پارت ۱۹۳

نور ملایم صبح از لای پرده‌ها به داخل اتاق خزیده بود.

ات بعد از بیرون اومدن از سرویس، برای چند لحظه همون‌جا کنار در ایستاد.

حالا دلیل کمردردی که باهاش از خواب بیدار شده بود رو می‌دونست.

یه نفس آروم کشید و دستش رو روی شکمش گذاشت. درد هنوز خفیف بود، اما می‌شناختش؛ می‌دونست تا یکی دو ساعت دیگه بدتر می‌شه.

بعد از اینکه خودش رو مرتب کرد، از سرویس بیرون اومد و بی‌صدا به اتاق برگشت.

جونگ‌کوک هنوز همون‌طور خوابیده بود؛ صورتش نصفه توی بالش فرو رفته بود و چند تار مو روی پیشونیش افتاده بود.

ات روی لبه‌ی تخت نشست.

انگشت‌هاش رو آروم بین موهای نرم جونگ‌کوک برد و با حرکت آهسته‌ای کنار زد.

— «جونگ‌کوک...»

جونگ‌کوک فقط صدای نامفهومی از ته گلویش درآورد.

ات دوباره آروم صداش زد.

— «بیدار شو... باید آماده بشیم. یادت نرفته قرار بود بریم خونه‌ی پدربزرگت؟»

جونگ‌کوک چشم‌هاش رو با سختی باز کرد.

چند ثانیه فقط به سقف خیره موند؛ انگار هنوز مغزش حاضر نبود قبول کنه صبح شده.

بعد با صدایی گرفته گفت:

— «کاش یادم می‌رفت...»

ات خنده‌ی کوتاهی کرد.

— «متأسفانه جونگ‌سو هم اجازه نداد فراموش کنی.»

جونگ‌کوک با بی‌حوصلگی نشست، موهاش رو به هم ریخت و همون‌طور که خمیازه می‌کشید، از روی تخت پایین اومد.

— «دو دقیقه... فقط دو دقیقه بهم زمان بده تا بفهمم کی‌ام.»

ات لبخند زد.

— «باشه.»

جونگ‌کوک با قدم‌های سنگین از اتاق بیرون رفت و به سمت دستشویی رفت تا صورتش رو بشوره.

ات هم چند لحظه بعد از جاش بلند شد.

همین که خواست از پله‌ها پایین بره، دوباره درد ریزی زیر شکمش پیچید.

دستش رو بی‌اختیار به نرده گرفت و چند ثانیه همون‌جا ایستاد.

وقتی درد کمی آروم شد، نفس عمیقی کشید و آهسته از پله‌ها پایین رفت.

آشپزخونه هنوز بوی قهوه‌ی شب قبل رو می‌داد.

یخچال رو باز کرد و هر چیزی که برای یه صبحونه‌ی ساده لازم بود بیرون گذاشت.

نان تست، کره، مربا، پنیر، چند برش خیار و گوجه و دو فنجون قهوه.

کار خاصی نبود، اما همون کارهای ساده هم باعث می‌شد گاهی از درد مکث کنه.

چند دقیقه بعد، میز آماده شده بود.

همون موقع صدای قدم‌های جونگ‌کوک از پله‌ها اومد.

موهاش هنوز کمی نم داشت و معلوم بود فقط صورتش رو شسته.

ات با دیدنش لبخند زد.

— «صبح بخیر.»

جونگ‌کوک با چهره‌ای خواب‌آلود روی صندلی نشست.

— «صبح... اگه بشه اسمشو صبح گذاشت.»

ات خندید.

— «هنوز کامل بیدار نشدی؟»

— «نه.»

لیوان قهوه رو برداشت و یه جرعه خورد.

— «فکر کنم روحم هنوز طبقه‌ی بالاست.»

ات سرش رو تکون داد و روبه‌روش نشست.

هردوشون بیشتر از روی عادت صبحونه خوردن تا اشتها.

بعد از چند لقمه، ات دیگه نتونست ادامه بده و فنجونش رو کنار گذاشت.

جونگ‌کوک هم تقریباً همون‌قدر کم غذا خورد.

وقتی میز جمع شد، هرکدوم برای آماده شدن به اتاق رفتن.

ات آروم لباس‌هاش رو انتخاب کرد.

یه شلوار پارچه‌ای مشکی، همراه با یه بلوز مشکی ساده که کاملاً اندازه‌ی تنش بود.

جلوی آینه فقط کمی کرم، ریمل و بالم لب زد؛ آرایشی که بیشتر حالت طبیعی صورتش رو حفظ می‌کرد.

موهاش رو هم مرتب کرد و آزاد روی شونه‌هاش رها کرد.

جونگ‌کوک هم چند دقیقه بعد آماده شد.

یه بلوز مردونه‌ی مشکی با آستین‌های تاخورده پوشیده بود و شلوار پارچه‌ای تیره، ظاهر همیشگی و مرتبش رو کامل می‌کرد.

وقتی پایین اومد، کلید ماشین رو از روی میز برداشت.

— «آماده‌ای؟»

ات لبخند کوتاهی زد.

— «آره.»

در طول مسیر، بیشتر وقت‌ها سکوت بینشون برقرار بود.

رادیو با صدای کم آهنگ آرومی پخش می‌کرد.

ات سرش رو به شیشه‌ی ماشین تکیه داده بود و منظره‌ی خیابون‌هایی رو که یکی‌یکی پشت سر می‌موندن نگاه می‌کرد.

هر چند دقیقه یه بار، درد زیر شکمش شدیدتر می‌شد.

انگشت‌هاش رو آروم روی رانش فشار می‌داد یا نفس عمیقی می‌کشید تا حالت صورتش تغییری نکنه.

دلش نمی‌خواست امروز، آن هم جلوی خانواده‌ی جونگ‌کوک، کسی متوجه حال بدش بشه.

جونگ‌کوک گهگاهی نگاه کوتاهی بهش می‌انداخت، اما چون ات مثل همیشه ساکت بود، چیزی نپرسید.

چند دقیقه بعد، ماشین جلوی عمارت بزرگ پدربزرگ جونگ‌کوک توقف کرد.

جونگ‌کوک پیاده شد و بعد از دور زدن ماشین، در سمت ات رو باز کرد.

ات هم پیاده شد و همراهش وارد حیاط شد.

با ورودشون، صدای سلام هر دو داخل سالن پیچید.

پدربزرگ با لبخند جوابشون رو داد و ازشون خواست بنشینن.

ات کنار جونگ‌کوک نشست و با بقیه‌ی اعضای خانواده هم احوالپرسی کرد.