد.

هیساشی بدون اینکه منتظر جواب بماند، رو به نگهبانان کرد:

**«او را ببرید.»**

نگهبان‌ها ایزوکو را در راهرو کشاندند و از پلکان سنگی پایین بردند. هرچه پایین‌تر می‌رفتند، نور کمتر و هوا سردتر می‌شد. سرانجام به تالاری زیرزمینی رسیدند که شمع‌های سیاه اطرافش می‌سوختند.

در مرکز تالار، شخصی با دست‌های بسته روی زانو قرار داشت و پارچه‌ای سیاه صورتش را پوشانده بود.

هیساشی شمشیری تشریفاتی را برداشت و دسته‌ی آن را به طرف ایزوکو گرفت.

**«شمشیر را بگیر و وظیفه‌ات را انجام بده.»**

ایزوکو حرکتی نکرد.

هیساشی با اشاره به یکی از نگهبان‌ها فرمان داد پارچه را از روی سر قربانی بردارد. نگهبان پارچه را کنار کشید و چهره‌ی زخمی جوان نمایان شد.

نفس ایزوکو بند آمد.

آن چهره را می‌شناخت.

یکی از افراد باکوگو بود—همان کسی که قرار بود از داخل قصر، دروازه‌ی پشتی را برای فرارشان باز کند.

قربانی با دشواری سرش را بالا آورد و به ایزوکو نگاه کرد. سپس بسیار آرام، طوری که هیساشی نشنود، زمزمه کرد:

**«نقشه هنوز لغو نشده... باکوگو داره میاد.»**

ایزوکو به شمشیر خیره شد. حالا می‌دانست فقط چند دقیقه فرصت دارد؛ باید تا رسیدن باکوگو زمان می‌خرید.

او دسته‌ی شمشیر را گرفت، اما آن را به‌سوی قربانی نبرد. تیغه را پایین نگه داشت و در دل گفت:

**«عجله کن، کاتسوکی...»**