007-آلما ویسکی - پارت ۴۰
....
007-آلما ویسکی - پارت ۴۰
....
مه غلیظ و گرمی دور تا دورش را فرا گرفته بود؛ گویی زمان در میان هاله‌ای از نورهای مات و رویایی از حرکت ایستاده بود.
دامیان نفس‌زنان درِ سنگین را به عقب هل داد. قطرات عرق روی پیشانی‌اش نشسته بود و قفسه‌ی سینه‌اش با شتاب و بی‌قراری بالا و پایین می‌شد. چشم‌هایش از اضطرابی ناآشنا و اشتیاقی پنهان گشاد شدند... و درست همان‌جا، در چند قدمی‌اش، دختری ایستاده بود.
چهره‌اش پشت پرده‌ای از نور و غبار ناپیدا بود. موهای بلندش در میان درخشش نور، رنگی نامشخص داشت؛ چیزی میان سایه‌روشن‌های نقره‌ای، هلویی و تاریکی که نمی‌شد به هیچ رنگ آشنایی نسبتش داد. اما از پشت آن نقاب محو، برق دو چشمِ خیس و پر از اشک که با نوری شبیه به یشم می‌درخشیدند، به وضوح دیده می‌شد؛ نگاهی سرشار از دردی غریب، آشنا و سنگین.
دامیان بی‌آنکه بداند او کیست، دیگر نتوانست خودش را کنترل کند. قدم‌هایش ناخودآگاه سرعت گرفتند، فاصله را بلعید و در یک لحظه، بازوانش را دور بدن ظریف دختر حلقه کرد. او را چنان محکم و با تمام وجود در آغوش کشید که انگار اگر رهایش می‌کرد، آن روحِ مبهم در هوا دود می‌شد و از دست می‌رفت.
سرش را در گودی گردن و میان عطر مست‌کننده‌ی موهای ناشناس پنهان کرد و با صدایی که از شدت بغض و دلتنگی می‌لرزید، زمزمه کرد: «متاسفم... ببخشید که این‌همه مدت منتظرت گذاشتم...»
دنیا در گرمای آن آغوش ذوب شدو کم کم نوری کورکننده همه‌چیز را بلعید...
***
؟؟؟:«دامیان-ساما! وقت بیدار شدنه!»
دامیان با یک تکان شدید و با چشمانی وحشت‌زده روی تخت پرید! نفس‌هایش بریده‌بریده و مقطع بود. دستش بی‌اختیار روی سینه‌اش نشست؛ جایی که قلبش با سرعتی باورنکردنی خودش را به دنده‌هایش می‌کوبید. بدنش هنوز گرمای آن آغوش عجیب و عطر آن دختر نامرئی را حس می‌کرد، و گرمای ناگهانی خون، تمام صورت و گونه‌هایش را تا بناگوش سرخ کرده بود!
او با دستپاچگی هر دو دستش را لای موهایش فرو برد و در دلش با سردرگمی فریاد کشید: «این... این دیگه چی بود؟! اون کی بود؟! چرا... چرا این‌طوری بغلش کردم؟! اون حرفا چی بود که بهش زدم؟!»
تصویر آن چشم‌های اشک‌آلودِ محو دست از سرش برنمی‌داشت؛ حسی در اعماق قلبش می‌گفت او را از جایی می‌شناسد، اما هر چه به حافظه‌اش فشار می‌آورد، چهره‌ی دختر مثل سرابی تاریک‌تر می‌شد.
صدای درِ اتاق خوابگاه و صدای اِمیل که از پشت می‌آمد، او را از گرداب افکارش بیرون کشید: «دامیان-ساما؟ حالتون خوبه؟»
دامیان سریع پتو را کنار زد و با صدایی که سعی می‌کرد لرزش و گیجی در آن حس نشود، داد زد: «بیدارم! دارم آماده میشم!»
جلوی آینه‌ی حمام ایستاد و چند مشت آب یخ به صورت داغش پاشید. قطرات آب از چانه‌اش چکه می‌کردند، اما تصویر آن نگاهِ غرق در اشک از جلو چشمانش محو نمی‌شد. با کلافگی به چهره‌ی برافروخته‌ی خودش در آینه خیره شد و دندان‌هایش را روی هم سایید:«فقط یه خواب احمقانه و بی‌معنی بود... اثر خستگی درسا و پروژه‌ی مسخره‌ی امروزه!»
یونیفرم شیک و اتوکشیده‌ی آکادمی ایدن را پوشید. یقه‌اش را صاف نمود و موهایش را به سمت بالا حالت داد تا دوباره همان پسر مغرور، دست‌نیافتنی و سرد خاندان دزموند شود.
کیفش را برداشت، نفس عمیقی کشید تا تپش‌های نامنظم قلبش را مهار کند. نقاب بی‌تفاوتی‌اش را به چهره زد و از در اتاق بیرون رفت... بی‌خبر از اینکه قرار است تمام طول روز در مدرسه، نگاهش بی‌اختیار دنبال صاحب آن چشمان اشک‌آلود بگردد.
***
هیاهوی سالن و پچ‌پچ دانش‌آموزان در کلاس پیچیده بود، اما برای دامیان همه‌چیز انگار پشت دیواری از مه و سکوت خفه شده بود. از گوشه‌ی کلاس، نگاهش ناخودآگاه روی آنیا قفل شده بود—اما این نگاه، دیگر آن نگاه متکبرانه‌ی همیشگی نبود.
چیزی مثل خاری ریز، درست زیر پوستِ ذهنش گیر کرده بود؛ نه یک اطمینان کامل، نه حتی یک فرضیه‌ی منطقی. فقط یک حس آزاردهنده و سنگین که از صبح، بعد از پریدن از آن خوابِ لعنتی، رهایش نمی‌کرد.
آنیا کنار قفسه‌های ته کلاس ایستاده بود؛ خیلی عادی کتاب‌ها را جابه‌جا می‌کرد، خیلی عادی به شوخی‌های بکی لبخند می‌زد و بی‌خیال به نظر می‌رسید... و درست همین «عادی بودنِ بیش از حد»، اعصاب دامیان را به هم می‌ریخت.
دامیان به سرعت سرش را برگرداند و وانمود کرد دارد کتاب روی میزش را ورق می‌زند، اما چشمانش هیچ متنی را نمی‌خواندند. افکارش هنوز همان‌جا، چند میز آن‌طرف‌تر جا مانده بود. این دختر، از بعضی زاویه‌ها، از نحوه‌ی ایستادنش، از مکث‌های ناگهانی‌اش وقتی کسی حرف می‌زد... چیزی را به یادش می‌آورد. خاطره‌ای گنگ و مبهم که تصویرش درست مثل دخترِ توی خوابش محو بود، اما حسِ سنگینش کاملاً واقعی می‌زد.
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
007-آلما ویسکی - پارت ۴۰
....
مه غلیظ و گرمی دور تا دورش را فرا گرفته بود؛ گویی زمان در میان هاله‌ای از نورهای مات و رویایی از حرکت ایستاده بود.
دامیان نفس‌زنان درِ سنگین را به عقب هل داد. قطرات عرق روی پیشانی‌اش نشسته بود و قفسه‌ی سینه‌اش با شتاب و بی‌قراری بالا و پایین می‌شد. چشم‌هایش از اضطرابی ناآشنا و اشتیاقی پنهان گشاد شدند... و درست همان‌جا، در چند قدمی‌اش، دختری ایستاده بود.
چهره‌اش پشت پرده‌ای از نور و غبار ناپیدا بود. موهای بلندش در میان درخشش نور، رنگی نامشخص داشت؛ چیزی میان سایه‌روشن‌های نقره‌ای، هلویی و تاریکی که نمی‌شد به هیچ رنگ آشنایی نسبتش داد. اما از پشت آن نقاب محو، برق دو چشمِ خیس و پر از اشک که با نوری شبیه به یشم می‌درخشیدند، به وضوح دیده می‌شد؛ نگاهی سرشار از دردی غریب، آشنا و سنگین.
دامیان بی‌آنکه بداند او کیست، دیگر نتوانست خودش را کنترل کند. قدم‌هایش ناخودآگاه سرعت گرفتند، فاصله را بلعید و در یک لحظه، بازوانش را دور بدن ظریف دختر حلقه کرد. او را چنان محکم و با تمام وجود در آغوش کشید که انگار اگر رهایش می‌کرد، آن روحِ مبهم در هوا دود می‌شد و از دست می‌رفت.
سرش را در گودی گردن و میان عطر مست‌کننده‌ی موهای ناشناس پنهان کرد و با صدایی که از شدت بغض و دلتنگی می‌لرزید، زمزمه کرد: «متاسفم... ببخشید که این‌همه مدت منتظرت گذاشتم...»
دنیا در گرمای آن آغوش ذوب شدو کم کم نوری کورکننده همه‌چیز را بلعید...
***
؟؟؟:«دامیان-ساما! وقت بیدار شدنه!»
دامیان با یک تکان شدید و با چشمانی وحشت‌زده روی تخت پرید! نفس‌هایش بریده‌بریده و مقطع بود. دستش بی‌اختیار روی سینه‌اش نشست؛ جایی که قلبش با سرعتی باورنکردنی خودش را به دنده‌هایش می‌کوبید. بدنش هنوز گرمای آن آغوش عجیب و عطر آن دختر نامرئی را حس می‌کرد، و گرمای ناگهانی خون، تمام صورت و گونه‌هایش را تا بناگوش سرخ کرده بود!
او با دستپاچگی هر دو دستش را لای موهایش فرو برد و در دلش با سردرگمی فریاد کشید: «این... این دیگه چی بود؟! اون کی بود؟! چرا... چرا این‌طوری بغلش کردم؟! اون حرفا چی بود که بهش زدم؟!»
تصویر آن چشم‌های اشک‌آلودِ محو دست از سرش برنمی‌داشت؛ حسی در اعماق قلبش می‌گفت او را از جایی می‌شناسد، اما هر چه به حافظه‌اش فشار می‌آورد، چهره‌ی دختر مثل سرابی تاریک‌تر می‌شد.
صدای درِ اتاق خوابگاه و صدای اِمیل که از پشت می‌آمد، او را از گرداب افکارش بیرون کشید: «دامیان-ساما؟ حالتون خوبه؟»
دامیان سریع پتو را کنار زد و با صدایی که سعی می‌کرد لرزش و گیجی در آن حس نشود، داد زد: «بیدارم! دارم آماده میشم!»
جلوی آینه‌ی حمام ایستاد و چند مشت آب یخ به صورت داغش پاشید. قطرات آب از چانه‌اش چکه می‌کردند، اما تصویر آن نگاهِ غرق در اشک از جلو چشمانش محو نمی‌شد. با کلافگی به چهره‌ی برافروخته‌ی خودش در آینه خیره شد و دندان‌هایش را روی هم سایید:«فقط یه خواب احمقانه و بی‌معنی بود... اثر خستگی درسا و پروژه‌ی مسخره‌ی امروزه!»
یونیفرم شیک و اتوکشیده‌ی آکادمی ایدن را پوشید. یقه‌اش را صاف نمود و موهایش را به سمت بالا حالت داد تا دوباره همان پسر مغرور، دست‌نیافتنی و سرد خاندان دزموند شود.
کیفش را برداشت، نفس عمیقی کشید تا تپش‌های نامنظم قلبش را مهار کند. نقاب بی‌تفاوتی‌اش را به چهره زد و از در اتاق بیرون رفت... بی‌خبر از اینکه قرار است تمام طول روز در مدرسه، نگاهش بی‌اختیار دنبال صاحب آن چشمان اشک‌آلود بگردد.
***
هیاهوی سالن و پچ‌پچ دانش‌آموزان در کلاس پیچیده بود، اما برای دامیان همه‌چیز انگار پشت دیواری از مه و سکوت خفه شده بود. از گوشه‌ی کلاس، نگاهش ناخودآگاه روی آنیا قفل شده بود—اما این نگاه، دیگر آن نگاه متکبرانه‌ی همیشگی نبود.
چیزی مثل خاری ریز، درست زیر پوستِ ذهنش گیر کرده بود؛ نه یک اطمینان کامل، نه حتی یک فرضیه‌ی منطقی. فقط یک حس آزاردهنده و سنگین که از صبح، بعد از پریدن از آن خوابِ لعنتی، رهایش نمی‌کرد.
آنیا کنار قفسه‌های ته کلاس ایستاده بود؛ خیلی عادی کتاب‌ها را جابه‌جا می‌کرد، خیلی عادی به شوخی‌های بکی لبخند می‌زد و بی‌خیال به نظر می‌رسید... و درست همین «عادی بودنِ بیش از حد»، اعصاب دامیان را به هم می‌ریخت.
دامیان به سرعت سرش را برگرداند و وانمود کرد دارد کتاب روی میزش را ورق می‌زند، اما چشمانش هیچ متنی را نمی‌خواندند. افکارش هنوز همان‌جا، چند میز آن‌طرف‌تر جا مانده بود. این دختر، از بعضی زاویه‌ها، از نحوه‌ی ایستادنش، از مکث‌های ناگهانی‌اش وقتی کسی حرف می‌زد... چیزی را به یادش می‌آورد. خاطره‌ای گنگ و مبهم که تصویرش درست مثل دخترِ توی خوابش محو بود، اما حسِ سنگینش کاملاً واقعی می‌زد.
#جاسوس_خانواده #جاسوس_ایکس_خانواده
- ۱۸.۱k
- ۰۴ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
