زنگ تفریح که می‌خورد همه پناه می‌گرفتن یک گوشه تا از دستش

زنگ تفریح که می‌خورد همه پناه می‌گرفتن یک گوشه تا از دستش در امان باشن پارک جیمین قلدر بی‌چون‌وچرای دبیرستان که اسمش تن همه رو می‌لرزوند اما این وسط فقط یک نفر بود که هر بار با کلافگی سر راهش سبز می‌شد و اونم تو بودی.
از همون روز اول انگار باهات لج افتاده بود یک روز کتاب‌هات رو می‌ریخت زمین یک روز جوک‌های بی‌مزه میگفت تا حرصت رو دربیاره و تو هم با اون چشم‌های ریز شده و عصبانیت کیوتت داد میزدی که دست از سرت برداره اما هر چقدر بیشتر جیغ میزدی اون بیشتر خنده‌ش می‌گرفت و چشم‌هاش خط می‌شد
امروز هوا ابری بود و حیاط مدرسه خلوت‌تر از همیشه نیمکت چوبی زیر درخت بلوط پناهگاه امنت شده بود تا بدون سر و صدا درس بخونی غرق جزوه شیمی بودی که سایه یکی روی کاغذ افتاد.
بدون اینکه سرت رو بلند کنی نفس عمیقی کشیدی و غر زدی:
ـ جیمین خسته نشدی انقدر مثل بختک افتادی رو زندگی من گمشو اونور حوصله‌ات رو ندارم
صدای خنده‌ی بم و آشناش توی گوشت پیچید و همون لحظه سنگینی نشستنش رو روی نیمکت کنارت حس کردی:
ـ عجب چقدر تند میری دختر مگه چی کار کردم جز اینکه خواستم حالم رو بپرسی؟
سرت رو بلند کردی تا مثل همیشه تند تند بهش تیکه بندازی اما با دیدن قیافه‌اش کلام توی دهنت ماسید. جیمین برخلاف همیشه دستش رو گذاشته بود زیر چونه‌اش و با یک نگاه عجیب خیره شده بود بهت نه خبری از اون شیطنت‌های همیشگی بود نه اون پوزخندهای روی اعصاب نگاهش یک جوری عمیق و گیرا شده بود که نفست برای یک لحظه بند اومد.