چندپارتی (درخواستی) p3
خون اشام من
لعنتی....انگار که تا پامو گذاشتم تو کلبه، یهو انگار همه چی عوض شد. انگار یهو از دلِ جنگلِ ترسناک، افتادم وسطِ یه قصرِ قدیمی و اشرافی. بویِ عجیبی هم می‌اومد، نه شبیهِ بویِ خونه‌یِ خودمون، یه جورایی بویِ چوبِ کهنه، یه چیزِ شیرینِ گُنگ، و یه ذره هم بویِ فلز که اولش نفهمیدم چیه، ولی بعداً فهمیدم از کجا میاد!
نامجون، همون که از همه قدبلندتر و جدی‌تر بود، اشاره کرد که بشینم. «راحـت باش. امشب اینجا خونه‌یِ خودته.» لحنش سعی می‌کرد مهربون باشه، ولی قیافه‌اش هنوز اون ابهتِ خاصِ خودش رو داشت.
جین، که خیلی خوش‌تیپ بود و قیافه‌اش شبیهِ مدل‌ها بود، با یه لبخندِ خیلی ملیح، یه سینی پر از پیاله آورد. «بیا عزیزم، یه چیزی بخور. حتماً خیلی گشنه‌ای. اینا رو خودم درست کردم.» پیاله‌ها رو که دیدم، یهو مو به تنم سیخ شد. مایعِ قرمزی توش بود و همون بویِ فلز، قوی‌تر اومد. فهمیدم که قضیه جدیه. اینا خون بود! ولی خب، جین خیلی دوستانه نگاهم می‌کرد، انگار نه انگار که دارم خون می‌خورم!
تهیونگ، با اون چشمایِ درشت و نافذش، چسبید به من. «نترسیا! ما فقط یه کم... علاقه‌مندی‌مون به بعضی چیزا بیشتره. مثلاً... به تو.» چشماش یه جوری بود که انگار بهم می‌گفت: «خیلی خوشگلی و من می‌خوامت!» همین‌جوری نگام می‌کرد که یهو دلم یه جوری شد.
شوگا، که یه گوشه عینِ مجسمه نشسته بود و فقط یه نگاهِ خسته به من انداخت، یهو گفت: «بهتره زیاد بهش نزدیک نشی تهیونگ، الان دلش می‌لرزه.» و بعد دوباره چشم‌هاش رو بست. یعنی این بشر اصلاً حالِ حرف زدن نداشت انگار!
جی‌هوپ، که از همه پرانرژی‌تر بود و همیشه یه لبخندِ گنده رو لبش بود، اومد کنارم و گفت: «هی! نگران نباش! ما خیلی هم مهربونیم! وقتی که بخوایم!» و بعد یه چشمک بهم زد. حس کردم این یکی شاید از بقیه کمتر خطرناک باشه.
جیمین، با اون هیکلِ ورزشکاری و صورتِ خوشگلش، عینِ یه پروانه دورم می‌چرخید. «راستی، از کجا اومدی؟ گم شدی اینجا؟ جنگلِ ما خیلی بزرگه ها، آدم راحت گم میشه.» با این حرفش، یه جورایی انگار داشت من رو سرِ کار می‌ذاشت.
و آخر از همه، جونگ‌کوک. اون یکی که از همه کنجکاوتر بود و مدام چشم از من برنمی‌داشت. یه لبخندِ شیطنت‌آمیز زد و گفت: «پس بالاخره پیدات کردیم! ما خیلی وقته منتظرِ یه همچین کسی بودیم. کسی که... دلِ ما رو بلرزونه!» همین‌جوری که داشت حرف می‌زد، یهو خم شد و نزدیکِ گردنم بو کشید. یهو احساس کردم بدنم داره مور مور میشه!
«وای!» یهو گفتم و از جام پریدم. «این دیگه چه بوهایی هست؟»
نامجون خندید. «این بویِ زندگیه، عزیزم. بویِ عشق. بویِ... چیزی که تو رو به سمتِ ما کشونده.»
بعدش، همه با هم شروع کردن به تعریف کردن از اینکه چقدر قشنگم و چقدر خوش‌شانسن که من رو پیدا کردن. انگار که من یه جور گنجِ نایاب بودم که اونا بالاخره پیداش کرده بودن. تهیونگ حتی اومد دستم رو گرفت و فشار داد. «خیلی نرمه پوستت. مثلِ گلبرگِ گل.»
از اون طرف، جین داشت غذا رو تعارف می‌کرد و هی می‌گفت: «بخـور، بخـور! فقط یه کم بخور ضرر نداره!»
و جونگ‌کوک، هی چشمک می‌زد و یه چیزایی زیرِ لب می‌گفت که بیشتر شبیهِ تهدید بود تا حرفِ دوستانه. «امشب شبِ توئه... شبِ آشنایی...»
حسابی گیج شده بودم. یه طرفم این هفت تا خون‌آشامِ جذاب و مرموز بودن که هم ترسناک بودن و هم یه جورایی دلبر، یه طرفم هم حسِ گم شدن و یه جور حسِ آشنایی که از کجا میومد رو نداشتم. انگار که قبلاً هم یه همچین جایی بودم، یه همچین کسایی رو دیدم... ولی کی؟ چرا؟
نامجون، که انگار افکارم رو خونده بود، به آرومی گفت: «نگرانِ گذشته نباش. آینده‌یِ ما با تو شروع میشه. و این عشق... این عشقِ ما، طعمِ خیلی آشنایی داره، مگه نه؟»
و من موندم و نگاهِ خیره‌یِ هفت جفت چشمِ خون‌آشامی که انگار می‌خواستن تمامِ وجودم رو بخونن و از همین حالا، من رو مالِ خودشون بدونن.
میدونم داارم خیلی رمانی مینویسم.... به بزرگی خودتون ببخشین🤣🤣😭😭
لعنتی....انگار که تا پامو گذاشتم تو کلبه، یهو انگار همه چی عوض شد. انگار یهو از دلِ جنگلِ ترسناک، افتادم وسطِ یه قصرِ قدیمی و اشرافی. بویِ عجیبی هم می‌اومد، نه شبیهِ بویِ خونه‌یِ خودمون، یه جورایی بویِ چوبِ کهنه، یه چیزِ شیرینِ گُنگ، و یه ذره هم بویِ فلز که اولش نفهمیدم چیه، ولی بعداً فهمیدم از کجا میاد!
نامجون، همون که از همه قدبلندتر و جدی‌تر بود، اشاره کرد که بشینم. «راحـت باش. امشب اینجا خونه‌یِ خودته.» لحنش سعی می‌کرد مهربون باشه، ولی قیافه‌اش هنوز اون ابهتِ خاصِ خودش رو داشت.
جین، که خیلی خوش‌تیپ بود و قیافه‌اش شبیهِ مدل‌ها بود، با یه لبخندِ خیلی ملیح، یه سینی پر از پیاله آورد. «بیا عزیزم، یه چیزی بخور. حتماً خیلی گشنه‌ای. اینا رو خودم درست کردم.» پیاله‌ها رو که دیدم، یهو مو به تنم سیخ شد. مایعِ قرمزی توش بود و همون بویِ فلز، قوی‌تر اومد. فهمیدم که قضیه جدیه. اینا خون بود! ولی خب، جین خیلی دوستانه نگاهم می‌کرد، انگار نه انگار که دارم خون می‌خورم!
تهیونگ، با اون چشمایِ درشت و نافذش، چسبید به من. «نترسیا! ما فقط یه کم... علاقه‌مندی‌مون به بعضی چیزا بیشتره. مثلاً... به تو.» چشماش یه جوری بود که انگار بهم می‌گفت: «خیلی خوشگلی و من می‌خوامت!» همین‌جوری نگام می‌کرد که یهو دلم یه جوری شد.
شوگا، که یه گوشه عینِ مجسمه نشسته بود و فقط یه نگاهِ خسته به من انداخت، یهو گفت: «بهتره زیاد بهش نزدیک نشی تهیونگ، الان دلش می‌لرزه.» و بعد دوباره چشم‌هاش رو بست. یعنی این بشر اصلاً حالِ حرف زدن نداشت انگار!
جی‌هوپ، که از همه پرانرژی‌تر بود و همیشه یه لبخندِ گنده رو لبش بود، اومد کنارم و گفت: «هی! نگران نباش! ما خیلی هم مهربونیم! وقتی که بخوایم!» و بعد یه چشمک بهم زد. حس کردم این یکی شاید از بقیه کمتر خطرناک باشه.
جیمین، با اون هیکلِ ورزشکاری و صورتِ خوشگلش، عینِ یه پروانه دورم می‌چرخید. «راستی، از کجا اومدی؟ گم شدی اینجا؟ جنگلِ ما خیلی بزرگه ها، آدم راحت گم میشه.» با این حرفش، یه جورایی انگار داشت من رو سرِ کار می‌ذاشت.
و آخر از همه، جونگ‌کوک. اون یکی که از همه کنجکاوتر بود و مدام چشم از من برنمی‌داشت. یه لبخندِ شیطنت‌آمیز زد و گفت: «پس بالاخره پیدات کردیم! ما خیلی وقته منتظرِ یه همچین کسی بودیم. کسی که... دلِ ما رو بلرزونه!» همین‌جوری که داشت حرف می‌زد، یهو خم شد و نزدیکِ گردنم بو کشید. یهو احساس کردم بدنم داره مور مور میشه!
«وای!» یهو گفتم و از جام پریدم. «این دیگه چه بوهایی هست؟»
نامجون خندید. «این بویِ زندگیه، عزیزم. بویِ عشق. بویِ... چیزی که تو رو به سمتِ ما کشونده.»
بعدش، همه با هم شروع کردن به تعریف کردن از اینکه چقدر قشنگم و چقدر خوش‌شانسن که من رو پیدا کردن. انگار که من یه جور گنجِ نایاب بودم که اونا بالاخره پیداش کرده بودن. تهیونگ حتی اومد دستم رو گرفت و فشار داد. «خیلی نرمه پوستت. مثلِ گلبرگِ گل.»
از اون طرف، جین داشت غذا رو تعارف می‌کرد و هی می‌گفت: «بخـور، بخـور! فقط یه کم بخور ضرر نداره!»
و جونگ‌کوک، هی چشمک می‌زد و یه چیزایی زیرِ لب می‌گفت که بیشتر شبیهِ تهدید بود تا حرفِ دوستانه. «امشب شبِ توئه... شبِ آشنایی...»
حسابی گیج شده بودم. یه طرفم این هفت تا خون‌آشامِ جذاب و مرموز بودن که هم ترسناک بودن و هم یه جورایی دلبر، یه طرفم هم حسِ گم شدن و یه جور حسِ آشنایی که از کجا میومد رو نداشتم. انگار که قبلاً هم یه همچین جایی بودم، یه همچین کسایی رو دیدم... ولی کی؟ چرا؟
نامجون، که انگار افکارم رو خونده بود، به آرومی گفت: «نگرانِ گذشته نباش. آینده‌یِ ما با تو شروع میشه. و این عشق... این عشقِ ما، طعمِ خیلی آشنایی داره، مگه نه؟»
و من موندم و نگاهِ خیره‌یِ هفت جفت چشمِ خون‌آشامی که انگار می‌خواستن تمامِ وجودم رو بخونن و از همین حالا، من رو مالِ خودشون بدونن.
میدونم داارم خیلی رمانی مینویسم.... به بزرگی خودتون ببخشین🤣🤣😭😭
- ۹.۱k
- ۳۰ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
