بفرمایید
بفرمایید
🥀
ساعت ۱۱ شب ـ پذیرایی خانه، یک شب بارانی
باران شدیدی پشت پنجره می‌بارید.
همه در پذیرایی جمع شده بودند. هیزل روی فرش نشسته بود و دفتر طراحی‌اش را ورق می‌زد. تیانا مشغول نوشیدن چای بود، اسکایلر به مبل تکیه داده بود و فلورین هم کنار آدرین نشسته بود.
آدرین طبق معمول هودی گشاد مشکی اش را پوشیده بود. پاهایش را جمع کرده و مشغول بازی با بند آستینش بود.
هیزل ناگهان گفت:
«بچه‌ها... امروز یه چیزی یادم افتاد.»
اسکایلر: «باز چی؟»
هیزل دفترش را بست.
«اون روزای بک‌رومز رو یادتونه؟»
فضا کمی ساکت شد.
تیانا نگاهش را از فنجان برداشت.
«آره...»
هیزل ادامه داد:
«وقتی آدرین رو تازه پیدا کرده بودیم. وقتی فکر می‌کردیم نباید بهش اعتماد کنیم.»
آدرین لبخند کوچکی زد.
«اوه، !»
هیزل نگاهش کرد.
«آدرین، لطفاً شوخی نکن.»
«چشم، خانم رئیس.»
فلورین کمی لبخند زد، اما خودش هم به فکر فرو رفته بود.
هیزل گفت:
«ما واقعاً باهاش بد رفتار کردیم. حتی وقتی زخمی شده بود...»
اسکایلر آهسته گفت:
«می‌دونیم.»
چند ثانیه سکوت شد.
بعد فلورین به آدرین نگاه کرد.
فلورین: «یه سؤال دارم.»
آدرین سرش را چرخاند.
«بپرس.»
«اون روزها چه حسی داشتی؟»
آدرین بدون مکث جواب داد:
«کدوم روزها؟»
«وقتی هیچ‌کدوممون قبولت نداشتیم. وقتی بهت اعتماد نمی‌کردیم. وقتی زخمی شدی.»
لبخند آدرین کمی تغییر کرد.
«اِ... خب...»
نگاهش را به دست‌هایش دوخت.
«چیز خاصی نبود.»
فلورین:
«جدی می‌پرسم.»
آدرین خواست جواب بدهد.
اما ناگهان...
♡
چشم‌هایش شروع به اشک‌ریختن کردند.
ابتدا خودش هم متوجه نشد.
یک قطره روی گونه‌اش پایین آمد.
بعد قطره‌ای دیگر.
اما وقتی دستش را به صورتش کشید، متوجه شد اشک‌هایش سرخ هستند.
همه ساکت شدند.
هیزل دفترش را روی زمین گذاشت.
تیانا فنجانش را پایین آورد.
اسکایلر صاف نشست.
فلورین با تعجب به آدرین نگاه کرد.
آدرین سریع سرش را بالا گرفت.
لبخند زد.
یک لبخند کاملاً آشنا؛ همان لبخندی که همیشه وقتی نمی‌خواست کسی نگرانش شود، روی صورتش می‌نشست.
آدرین: «چیزی نیست، ببخشید!!!! ♡♡♡»
حتی با دستش صورتش را پاک کرد و خندید.
«وای، چه مسخره! چرا یهو این‌طوری شدم؟»
هیزل: «آدرین...»
«هوم؟»
«داری گریه میکنی.»
آدرین: «نه بابا!»
اسکایلر با صدای آرامی گفت:
«آدرین، اشک‌هات...»
آدرین دستمالی برداشت.
«می‌دونم، می‌دونم! یه اتفاق عجیب بود.»
فلورین هنوز به او نگاه می‌کرد.
«چرا عذرخواهی کردی؟»
آدرین خندید.
«خب، نمی‌خواستم جو رو خراب کنم!»
...
هیچ‌کس نخندید.
---
هیزل آرام از روی فرش بلند شد.
«آدرین، تو هنوز یادت هست؟»
آدرین سرش را کج کرد.
«چی رو؟»
«همه‌چیز رو.»
آدرین چند ثانیه سکوت کرد.
بعد با لحنی کاملاً معمولی گفت:
«آره.»
هیزل: «حتی زخم‌هایی که بهت زدیم؟»
آدرین لبخند زد.
«خب... هنوز یکیشون مونده.»
آستینش کمی بالا رفت و رد باریک زخمی قدیمی دیده شد.
هیزل به آن نگاه کرد.
چهره‌اش تغییر کرد.
«هنوز خوب نشده؟»
«نه، ولی چیز مهمی نیست.»
تیانا آهسته گفت:
«ما فکر می‌کردیم دیگه بهش فکر نمی‌کنی...»
آدرین به او نگاه کرد.
«چرا باید فکر نکنم؟»
سکوت.
آدرین تازه متوجه شد چه گفته.
سریع لبخند زد.
«البته منظورم این نیست که ناراحتم! الان همه‌چی خوبه.»
---
واکنش فلورین
فلورین کمی به سمتش چرخید.
«آدرین.»
«جانم؟»
«اون موقع که ما بهت غذا نمی‌دادیم، گرسنه می‌موندی؟»
آدرین خندید.
«نه بابا، بالاخره یه چیزی پیدا می‌کردم.»
«وقتی زخمی بودی چی؟»
«خودم رسیدگی می‌کردم.»
«وقتی همه ازت متنفر بودن؟»
آدرین این بار جواب نداد.
فلورین دوباره پرسید:
«اون موقع فکر می‌کردی قراره تا آخر تنها بمونی؟»
آدرین لبخندش را حفظ کرد.
اما اشک دیگری از چشمش پایین آمد.
«یه مقدار...»
صدایش ضعیف شد.
«آره.»
فلورین سرش را پایین انداخت.
او نمی‌دانست با این جواب چه کند.
---
تیانا
تیانا آرام کنار آدرین نشست.
«آدرین، می‌تونم یه چیزی بگم؟»
«بگو.»
«لازم نیست جلوی ما همیشه لبخند بزنی.»
آدرین نگاهش کرد.
«من همیشه لبخند نمی‌زنم!»
هیزل فوراً گفت:
«چرا، اتفاقاً خیلی هم می‌زنی!»
آدرین خندید.
«خب، شماها خیلی اعصاب‌خوردکنین.»
اما تیانا همچنان جدی بود.
«ما نمی‌خوای ناراحتیت رو پنهان کنی تا ما احساس بدی نداشته باشیم.»
آدرین به دستمالش نگاه کرد.
«من فقط نمی‌خوام شماها عذاب وجدان بگیرین.»
اسکایلر: «ولی ما باید بفهمیم چه کار کردیم.»
هیزل با صدای گرفته‌ای گفت:
«ما تو رو زخمی کردیم، آدرین...»
آدرین سریع سرش را بلند کرد.
«هیزل! نه، خواهش می‌کنم!»
«چرا؟»
«چون نمی‌خوام گریه کنی.»
........
🥀
ساعت ۱۱ شب ـ پذیرایی خانه، یک شب بارانی
باران شدیدی پشت پنجره می‌بارید.
همه در پذیرایی جمع شده بودند. هیزل روی فرش نشسته بود و دفتر طراحی‌اش را ورق می‌زد. تیانا مشغول نوشیدن چای بود، اسکایلر به مبل تکیه داده بود و فلورین هم کنار آدرین نشسته بود.
آدرین طبق معمول هودی گشاد مشکی اش را پوشیده بود. پاهایش را جمع کرده و مشغول بازی با بند آستینش بود.
هیزل ناگهان گفت:
«بچه‌ها... امروز یه چیزی یادم افتاد.»
اسکایلر: «باز چی؟»
هیزل دفترش را بست.
«اون روزای بک‌رومز رو یادتونه؟»
فضا کمی ساکت شد.
تیانا نگاهش را از فنجان برداشت.
«آره...»
هیزل ادامه داد:
«وقتی آدرین رو تازه پیدا کرده بودیم. وقتی فکر می‌کردیم نباید بهش اعتماد کنیم.»
آدرین لبخند کوچکی زد.
«اوه، !»
هیزل نگاهش کرد.
«آدرین، لطفاً شوخی نکن.»
«چشم، خانم رئیس.»
فلورین کمی لبخند زد، اما خودش هم به فکر فرو رفته بود.
هیزل گفت:
«ما واقعاً باهاش بد رفتار کردیم. حتی وقتی زخمی شده بود...»
اسکایلر آهسته گفت:
«می‌دونیم.»
چند ثانیه سکوت شد.
بعد فلورین به آدرین نگاه کرد.
فلورین: «یه سؤال دارم.»
آدرین سرش را چرخاند.
«بپرس.»
«اون روزها چه حسی داشتی؟»
آدرین بدون مکث جواب داد:
«کدوم روزها؟»
«وقتی هیچ‌کدوممون قبولت نداشتیم. وقتی بهت اعتماد نمی‌کردیم. وقتی زخمی شدی.»
لبخند آدرین کمی تغییر کرد.
«اِ... خب...»
نگاهش را به دست‌هایش دوخت.
«چیز خاصی نبود.»
فلورین:
«جدی می‌پرسم.»
آدرین خواست جواب بدهد.
اما ناگهان...
♡
چشم‌هایش شروع به اشک‌ریختن کردند.
ابتدا خودش هم متوجه نشد.
یک قطره روی گونه‌اش پایین آمد.
بعد قطره‌ای دیگر.
اما وقتی دستش را به صورتش کشید، متوجه شد اشک‌هایش سرخ هستند.
همه ساکت شدند.
هیزل دفترش را روی زمین گذاشت.
تیانا فنجانش را پایین آورد.
اسکایلر صاف نشست.
فلورین با تعجب به آدرین نگاه کرد.
آدرین سریع سرش را بالا گرفت.
لبخند زد.
یک لبخند کاملاً آشنا؛ همان لبخندی که همیشه وقتی نمی‌خواست کسی نگرانش شود، روی صورتش می‌نشست.
آدرین: «چیزی نیست، ببخشید!!!! ♡♡♡»
حتی با دستش صورتش را پاک کرد و خندید.
«وای، چه مسخره! چرا یهو این‌طوری شدم؟»
هیزل: «آدرین...»
«هوم؟»
«داری گریه میکنی.»
آدرین: «نه بابا!»
اسکایلر با صدای آرامی گفت:
«آدرین، اشک‌هات...»
آدرین دستمالی برداشت.
«می‌دونم، می‌دونم! یه اتفاق عجیب بود.»
فلورین هنوز به او نگاه می‌کرد.
«چرا عذرخواهی کردی؟»
آدرین خندید.
«خب، نمی‌خواستم جو رو خراب کنم!»
...
هیچ‌کس نخندید.
---
هیزل آرام از روی فرش بلند شد.
«آدرین، تو هنوز یادت هست؟»
آدرین سرش را کج کرد.
«چی رو؟»
«همه‌چیز رو.»
آدرین چند ثانیه سکوت کرد.
بعد با لحنی کاملاً معمولی گفت:
«آره.»
هیزل: «حتی زخم‌هایی که بهت زدیم؟»
آدرین لبخند زد.
«خب... هنوز یکیشون مونده.»
آستینش کمی بالا رفت و رد باریک زخمی قدیمی دیده شد.
هیزل به آن نگاه کرد.
چهره‌اش تغییر کرد.
«هنوز خوب نشده؟»
«نه، ولی چیز مهمی نیست.»
تیانا آهسته گفت:
«ما فکر می‌کردیم دیگه بهش فکر نمی‌کنی...»
آدرین به او نگاه کرد.
«چرا باید فکر نکنم؟»
سکوت.
آدرین تازه متوجه شد چه گفته.
سریع لبخند زد.
«البته منظورم این نیست که ناراحتم! الان همه‌چی خوبه.»
---
واکنش فلورین
فلورین کمی به سمتش چرخید.
«آدرین.»
«جانم؟»
«اون موقع که ما بهت غذا نمی‌دادیم، گرسنه می‌موندی؟»
آدرین خندید.
«نه بابا، بالاخره یه چیزی پیدا می‌کردم.»
«وقتی زخمی بودی چی؟»
«خودم رسیدگی می‌کردم.»
«وقتی همه ازت متنفر بودن؟»
آدرین این بار جواب نداد.
فلورین دوباره پرسید:
«اون موقع فکر می‌کردی قراره تا آخر تنها بمونی؟»
آدرین لبخندش را حفظ کرد.
اما اشک دیگری از چشمش پایین آمد.
«یه مقدار...»
صدایش ضعیف شد.
«آره.»
فلورین سرش را پایین انداخت.
او نمی‌دانست با این جواب چه کند.
---
تیانا
تیانا آرام کنار آدرین نشست.
«آدرین، می‌تونم یه چیزی بگم؟»
«بگو.»
«لازم نیست جلوی ما همیشه لبخند بزنی.»
آدرین نگاهش کرد.
«من همیشه لبخند نمی‌زنم!»
هیزل فوراً گفت:
«چرا، اتفاقاً خیلی هم می‌زنی!»
آدرین خندید.
«خب، شماها خیلی اعصاب‌خوردکنین.»
اما تیانا همچنان جدی بود.
«ما نمی‌خوای ناراحتیت رو پنهان کنی تا ما احساس بدی نداشته باشیم.»
آدرین به دستمالش نگاه کرد.
«من فقط نمی‌خوام شماها عذاب وجدان بگیرین.»
اسکایلر: «ولی ما باید بفهمیم چه کار کردیم.»
هیزل با صدای گرفته‌ای گفت:
«ما تو رو زخمی کردیم، آدرین...»
آدرین سریع سرش را بلند کرد.
«هیزل! نه، خواهش می‌کنم!»
«چرا؟»
«چون نمی‌خوام گریه کنی.»
........
- ۷۲۴
- ۱۸ آبان ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۷)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
