لانگ فیکشن از سونگمین/p5

علامت من:○
علامت دیگران:_
ساعت یک و نیم نصفه شب... با صدای زنگ گوشیم از خواب پریدم.
با تعجب به اسمی که "سونگی♡" سیو شده بود چشم دوختم.
اول میخواستم جوابشو ندم ولی علامت SOS کنارش رو که دیدم، کمی نگران شدم و جواب دادم:" سونگمین چه خبر شده؟..."
اما برخلاف انتظارم، صدای لرزان زنی مثل یخ کل وجودمو منجمد کرد:" الو؟ خانم؟...شما نسبتی با آقای کیم سونگمین دارین؟!"
○چیزی شده؟
_شما تنها کسی بودین که توی قسمت اضطراری گوشیش داشت. الان...الان کجایین؟
با نگرانی بلند شدم و عصبی داد کشیدم:" میگم سونگمین چیشده؟!"
_بالا پشت بوم یه ساختمون...اون داره سعی میکنه خودشو بندازه پایین!
صداش توی گوشم اکو میشد...
به سختی گفتم:" چی؟!...کجاست؟"
_سئول، هانام دونگ، خیابون کانگ، کوچه سوم... یه ساختمون ۵ طبقه‌ست که نوسازه و درِ مشکی داره. میتونید خودتونو برسونید؟
هر چقدر بیشتر ادامه میداد، بیشتر گیج میشدم. آدرس...به طرز عجیبی آشنا بود.
○این که...آدرس خونه منه!
_منظورتون چیه؟
○شما الان روی پشت بوم خونه ی من وایسادین؟؟!!
بدون مهلت برای جواب گوشی رو قطع کردم و به سمت آسانسور دویدم.
وقتی به طبقه آخر رسیدم و پله هارو طی کردم، روی پشت بوم، آدم های زیادی رو دیدم که شاید خیلی بدشانس بودن از اینکه آیدل مورد علاقشون رو برای اولین بار توی همچین موقعیتی ملاقات میکردن.
ولی صحنه ای که باعث شد خورد بشم، دیدن پسری که دوسش داشتم بود که لبه‌ی پرتگاه وایستاده بود و به پایین خیره شده بود...
ادامه دارد...
خوشگلا من یه توضیحی راجع به اون بخش SOS تماش که نوشتم بهتون بدم.
به عنوان مثال، اگه شما فردی رو توی قسمت اضطراری گوشیتون سیو داشته باشین، میتونین بدون نیاز به باز کردن قفل صفحه باهاش تماس بگیرین. با این تفاوت که اگه از اونجا زنگ بزنین برای طرف مقابل علامت "SOS🖲" ظاهر میشه.
گفتم شاید بعضیا ندونن و با خوندنش گیج بشن🌚🎀
#yuji