دوستان اگر جین زیاد بامزه نیست ببخشید خودتون

قسمت ۴ – بیداری یک نادون

جین، که همچنان تو فکر "زُهَل" بود و یه لحظه حس کرد اسمش شبیه اسم یه نوشیدنی انرژی‌ زا یا یه مارک مبل سلطنتیه، تو خیابون جهنم قدم میزد و با خودش غر میزد:

ـ «یعنی چی "زُهَل"؟ بابا این صد درصد یا پادشاه کهکشاناس یا یه اسکل اقب مونده که فکر میکنه من ازش میترسم ........ شایدم بترسم

درست تو همین لحظه، یکی از پشت یقه‌ شو گرفت و مثل پتوی نم‌کشیده پرتش کرد توی یکی از کوچه ها و بالای سرش اومد و گفت

ـ «به آیندت سلام کن...»

جین ، ناله‌کنان گفت:
ـ «سلام.... چتوری خوبی ... خانوم بچه ها خوب هستن »

صدا دوباره با غرور گفت:
ـ «لقب من شمشیر جهنم و اسم من زُهَل هست »

جین کف کوچه ولو شد، گردنشو کج کرد و زُهَل رو دید: بلند، پرابهت، با چشم‌هایی که انگار تاریخ رو خودش نوشت، شمشیری از نور تاریک (چیزیه بین جادوی کهنه و بدبختی مطلق) و موهایی که انگار از گرد و خاک نبرد تغذیه می‌کنن.

جین لبخند زد:
ـ «خب ... الان قراره بکشیم همو یا می‌خوای باهام قرار بزاری؟ چون اگه دومی باشه، من قهوه با شیر دوست دارم.»

زُهَل با اخم نگاهش کرد:
ـ «تو همون انسانی هستی که تاریکی بهش اشاره کرده. آینده جهنم به تصمیمات تو بستگی داره.»

جین:
ـ «آهان. من؟ آینده جهنم؟ وایسا ببینم چی... یه بار کلن نیم ساعت آینده یه ماشین دستم بود قبل رسیدن به مقصد ماشین کلن فرمونش رسید تو الان داری میگی آینده جهنم توی دسته منه ؟»

زُهَل شمشیرشو کمی بالا آورد، اما فقط نوک‌شو به زمین زد و یه ترک برداشته شد. همه‌چیز ساکت شد.

ـ «انتخاب کن، انسان... راه نور یا راه تاریکی؟»

جین بلند شد، خاک شلوارشو تکوند و گفت:
ـ «من راهی میرم که توش قهوه، تفریح، و یکم عقل داشته باشه. البته اگه عقل گیرم بیاد چون کلن بعد اینکه 5 دقیقه رسیدم جهنم عاشق دختر پادشاه جهنم شدم »

زُهَل لحظه‌ای مکث کرد، بعد برای اولین بار در قرن‌ها، لبخند کوچیکی زد...

و اینجا داستان وارد مرحله‌ای شد که دیگه هیچ‌کس ـ حتی خود نویسنده ـ نمیتونست پیش‌بینی کنه! ( واقعاً نمیتونم پیش بینی کنم 🥲)