برگرد که من تاب دل تنگ ندارم

برگرد که من تاب دل تنگ ندارم
با حرف بیا حوصله ی غم ندارم
خیلی به سکوت دل خود کرده ام عادت
اعصاب سه تار و دف و آهنگ ندارم
درد است که جای تووبوسه ی تو
بر روی لبم جز رژ پر رنگ ندارم
درگیر توام منزجر از فلسفه و درک
بگذار بگویند که فرهنگ ندارم
از خانه ی تو فاصله یک متر زیاد است
خب حق بده من طاقت فرسنگ ندارم
باید تو بیایی و بمانی که نمیرم
برعکس تو من جای دلم سنگ ندارم